Η σχολή είναι κάτι άλλο από τα κοινωνικά ζητήματα με τους συμφοιτητές.
___________
Η ιστορία Μιας Κοπέλας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
Είμαι στο δεύτερο έτος της αρχιτεκτονικής αλλά σκέφτομαι ήδη να τα παρατήσω. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει η σχολή, αντίθετα μου αρέσει πολύ, αλλά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δεν φτιάχτηκα για αυτήν.
Αρχικά, ας αρχίσω στο βασικό:δεν έχω παρέα. Τώρα να μου πεις,δεν είναι επαρκής λόγος για να φύγεις από την σχολή,αλλά εμείς έχουμε αρκετές ομαδικές εργασίες. Όσες είχα εγώ ήταν άστα να πάνε, κυριολεκτικά έκανα εγώ την περισσότερη δουλειά και πέρα από αυτό τίποτα άλλο. Οπότε είναι σημαντικό και για την επίδοση να έχεις καλή χημεία και καλή συννενόηση με αλλά παιδιά. Δυστυχώς δεν νομίζω να την εχω ποτέ, γιατί τα άλλα παιδιά με περιθωριοποιουν και με χλευάζουν. Είναι μια κατάσταση όπως την έχω βιώσει στο λύκειο, ωστόσο δεν την αντέχω άλλο και δεν έχω κανένα στήριγμα για να το αντέξω. Όλοι μου φαίνονται εγωιστές,ανταγωνιστικοί όσο δεν πάει και κομπλεξαρες. Κάθε φορά που προσπαθώ να τους μιλήσω απαντούν κοφτά και με κοιτούν λες και είμαι από άλλο πλανήτη, δεν το αντέχω αυτό. Υπάρχουν και άλλα παιδιά χωρίς παρέες αλλά αυτοί καταλήγουν να μην έρχονται ποτέ στην σχολή, και μέχρι στιγμής έχω συναντήσει μόνο αυτού του είδους “κλειστών κύκλων”.
Αυτό έχει αρχίσει να έχει και αντίκτυπο στις επιδόσεις μου. Στις ομαδικές κάνω δουλειά γιατί δεν θέλω να κρεμάσω τα παιδιά, αλλά στις ατομικές εργασίες δεν θέλω να κάνω τίποτα. Έχω ιδέες, αλλά δεν μπορώ να τα παρουσιάσω, φοβάμαι την επικριτικοτητα των καθηγητών, που πάντα θα έχουν ένα θέμα και δεν θα διστάσουν να το πουν με τον χειρότερο τρόπο που τους έρθει, και τις γνώμες των συμφοιτητών μου, που μόνο καλές δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω .
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οτιδήποτε και να κάνω δεν θα είναι αρκετό για να αρέσει σε κανένα, έχω αρχίσει ότι εγώ δεν θα είμαι αρκετή για να αρέσει σε κανένα. Δεν μπορώ ούτε να πω την γνώμη μου, ούτε ένα καλημέρα πια, και αυτό θέλει δύναμη. Βαρέθηκα πια.
Θέλω να τα παρατήσω ,αλλά και αυτή η σκέψη με κάνει να νιώθω πιο άσχημα απ’ότι πριν. Για αυτό έρχομαι και στα μαθήματα γιατί τι άλλο θα κάνω; Δεν μπορώ να μην μάθω κάτι. Αλλά έχει αρχίσει να με περνει από κάτω. Τι έχω κάνει λάθος; Το πιο περίεργο είναι ότι έχω γνωρίσει άλλα άτομα από άλλες σχολές και είμαστε μια χαρα,μόνο εκεί υπάρχει το πρόβλημα. Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω κουραστεί. Πραγματικά ,θέλω να φύγω από εκεί μέσα.
ΑΠΟ – Μια κοπέλα
____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η επιλογή της σχολής πώς έγινε; Με κριτήρια τη θεματολογία, την επαγγελματική αποκατάσταση, το ταλέντο σου στο σχέδιο; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα δώσει μια πρώτη κατεύθυνση.
Στο θέμα της κοινωνικοποίησης. Η σχολή, όπως και το σχολείο, είναι ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας που θα συναντήσεις κι έξω αφού τελειώσεις με τις σπουδές. Δηλαδή πάντα και παντού υπάρχουν κλειστοί κύκλοι, κλίκες, κι άτομα που θα σου φορτώσουν την δική τους εργασία θέλοντας να ξεφύγουν από τις υποχρεώσεις. Δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Επίσης είναι χάσιμο ενέργειας να προσπαθούμε να γίνουμε συμπαθείς με το στανιό. Σε όποιους αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε, που λέει και το άσμα.
Στο δικό σου χέρι είναι να αναπτύξεις αντιστάσεις που θα σου χρειαστούν και γι’ αργότερα.
Πώς θα γίνει αυτό πρακτικά;
Πρώτη βασική συνειδητοποίηση. Στη σχολή πας για να μάθεις και να ζυμωθείς με τη γνώση, ώστε να παράξεις αργότερα δική σου γνώση. Δεν πας για να γίνεις μέρος της κουλ παρέας. Πιθανόν ποτέ να μην είσαι μέρος της κουλ παρέας, ούτε στην εργασία σου αργότερα, όπως δεν ήσουν στο λύκειο. Άκουσέ με, δεν πειράζει. Δεν είναι το κουλνες που μας κάνει να ζούμε καλύτερα, ούτε μας καταξιώνει κάπου. Σημασία έχει η εσωτερική μας ισορροπία. Όταν την έχεις θα έλξεις γύρω σου άτομα που θα σου ταιριάζουν. Να, ίσως κάποιους απ’αυτούς που δεν είναι μέλη της κουλ παρέας και τώρα δεν πατάνε στα μαθήματα.
Δεύτερη συνειδητοποίηση. Οι ομαδικές εργασίες ας γίνονται όπως γίνονται, ας πάρουν τέλος πάντων οι άλλοι κάποια εύσημα που δεν δικαιούνται, προκειμένου να γίνουν. Δεν έγινε κάτι. Όμως, η στροφή που πρέπει να δώσεις είναι στις ατομικές. Γιατί όταν στην ατομική εμφανίζεσαι άψογη, ενώ η ομαδική είναι μέτρια, @ επιβλέπ@ κατανοεί ότι κάποιος δεν κάνει την δουλειά του κι αυτός ο κάποιος δεν είσαι εσύ.
Για να πάρεις κίνητρο για τις ατομικές οφείλεις εξαρχής να προσανατολίζεσαι σε θέματα που σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον (ανάλογα με το περιθώριο επιλογής που έχεις) και να δουλεύεις απερίσπαστη χωρίς να επιτρέπεις επεμβάσεις και συζητήσεις.
Για το ζήτημα των παρουσιάσεων δεν έχω κάποιο φοβερό κανόνα να σου πω. Μια μικρή συμβουλή είναι όταν μιλάς σε ακροατήριο να επιλέγεις ένα θετικό πρόσωπο από το κοινό (κάποιο άτομο που σου φαίνεται συμπαθητικό, δεν είναι ανάγκη να το γνωρίζεις) και να μιλάς σαν να του απευθύνεσαι ατομικά. Βοηθάει πολύ.
Επίσης, στο δεύτερο έτος, πιθανότατα έχεις μια μεγαλύτερη δυνατότητα να μεταπηδήσεις σε άλλο τμήμα, ή να αλλάξεις πόλη, αν στο επιτρέπουν τα οικονομικά σου, ή να έχεις επιλεγόμενα μαθήματα όπου θα αποφεύγεις συμφοιτητές με τους οποίους δεν συμπίπτουν οι ιδέες σας κι οι τρόποι σας.
Τέλος, άλλη μια συμβουλή που μπορεί να σε βοηθούσε πρακτικά, και προσωρινά, μέχρι να ανακτήσεις αυτοπεποίθηση, είναι να φανταστείς τον εαυτό σου σε έναν ρόλο, αυτόν της αποτελεσματικής φοιτήτριας. Οι αγγλόφωνοι το λένε fake it till you make it. Δοκίμασέ το για λίγο και δες πώς θα σου βγει, μπορεί να διδαχθείς χρήσιμα μαθήματα για το κομμάτι της αλληλεπίδρασης αλλά και της νοοτροπίας.
Σου εύχομαι καλή επιτυχία στις σπουδές σου, όπως κι αν τις κατευθύνεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κοίτα… Το διάβασα πολύ προσεκτικά το μήνυμά σου, θα σου τα σχολιάσω όλα, αλλά να ξέρεις, θα είναι λίγο μεγάλο το κείμενο. Ξεκινώ: 1) Στο πανεπιστήμιο, εκτός από κάποιες σχολές, όχι απλά δεν είμαστε “συναδελφοι”, όπως προείπε μια κοπέλα, αλλά κυριολεκτικά, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση ανταγωνισμού. Σκέψου ότι στο σχολείο, δεν είχα βιώσει τόσο ανταγωνισμό, όσο μέσα στο αμφιθέατρο. Δεν είναι δηλαδή, κάτι, το οποίο γίνεται προσωπικά σε σένα… Αλλά όταν πας σε μία σχολή, θέλεις το καλύτερο για σένα. Άρα, προσπαθείς να είσαι καλύτερος από όλους. Και πολλές φορές δεν μπορείς να είσαι πιο ανθρώπινος, επειδή παίζεται το μέλλον… Διαβάστε περισσότερα »
“Επίσης, στο δεύτερο έτος, πιθανότατα έχεις μια μεγαλύτερη δυνατότητα να μεταπηδήσεις σε άλλο τμήμα, ή να αλλάξεις πόλη, αν στο επιτρέπουν τα οικονομικά σου, ή να έχεις επιλεγόμενα μαθήματα όπου θα αποφεύγεις συμφοιτητές με τους οποίους δεν συμπίπτουν οι ιδέες σας κι οι τρόποι σας” Όταν εγω φοιτουσα στο Πολυτεχνείο, δεν υπηρχαν τμηματα. Το πολυτεχνείο εχει σχολες: χημικοι μηχανικοι, αρχιτεκτονες μηχανικοι, πολιτικοι μηχανικοι, κλπ. Καθε σχολή εχει κατευθύνσεις. Κατευθυνση διαλέγεις στο 5ο ή 6ο εξαμηνο απο τα συνολικά 10, αν θυμάμαι καλα. Για να πας απο τη σχολή των αρχιτεκτόνων μηχανικών στη σχολή πχ των χημικών μηχανικών, μαλλον ειναι αδυνατο… Διαβάστε περισσότερα »
Εσύ τα ξέρεις καλύτερα. Η δική μου διατύπωση πάσχει, αλλά το γενικό νόημα είναι να διερευνήσει τις δυνατότητες της.
τα ειπα για να βοηθησω, οχι να σε διορθώσω, αλλοίμονο! Αλλά ειναι κρίμα αληθεια να την αφήσει, ειναι υπεροχη σχολή και με ανθρώπους με ωραία αισθητική, καλλιτεχνικές ευαισθησίες… Η γραφουσα φαίνεται να διαθετει βαθος, λίγη αυτοπεποίθηση χρειαζεται
ΥΓ. αυτο με τις ομαδικες συμβαινει σε ολους μας αλλά ειναι ευκαιρια και για παρεακι
Όταν κάνω λάθος (κι έκανα) να με διορθώσεις. Καλοπροαίρετα μεν, αλλά βοηθάει. 🙂
Eίναι όντως ωραίος κλάδος.
Χα χα! Και σε άλλη χιλιετία μη σου πω
Ακριβώς 😀
ρε παιδια εγω φοιτησα 1993-1998 και ειχε σχολές. πόσο πιο παλια λέτε;
στο δικο μου πολυτεχνειο ηταν ολα σχολες, σε διαβεβαιω (ΕΜΠ)
Η δικιά μου ήταν σχολή από τότε. Ίσως έπαιζε κάποιο θέμα πρεστίζ, να λέγεται σχολή κ όχι τμήμα. Πάντως αυτό για τις κατατακτηριες που είναι κ το πιο σημαντικό, θεωρώ ότι ισχυει
Έφτιαξα το προφιλ μόνο και μόνο για να σου απαντήσω. Και εγω στην ίδια σχολή, αλλά έχω τελειώσει σχετικά πρόσφατα. Έχοντας έρθει από επαρχία, όπου γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας και είχαμε όλοι καλές σχέσεις, εξαρχής μου έκανε εντύπωση το κλίμα μεταξύ των φοιτητών. Υπάρχει όντως πολύς ανταγωνισμός, τον οποίον τον καλλιεργούν και οι καθηγητές. Έκανα λίγες και καλές φιλίες βέβαια, αλλά όταν πήγα για σπουδές το είχα πολύ διαφορετικά στο κεφάλι μου με τις παρέες. Οι παρέες όμως αλλάζουν και διαμορφώνονται αναγκαστικά, και οι δικές σου και των άλλων. Και θα δεις οτι και οι πιο κολλητοι μπορεί να μην… Διαβάστε περισσότερα »
από εύρεση εργασίας πώς βλέπεις τα πράγματα; ο γιος μου σκέφτεται να δηλώσει αυτή τη σχολή κι εγω λόγω επαγγελματος (Χημ Μηχ) του λέω ότι υπάρχει δουλειά. Αυτός ομως ανησυχει
Είναι αναγκαίες σε όλα τα εξάμηνα οι ομαδικές εργασίες. Το καλό είναι οτί μαθαίνεις να συνεργάζεσαι με τον καθένα ακόμα και με άτομα που δεν ταιριάζεις και αυτό είναι κάτι που είναι απαραίτητο και για το μέλλον σε αυτό το επάγγελμα. Προσπάθησε να επιλέγεις και εσύ συνεργασίες με άτομα που ταιριάζεις στο σχεδιαστικό ή σαν παρέα ή σαν τρόπο δουλειάς και με τον καιρό θα βρεις και εσύ τον τρόπο που σου ταιριάζει και που απολαμβάνεις. Υπάρχουν άλλα τόσα μαθήματα επιλογής να ψαχτείς και να διερευνήσεις τα ενδιαφέροντα σου. Και ξαναλέω, μην εγκλωβίζεσαι στο τι κάνουν οι άλλοι. Δεν θα… Διαβάστε περισσότερα »
Εγω θα σου προτεινα να ξεγραψεις τελειως τους συμφοιτητες αφου παρεες έχεις εκτος σχολης και να κανεις φοκους μονο στις σπουδες αυστηρα οσο θα εισαι εκει. Πιασε και πρωτο εδρανο πίστα, κανε ερωτησεις στους καθηγητες, να συμμετεχεις πιο ενεργα (να θυμουνται και την παρουσια σου, μπορει να βοηθησει αργοτερα για μεταπτυχιακο) να προτιμας ατομικες εργασίες οσο γίνεται και γραψε τους υπολοιπους εφοσον δεν τσουλαει το πραγμα με τιποτα. Εγω θα σου πρότεινα επισης να γραφεις σε φοιτητικες ομαδες. Αν εισαι Αθήνα, η καθε σχολη εχει εστω μια θεατρικη, ή μπορεις να πας και στον πολιτιστικο ομιλο φοιτητων πανεπιστημιου αθηνων (ποφπα)… Διαβάστε περισσότερα »
Πρώτα απο όλα συγχαρητητρια που μοιραστηκες αυτο το θεμα στην ιστοσελιδα. Σε καταλαβαινω πολυ καλα γιατι μπορει να εχω τελειωσει προσφατα τη σχολη μου αλλα κατι τετοια συνεβησαν και σε εμενα. Πρωτον, το ειπαν και οι προλαλλησαντες, μην παρατησεις τη σχολη για κανενα λογο αφου σου αρεσει κιολας. Δεν αξιζει καθολου, αν το κανεις θα το μετανιωσεις παρα πολυ για ολη σου τη ζωη, οτι σε εριξε κατι που δεν πρεπει και οτι παρατησες ενα στοχο σου. Επισης γραφεις οτι εχεις παρεες απο αλλες σχολες. Εισαι τυχερη, γιατι δεν εχουν ολοι. Εστω και με αυτο εχεις ατομα να βγαινεις εξω,… Διαβάστε περισσότερα »
αμ ετσι εξηγειται συναδελφε που παρατηρώ μεγαλη ευστοχία κ σε άλλα ποστς! Αγωνιστικούς χαιρετισμούς και απο εμενα!
Από δική μου προσωπική εμπειρία μιας και στη δική μου σχολή υπήρχε ανταγωνισμός, κυρίως για το βαθμό και το πόσο γρήγορα θα τελειώσεις, γνώρισα την παρέα μου από την οποία βοηθηκα στη σχολή, στα τελευταία έτη. Μη μασάς με τους ανταγωνιστικους συμφοιτητές, δημιουργούν ένα τοξικό κλίμα το ξέρω, αλλά όταν θα φτάσεις στο σημείο να τελειώνεις με την σχολή δε θα σε νοιάζει καν. Κάνε την προσπάθειά σου, μόνο να κερδίσεις έχεις. Αν δεις και πιεζεσαι πολύ από το ανταγωνιστικό κλίμα δεν είναι κακό να επισκεφθείς και ένα ψυχολόγο.