Η Ρένα απαντά: Θέλω δεύτερο παιδί, αλλά έχω τραυματιστεί απίστευτα από την πρώτη γέννα

Μια ιστορία για γέννα που αξίζει να διαβαστεί. Επειδή η τραυματική γέννα είναι πιο συνηθισμένη απ’ όσο ομολογείται δημοσίως.

________________

Η ιστορία της Άγνωστης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα και αναγνώστριες και αναγνώστες.

Ειλικρινά, θα προσπαθήσω να τα γράψω σύντομα αλλά μπορεί να μην τα καταφέρω. Πιστεύω θα με βοηθήσετε πολύ, για αυτό μετά από σκέψη και θλίψη σας στέλνω εδώ.

Γέννησα πριν 3μιση μήνες το πρώτο μου παιδάκι. Η περίοδος της εγκυμοσύνης μου ήταν αρκετά ήρεμη και παρ ότι κάποιες φορές προέκυψαν προβληματάκια, τα αντιμετώπιζα όλα ως λογικά θέματα εγκυμοσύνης, χωρίς άγχος και παράπονα. Όλα πήγαιναν αρκετά καλά, το μωρό είχε γυρίσει από τον 8ο και φαίνονταν ότι θα πήγαινα για φυσιολογικό. Ήταν να γεννήσω κοντά 15 Αυγουστο και είχα τρελό άγχος μην με βάλουν για καισαρική απλά για να γλιτώσουν το ξαφνικό των διακοπών (πρώτο καμπανάκι – να φοβάμαι την μη σωστή διαχείριση).

Ένα απόγευμα, ξαφνικά, άρχισα να νιώθω πονάκια και χρονομετρώντας κατάλαβα ότι μάλλον γεννάω. Με ηρεμία οδηγούμαι στο μαιευτήριο, οπού διαπιστώνουν ότι όντως γεννάω αλλά ότι θα χρειαστώ αρκετές ώρες λόγω του ότι δεν είχε εμπεδωθεί το μωρό. Έχοντας κάνει μαθήματα ήξερα ότι μπορούσα να βοηθήσω κάνοντας ασκήσεις και περπάτημα αλλά η μαία του γιατρού και ο γιατρός δεν με άφησαν και με καλωδίωσαν. Να σημειώσω ότι δεν είχα κάποια επιπλοκή απλά με θέλαν ξαπλωμένη να ξεκουράζομαι, είπαν.

Ξεκινάω κανονικά να έχω πόνους, τους οποίους άντεχα και να περιμένω τον τοκετό. Μετά από 4-5 ώρες που βγήκαν τα αποτελέσματα του συντρόφου μου απο το pcr, ήρθε επιτέλους δίπλα μου και συνέχισα να νιώθω ακόμα πιο καλά και ήρεμα που ο τοκετός έχει ξεκινήσει φυσιολογικά και το παιδάκι μας ήταν στο δρόμο. Ξαφνικά, ο γιατρός με τις μαίες ενημερώνουν τον σύντροφο μου, ότι πρέπει να αποχωρήσει για να με αφήσει να ηρεμίσω γιατί θα είχαμε πολλές ώρες ακόμα. Εγω δεν ήθελα να φύγει, ούτε αυτός ήθελε αλλά όντας εκείνοι το ιατρικό προσωπικό τελικά μένω μόνη στο δωμάτιο για κάποιες ώρες. Να σημειώσω ότι ένιωθα πολύ πιο ήρεμη μαζί του, δεν με ενοχλούσε καθόλου αντίθετα με χαλάρωνε και ήξερα πόσο ήθελε να είναι εκεί στη γέννηση του παιδιού του. Όταν γύρισα πια σπίτι κατάλαβα ότι ήταν απίστευτο λάθος μου να επιτρέψω σε κάτι μη ιατρικό να επέμβει έτσι ο γιατρός και οι μαίες και να μου χαλάσουν την ψυχολογία. Θα έλεγα ότι νιώθω θυμό, ακόμα και σήμερα.

Μετά από ώρα (και συνολικά 9 ώρες εξέλιξης τοκετού), ο γιατρός με ενημερώνει ότι το μωρό δεν πάει να μπει σωστά στη λεκάνη και πρέπει να μπω για καισαρική, χωρίς να μου πει ακριβώς τι γίνεται. Ξεκινάει να φωνάζει δυνατά και έντονα κόσμο να τρέξει να με ετοιμάσει και εγω από την πλήρη ηρεμία καταλήγω φοβισμένη να μην ξέρω τι ακριβώς σημαίνει για μένα και το μωρό μου η εξέλιξη και να είμαι μόνη, καθώς ο σύζυγος ήταν εκτός. Φωνάζουν τον σύζυγο μου, έρχεται γρήγορα και προλαβαίνει απλά να μου πιάσει το χέρι πριν το χειρουργείο, καθώς η μαία έλεγε μην αργούμε μην αργούμε.

Στο χειρουργείο δεν είχα ιδέα πως θα είναι μια καισαρική, (δυστυχώς δεν είχα ενημερωθεί όσο είχα για τον φυσιολογικό μέσω των μαθημάτων μου), με έπιασε τρομερό αγχός και ενω έλεγα πως θα λιποθυμήσω δεν μου έδινε κανείς σημασία. Τελικά, θυμάμαι να με γυρνάνε για να μην χάσω τελείως τις αισθήσεις μου και το γιατρό να φωνάζει κάντε γρήγορα έχουμε αργήσει. Μετά από λίγο άκουσα το κλάμα του μωρού μου, αλλά εγω δεν μπορούσα με τίποτα να συνέλθω. Έτρεμα ολόκληρη, έκανα εμετό, δεν έπαιρνα ανάσα μου έβαλαν πάλι οξυγόνο.

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν βάρβαρες. Δεν κοιμόμουν από το πόνο αλλά και την θλίψη. Έκλεινα τα μάτια και πεταγόμουν όρθια. Θυμόμουν να τρέχουμε με το φορείο και να μην ξέρω τι ακριβώς έχει συμβεί. Ένιωθα μόνη και έκλαιγα όλα τα βράδια στο μαιευτήριο. Γύρισα στο σπίτι και η κατάσταση δεν γινόταν πολύ καλύτερη. Δεν ήθελα να ακούσω ξανά για γέννα. να δω έγκυο, να με ρωτήσει κάποιος πως είμαι. Μόνο το μωράκι μου έβγαζε μια ηρεμία. Με τον άντρα μου το συζητάγαμε συνέχεια και μου έλεγε πως όντως η διαχείριση γιατρού και μαίας ήταν κακή και κατανοεί γιατί νιώθω έτσι και έχω δίκιο, αλλά πρέπει να προσπαθήσω να ηρεμήσω.

Ξεκίνησα συνεδρίες στη ψυχολόγο μου προσπαθώντας να ηρεμίσω και όπως μου είπε και η ίδια να αποσυνδέσω τη κακή γέννα από το μωρό. Το 2ο το κατάφερα πολύ γρήγορα, καθώς το μωρό το έβρισκα υπέροχο και δεν θα άλλαζα το να το αποκτήσω. Το να ηρεμίσω δεν το κατάφερα καλά, ώρες ώρες νιώθω “δαρμένη” από την γέννα. Δεν με πείραξε η καισαρική, Με πείραξε, ο τρόπος. Οι φωνές, η μη εξήγηση. Ακόμα και σήμερα γενικότητες ακούω για το πως ηταν η θέση του μωρού. Ότι το έπιασαν και ακούμπησαν χείλη και όχι κεφάλι και δεν θα έβγαινε. Νιώθω ότι ο γιατρός έδρασε χωρίς ψυχραιμία, χωρίς εξήγηση, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Θα ήθελα να πάω σε ένα άλλο γιατρό να το συζητήσω αλλά το μόνο που έχω είναι απλά η μαρτυρία του προηγούμενο ότι ήταν λάθος η θέση. Οπότε δεν ξέρω τι να πω με τον νέο γιατρό, ώστε να ενημερωθώ.

Θα ήθελα πολύ να ηρεμήσω, να μην σκέφτομαι πια την γέννα μου με τρόμο και να κλαίω. 3μιση μήνες μετά και ακόμα δεν έχω χωνέψει εκείνο το βράδυ. Θα ήθελα πολύ να κάνω και άλλο παιδάκι αλλα όταν το σκέφτομαι ταράζομαι, νιώθω ότι δεν μπορώ να το ζήσω ξανά. Νιώθω ότι μου άφησε ένα τραύμα που δεν κλείνει. Ώρες ώρες αμφισβητώ ακόμα και το αν η απόφαση ήταν σωστή και όχι μόνο το τρόπο διαχείριση της.

Δεν ξέρω αν εγώ είμαι πολύ ευαίσθητη και έχω άδικο που νιώθω κομμάτια από την εμπειρία της γέννας αλλά θα ήθελα και την δική σας συμβουλή – σκέψη ως προς την διαχείριση της θλίψης και του τρόμου στην λέξη και μόνο της γέννας. Συνεχίζω με την ψυχολόγο αλλά σκέφτομαι μήπως βρω κάτι πιο εξειδικευμένο στην ψυχολογία και την γέννα. Όλες οι προτάσεις σας παραπάνω από ευπρόσδεκτες.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Άγνωστη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αγαπητή φίλη μας, να σου ζήσει! Υπήρξες θύμα μαιευτικής βίας. Ξεκάθαρα. Είναι γεγονός ότι ενώ η περιγεννητική φροντίδα στην Ελλάδα είναι σε υψηλό βαθμό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σχεδόν θάνατοι νεογνών (ή γυναικών),  ωστόσο η αντιμετώπιση της ετοιμόγεννης είναι προβληματικότατη όπως μαρτυρούν κι άλλες γυναίκες που μας γράφουν.

Σε κουβέντα με την Πρόεδρο του Παρατηρητηρίου Μαιευτικής Βίας, κ.Κωνσταντίνας Νούσια, μας είχε πει: H βία έχει πολλές μορφές. Πρώτα πρώτα, είναι λεκτική : ‘δεν θα μου πεις εσύ τι θα κάνουμε’, ‘κινδυνεύει να πεθάνει το παιδί σου’, ‘πώς κάνεις έτσι, δεν σε καταλαβαίνω, είσαι σαν τις τρελές που θέλουν να γεννήσουν φυσιολογικά’, ‘δεν καταλαβαίνεις ότι βάζεις σε κίνδυνο το παιδί σου και ότι μπορεί να πεθάνετε και οι δυο με αυτό που λες;’, ‘αν κάνεις φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική η μήτρα σου θα σκάσει σαν καρπούζι’. Τους λένε πράγματα που δεν έχουν καμιά επιστημονική βάση και καμιά επιστημονική τεκμηρίωση. Συμβαίνουν αρκετά πράγματα στην όλη διαδικασία για τη διευκόλυνση των επαγγελματιών υγείας, δεν παύουν ωστόσο να είναι μαιευτική βία. […] Πρέπει να εκπαιδευτούμε εμείς, οι επαγγελματίες υγείας, απέναντι στο τι είναι ηθικά σωστό και τι όχι.”

Ισπανία: Γέννησε με τα χέρια δεμένα – Το περιστατικό μαιευτικής βίας που συγκλονίζει τη χώρα

Το άτομο που μπαίνει στο μαιευτήριο (ή στο νοσοκομείο) δεν είναι μόνον σώμα, αλλά και συναισθηματική ύπαρξη. Το να εστιάζουμε στην σωματική ακεραιότητα είναι οπωσδήποτε το πρώτιστο της ιατρικής επιστήμης, αλλά κι η συναισθηματική απόκριση είναι πολύ σημαντική. Κι εδώ προσωπικά θα έλεγα ότι ο ρόλος της μαίας ίσως είναι ο πιο σημαντικός και θα ήθελα να δω μια διαφορετική αντιμετώπιση κι εκπαίδευση.

H τραυματική πραγματικότητα της γέννας: 1/3 των γυναικών δεν το εκφράζει και δεν εισακούεται

Κατ’ αρχάς η καισαρική είναι πράγματι πιο συνηθισμένη απ’ ότι σε άλλα μέρη της Ευρώπης, κι αυτό πιστεύω οφείλεται αφενός στην βιασύνη του συστήματος, αλλά ταυτόχρονα και στην μη εκπαίδευση στον φυσιολογικό τοκετό με την έννοια της πράξης. Όταν γίνονται περισσότερες καισαρικές από φυσιολογικοί τοκετοί, λογικό είναι ότι η εμπειρία είναι μεγαλύτερη σε αυτές ακριβώς. Οπότε δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. [Tα ποσοστά καισαρικών ανά ευρωπαϊκή χώρα εδώ. Επίσης σύμφωνα με την Eurostat, οι συχνότερες επεμβάσεις σε ευρωπαϊκά νοσοκομεία είναι οι επεμβάσεις καταρράκτη κι οι καισαρικές τομές.]

Υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να πάνε στραβά σε έναν φυσιολογικό τοκετό, παρόλο που είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου (ας πούμε ο υπαρκτός κίνδυνος υποξίας του μωρού που δημιουργεί αναπηρίες). Κι επομένως προκειμένου να αποφύγουν τους μη ελέγξιμους κινδύνους, επιλέγουν να ελέγχουν εκείν@ την διαδικασία. Όλα αυτά είναι μια προσωπική εκτίμηση βεβαίως, θα ακούσουμε κι από γιατρούς φαντάζομαι τον αντίλογο.

Είναι πάντως γεγονός ότι περιστατικά περιγεννητικού θανάτου είναι σπάνια στην Ελλάδα και βαίνουν μειούμενα για τον ελληνικό πληθυσμό (όμως όχι απαραιτήτως για τον μη ελληνικό πληθυσμό, ζήτημα που χρήζει προβληματισμού, όπως και για ενδομήτριους θανάτους, σύμφωνα με το Lancet): “By Poisson regression, overall, during the study period, among infants of Greek mothers, IMR and PNMR declined significantly (−0.9%; 95% CI −1.7% to −0.1% and −1.6%; −3.0% to −0.2% annually, respectively), although differentially by place of residence (IMRurban: −2.1%; −2.9% to −1.3%, IMRrural: +10.6%; 7.6% to 13.6%). By contrast, among infants of non-Greek mothers, the low starting IMR/ENMR/LNMR/PNMR increased significantly (max ENMR:+12.5%; 8.6% to 16.5%) leading to a non-significant time–trend pattern overall in Greece.”(η πλήρης μελέτη εδώ)
Επιπλέον μπορείς να δεις το γράφημα της UNICEF σχετικά με τους νεογνικούς θανάτους εδώ.

Επίσης οφείλω να πω ότι το σύστημα σε χώρες του εξωτερικού με τις μαίες σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης, τους μόνο 2 υπερήχους στην συνολική διάρκεια της εγκυμοσύνης, την αναμονή ως τις 42 εβδομάδες για πρόκληση τοκετού και την αποφυγή καισαρικών ακόμη κι εκεί όπου ενδεχομένως να διευκόλυνε, δεν προκύπτουν από κάποιο ανώτερο σύστημα αναγκαστικά, αλλά ως περικοπή εξόδων για το δημόσιο σύστημα υγείας. Τουλάχιστον δύο αναγνώστριές μας στο παρελθόν έχουν αναφέρει τραυματική γέννα από την…ανάποδη, με αυτό το σύστημα, που ενίοτε καταλήγει σε περιγεννητικούς θανάτους. Δηλαδή όλα τα συστήματα χωλαίνουν, δεν είναι ιδεατά.

Σε κάθε περίπτωση εφόσον ενδείκνυται μια καισαρική δεν έχει βάρος ενοχής για την γυναίκα που “δεν γέννησε φυσιολογικά”. Υπάρχει μια ολόκληρη μυθολογία για τον τοκετό, αν θα γίνει φυσικά, αν θα γίνει προκλητά, αν θα γίνει επισκληρίδιος ή όχι για την ανακούφιση των πόνων, κ.ο.κ. Στο τέλος μετράει η γυναίκα και το μωρό της -όπως κι αν γέννησε είναι το ίδο μάνα κι έχει μωρό. Δεν κάνουμε κάποιον διαγωνισμό, ποιά είναι πιο μάνα από τις άλλες. Φτάνει με την ανταγωνιστικότητα των γυναικών μέσα στο πατριαρχικό πλαίσιο, ακόμα και στους πιο ευαίσθητους τομείς της γυναικείας ύπαρξης!

Προσωπική ιστορία: Δεν έκλαψα από χαρά όταν γέννησα, κλαίω από τύψεις για όσα νιώθω

Αυτή τη στιγμή προέχει η ψυχική σου ισορροπία κι η φροντίδα του μωρού σας. Οι συνεδρίες ψυχοθεραπείας οφείλουν να συνεχιστούν, ίσως με άλλο άτομο αν βλέπεις ότι δεν αποδίδει με το συγκεκριμένο.

H κ.Νούσια επίσης μας είχε πει το εξης, ανακαλώντας και την δική της εμπειρία γέννας, παρόλο που είναι μαία η ίδια. “Νομίζω ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε πολλούς εξειδικευμένους ψυχολόγους στο τραύμα τοκετού, επομένως οι γυναίκες που ήδη έχουν γεννήσει και έχουν άσχημες εμπειρίες, δεν έχουν πού ν’ απευθυνθούν εκτός απ’τις μαίες. Τι τους λέω; Ότι τις νιώθω, τις καταλαβαίνω. Κι εγώ είχα γράψει γράμμα στο γιατρό μου για να αποφορτιστώ συναισθηματικά από τη εμπειρία που βιωσα. Τι τους λέω; Ότι τις καταλαβαίνω. Κι εγώ είχα γράψει γράμμα στο γιατρό μου που του έλεγα ότι αν δεν ήμουν μαία εξαιτίας του δεν θα έκανα δεύτερο παιδί. Του είπα ότι ο τρόπος που μου συμπεριφέρθηκαν ήταν μέθοδος στείρωσης. Τοκοφοβία λοιπόν μπορεί να έχει μια γυναίκα που πέρασε μια εμπειρία σαν τη δική μου, μπορεί όμως να έχει και κάποια που δεν έχει γεννήσει. Αυτές συνήθως έχουν ακούσει ιστορίες κακοποίησης απ’ τη μητέρα τους.”

Με λίγα λόγια, αυτό που υπέστης ήταν όντως τραυματικό. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθεις όπως νιώθεις, μην αυτολογοκρίνεσαι, μην δίνεις σημασία σε κανέναν που σου λέει λόγια κλισέ για να σε παρηγορήσει (το τραύμα είναι τραύμα, όσο κι αν αγαπάς το μωρό σου) και είναι ακόμη νωρίς. Εφόσον το ξεπεράσεις, με δουλειά με ψυχοθεραπευτή κατά προτίμηση, ή με δικά σου διαβάσματα και κουβέντα με τον άντρα σου (που θα πρέπει να του εξηγήσεις ότι βιώνεις PTSD, μετατραυματικό στρες δηλαδή και δεν είναι στο χέρι σου “να ηρεμήσεις”), ίσως αποφασίσεις να κάνεις δεύτερο παιδάκι. Ίσως κι όχι. Η απόφαση είναι αποκλειστικά δική σου κι οφείλει να είναι απολύτως σεβαστή από όλο σου το περιβάλλον. Δεν χρωστάς ούτε εξηγήσεις, ούτε τίποτα.

Σου εύχομαι από καρδιάς καλή ανάρρωση της ψυχούλας σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News