Η Ρένα απαντά: Θέλετε να γκρεμίσουμε την πατριαρχία;

Το να δακτυλοδείχνουμε το γυναικείο φύλο στην πατριαρχία ήταν κατάπτυστο, λες και μας παρακαλάνε οι άντρες για παιδί και εμείς τους λέμε όχι ,οι ξινιόλες. Κι αυτά στην εποχή του γκοστινκ, που ούτε για δεύτερο ραντεβού δεν κάθονται. Όχι να ακούσουν για σχέση ή Ω μη γένοιτο “οικογένεια”!

_______________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Θέλετε να ρίξουμε την πατριαρχία αύριο;
Σύμφωνο τέκνοποιησης, αμαζόνες μου!

Πού υπογράφω;

Ρένα μετά το άρθρο θέλω να έρθω να σου φιλήσω τα πόδια! Ευτυχώς κάποια το λέει ρητα και κατηγορηματικά. Ναι, οι Άνδρες δεν θέλουν να κάνουν οικογένεια. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ.

Δεν φταίει που οι γυναίκες κυνηγούν καριέρα και σπουδές ( κοινώς την ψώνισαν ) και δεν βρίσκουν τον κατάλληλο ( που υπαινίσσεται ότι ή δεν έψαξαν αρκετά ή έχουν πολλές απαιτήσεις ή ότι ο ένας τους βρωμάει κι ο άλλος τους ξινιζει). Σε προηγούμενο άρθρο σου η διατύπωση “Δεν βρίσκουν άντρες που να θέλουν πυρηνική οικογένεια” κάπως με τσιγκλησε να πω την αλήθεια και στο λέω με πολύ σεβασμό. Γιατί μπορεί να εκληφθεί όπως περίπου ανέφερα παραπάνω. Ότι δεν έψαξαν αρκετά ή ότι ειναι πολύ επιλεκτικές και υπονοεί ότι κάπου υπάρχουν αυτοί οι άντρες ή ότι ζουν ανάμεσα μας και εμείς πρεπει με μαγικά ξόρκια και την απέραντη αγάπη μας να τους το εμπνεύσουμε, διότι κατά πατριαρχικες γραφές αυτή ειναι η δουλειά μας.

Η εμπειρία πολλων από εμάς δείχνει τα εξής::

1. Μέχρι την πατουλικη ημερομηνία λήξης ήτοι ηλικία των 35 βρήκαμε ίσως και 1-2-3 φορές εναν “κατάλληλο”. Μόνο που, αυτός δεν ήθελε παιδιά (γιατί ακόμα ήταν άγουρος, γιατί δεν γουστάρε γενικα, γιατί δεν ΜΑΣ γουστάρε ειδικά, γιατί μέχρι τα 50 εεεεεχουμε καιρό).

2. Για μένα, και ίσως για πολλ@ από εμάς ,οι σπουδές τελειώνουν κατά μέσο όρο στα 25-26. Μετά καποι@ το ρίχνουμε στις σπουδές από ανάγκες βιοπάλης, βαρεμάρα, ανεργία ,ή επειδή δεν έχουμε γκόμενο, παιδιά και σκυλιά και θέλουμε να (ξε)φεύγουμε από το σπίτι και το πρηχτηρι των γονιών μας Εγώ ας πούμε , γυρνώντας με ειλικρίνεια προς τα πίσω, αυτά έκανα.

3. Η καριέρα . Η ποια καριέρα; Ποιος κάνει στην Ελλάδα καριέρα; Να το πούμε σωστά και σοβαρά. Ότι σερνομαστε σε δουλειές με απαξιωτικούς όρους εργασίας και χρήματα που μετά βιας μας φτάνουν για ενοίκιο και λογαριασμούς και για να μην χάσουμε τη θέση στη γαλέρα δουλεύουμε υπερωρίες. Η καριέρα αφορά πολύ λίγες γυναίκες που σπάνε γυάλινες οροφές. Κι επειδή πρέπει να τρεξουν διπλάσιο δρόμο με πολλαπλάσια ταχύτητα και ενεργεια, ναι γι αυτό δεν προλαβαίνουν να κάνουν ΚΑΙ παιδια. Αλλά και επειδή οι άντρες κάνουν σαν κότες όταν στέκονται δίπλα τους και δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό. Σε φεμινιστικό σάιτ είμαστε. Να λέμε αλήθειες.

4. Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο άρθρο , ο Πατούλης , γιατρός ων, όφειλε υπηρετώντας την επιστημονική αλήθεια να διατυπώσει: ότι συχνότερα οι άντρες αγνοούν τους δείκτες γονιμότητας τους, οι οποίοι μετά τα 35 και για τους άντρες φθίνουν κατακόρυφα. Οι γυναίκες μια χαρά το ξέρουν γιατί μόλις πατήσουν τα 20 δεν παραλείπει κάνεις να τους το υπενθυμίζει. Όπως ειπώθηκε πολύ σωστά στα σχόλια .
( ξαναπροσκυνουμε εν χορώ τη Ρένα).

Το να δακτυλοδεικτούμε το γυναικείο φύλο ήταν καταπτυστο, λες κ μας παρακαλάνε οι άντρες για παιδί και εμείς τους λέμε όχι ,οι ξινιολες. Και αυτά λέγονται στην εποχή του γκοστινκ που ούτε για δεύτερο ραντεβού δεν κάθονται. Όχι να ακούσουν για σχέση ή Ω μη γένοιτο “οικογένεια”, και είναι οι ίδιοι κάτω από 40 -και ως εκ τούτου κελεπουρες-, τότε ναι, είμαστε παράλογες και απελπισμένες.

5. Οπότε ας έρθω στο προκείμενο: Μέχρι στιγμής, αν κάποιοι άνθρωποι θέλουν να τεκνοποίησουν οφείλουν ( στο ιδανικό σενάριο) να είναι ζευγάρι, να τα βρίσκουν, να συμφωνήσουν σε όλα και να είναι απολύτως υπεύθυνοι τουλάχιστον για τα προσεχή 20 χρόνια. Η προσωπική μου εμπειρία των 40 ετών δείχνει ότι οι άνθρωποι αυτοί κατά κανόνα είναι γυναίκες. Οι άντρες δε θέλουν, ή δεν μπορούν τώρα, ή θέλουν αλλά αργότερα, όταν θα φτιάξουν τα πράγματα και γενικά αμφιταλαντεύονται αιωνίως και τους δέρνει η αμφιθυμια. Στο μεταξύ θέλουν να περνάνε καλά και περνάνε καλά, αναβαλλοντας με αοριστίες και ροκανιζοντας την αναπαραγωγικη ηλικία των γυναικών.

Στην περίπτωση που τύχει εγκυμοσύνη ως “ατύχημα” και η γυναίκα αποφασίσει να την κρατήσει, ο νόμος τιμωρεί και τα δύο φύλα, αφού και οι δύο κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνονται να “παντρευτουν” για μια εικοσαετία με τους εξής όρους: ο άντρας υποχρεούται να καταβάλλει διατροφή για το παιδι και η γυναίκα να υφίσταται την παρουσία του άντρα, με τον οποίο οφείλει υποχρεωτικα να συννενοειται ( σε όσους το αμφισβητουν αυτό, ας δουν πρώτα δικαστικές αποφάσεις και ας ρωτήσουν επίσης πόσο χρεώνει ένας δικηγόρος τις υπηρεσίες διαμεσολάβησης). Στο αντίθετο σενάριο, ο άντρας γίνεται Λούης ή είναι παντελώς αδιάφορος και η γυναίκα μένει εντελώς μόνη να παλεύει για την επιβίωση της οικογένειας. Το χειρότερο από όλα είναι ότι τα παιδιά τιμωρούνται από αυτές τις συνθήκες και στιγματίζονται από την οποία κακη / δυσλειτουργίκη κατάσταση δια βίου.

Κι εδώ μπορεί η πολιτεία να προσαρμοστεί στις ανάγκες της εποχής και να παρέμβει, εκσυγχρονίζοντας τη νομοθεσία θεσπίζοντας κάτι ριζοσπαστικο: το σύμφωνο τέκνοποιησης.
Έτσι όπως το σκέφτομαι πρόχειρα θα συμβαίνει το εξής. Αν δύο άνθρωποι θέλουν να τεκνοποίησουν, αυτό να γίνεται κατόπιν αιτήματος σε δημόσια υπηρεσία. Μέχρι στιγμής, ο νόμος μας υποχρεώνει σε κατά ανάγκη εργαστήριακο τρόπο αναπαραγωγής. Δηλαδή, εξετάσεις, ορμονοθεραπεια, σπερματεγχυση, εξωσωματική γονιμοποίηση με χρονοβόρα και αμφιβολα αποτέλεσματα και τεράστιο κόστος. Και ψυχικό και οικονομικο.

Στη βόρεια Ευρώπη που ζω ,αυτό γίνεται κάπως άτυπα. Συχνά με επιγαμίες. Δηλαδή,γνωρίζω πολλές γυναίκες οι οποίες τεκνοποίησαν με αλλοδαπούς, αλλά δεν είναι παντρεμένοι. Κάποια ζευγάρια μένουν μαζί κάποια άλλα όχι, κάποια αλλα στην πορεία χώρισαν. Συνήθως αυτό γίνεται με αφρικανικής καταγωγής άντρες, διότι είναι πιο ελαστικοι σε θέματα θρησκείας και διότι έχουν λιγότερες πιθανότητες να πάρουν άδεια παραμονής. Όταν τις ρώτησα μου απάντησαν ότι οι “ντόπιοι” άντρες δεν θέλαν τίποτα από όλα αυτά και η λύση της τράπεζας ήταν πολύ ξένη, κρύα, κριππυ.

Η πρόταση μου είναι η εξής. Ο Σάκης και η Τούλα είναι δύο άνθρωποι που θέλουν να κάνουν παιδι, αλλά για διάφορους λόγους,που δεν μας αφορούν, δεν θέλουν/ μπορούν να είναι μαζί.

Πάνε λοιπόν από κοινού στην αρμόδια υπηρεσία και καταθέτουν ένα σύμφωνο τέκνοποιησης. Σε αυτό θα υπάρχουν κάποια μίνιμουμ κριτήρια/ προϋποθέσεις,ώστε να εξασφαλίζεται η επιβίωση και η ευημερία της μητέρας και του παιδιού/ων.

Συγκεκριμένα , ο πατέρας θα έχει την υποχρέωση αναγνώρισης του τέκνου (με δικαίωμα το τεστ πατρότητας σε περίπτωση αμφισβήτησης), διότι νομικά το παιδί έχει δικαίωμα να γνωρίζει την προέλευση του, ώστε να χτίσει ταυτότητα. Ο πατέρας δεν θα έχει καποια οικονομική υποχρέωση απέναντι στο παιδί. Ωστόσο, θα υποχρεούται να έχει μια ελάχιστη επικοινωνία με το παιδι, την οποία θα ορίσουν οι ειδικοί, εγώ δεν έχω ιδέα. Επίσης, θα πρέπει- νομιζω- να τεθεί ένα όριο στον αριθμό των τέκνων που θα μπορεί να αποκτήσει ένας πατέρας με διαφορετικές γυναίκες. Και η γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει να τους δοθεί και κάποιο οικονομικό κίνητρο, με μορφή επιδόματος. Δηλαδή,ας πούμε απο το επίδομα τέκνου που θα παίρνει αποκλειστικά η μητέρα για το παιδί, το 25% να το παίρνει ο πατέρας για τυχόν έξοδα επικοινωνίας .

Όσον αφορά τη μητέρα: θα έχει αυτόματως την αποκλειστική επιμέλεια του παιδιού . ( Ίσως εδώ να μπορεί με πολλές προϋποθέσεις να διεκδικήσει ο πατέρας δικαστικα επιμέλεια μετά από με κάποιο ηλικίακο όριο του παιδιού ; ( Ας τοποθετηθούν οι νομικοί). Θα πρέπει να μπουν κάποιοι εγγυητές ,ως τροφοί- πρόσωπα που θα υποστηρίξουν την οικογένεια και μια κοινωνική λειτουργός/ υπηρεσία η οποία θα συνοδεύει την οικογένεια και θα επιβλέπει τα παιδιά. Ταυτόχρονα η πολιτεία οφείλει να υποστηρίξει με επιδόματα και κοινωνικές δομές αυτές τις οικογένειες και να θέσει νομικά τις παραμέτρους οι οποίες θα εξασφαλίσουν ,την υγεία και την ευημερία των παιδιών.

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα. Έχω έναν γείτονα, καλό, χρυσό παιδί, θα ήθελε παιδιά, αλλά δεν μπορεί/ θέλει να αναλάβει την ευθύνη για την ανατροφή/διαπαιδαγώγηση /συντήρηση τους κτλ. Και δεν θέλει τέλος πάντων οικογένεια για Χ,ψ λόγους. Παιδί όμως θα ήθελε, αλλά να μεγαλώσει πέρα από την ευθύνη του. Σήμερα , δεν τολμά να κάνει παιδί, γιατί γνωρίζει ότι θα είναι δεσμευτικο για το υπόλοιπο της ζωής του με ποικίλους τρόπους και θα πρέπει να με φάει στη μάπα , ενώ δεν του αρεσω και τόσο πολύ, γιατί του αρέσει και ο Μπάμπης. Κι αυτό αντιστοίχως δεν αρέσει σε εμένα. Επίσης, δεν αφήνει τη μανούλα, ουτε η μανουλα αυτόν. Όλα τα παραπάνω φανταστικα παράδειγματα.

Εγώ τώρα, είμαι η γειτόνισσα που θέλει πάρα πολύ παιδιά και έχει τα φόντα και τα εφόδια και τον κοινωνικό ιστό για να υποστηρίξει το πρότζεκτ. Γιατί δεν ομαλοποιείται/ κανονικοποίειται και νομικά αυτή η επιλογή?

Μέχρι τα τωρινά δεδομένα, πρέπει να πάω για “ανάληψη ” σε τράπεζα σπέρματος και να φέρω στη ζωή ένα παιδί ενός ανθρώπου που δεν έχω συναντήσει ΠΟΤΕ. Να υποβληθω στην αγωνία, τα φάρμακα, τις ιατρικές και νομικές διαδικασίες και να ταλανίζονται από ερωτήματα και φόβους για το τι παιδί θα έρθει στον κόσμο. Τι θα του διηγηθώ για τον πατέρα του;

Και μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν αυτά, γιατί είμαι σίγουρη,ότι ολ@ έχουμε στον περίγυρο έναν άντρα ή μια γυναίκα που θαυμάζουμε κρυφά, αλλά δεν έχει καμία επιθυμία/ επιτυχία/ τύχη στο θέμα τέκνοποιησης στο υπάρχον νομικό πλαίσιο και από μέσα μας λέμε “μια χαρά παιδι/ κοπέλα, χαμεν@ πάει!”

Ρένα και αγαπητό αναγνωστικό κοινό, αυτή η ιδέα ζυμώνεται εδώ και χρόνια στο μυαλό μου και ψάχνω να βρω τις τρύπες της. Νομικά, ηθικά και γενικότερα. Νόμιζα ότι καταλογίζονται και ότι ονειρεύομαι δυστοπιες, μέχρι που διάβασα τα πρόσφατα άρθρα με τον Πατούλη. Σκέφτηκα να το συζητήσουμε εδώ. Ίσως να υπάρχουν αδικίες για τα φύλα και κίνδυνοι για τα παιδιά που εγώ παραβλέπω. Θα χαρώ να ακούσω γνώμες για να δούμε το θέμα σφαιρικα.

Άλλωστε με τα τόσα συνέδρια υπογεννητικότητας έχω κι εγώ θορυβηθει. Κρίμα να σβησουμε από τον χάρτη. Εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία, δηλαδή το δικαίωμα των πολιτών να ζουν ελεύθερα και να εκφράζονται και να διεκδικουν. Αν τόσο πολύ μας κοφτει η υπογεννητικότητα και η επιβίωση του ελληνικού κράτους, τότε ας διευκολύνουμε με αυτόν τον τρόπο τις γεννήσεις.

Κάτι μου λέει,ότι οι πρώτοι που θα βρεθούν απέναντι μας θα είναι οι ίδιοι οι άντρες που ” θέλουν να περνανε καλά” και θα θυμηθούν τις πατροπαράδοτες οικογένειακες αξίες. Ωστόσο, θέλω πολύ να συζητήθει αυτή η δυνατότητα.

Ρένα, θα κοιμηθω στο χαλάλι της πόρτας σου μέχρι να πάρω απάντηση. :0)

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ηγουμένη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Χαίρομαι που ξεσηκώνω τέτοιο ενθουσιασμό! 🙂 Να’σαι καλά.

Νομίζω είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα αυτό που θέτεις για την πατριαρχία και την τεκνοθεσία και θα παρακολουθήσω με κομμένη την ανάσα τη συζήτηση που θα διεξαχθεί στα σχόλια.

Απορώ λίγο με τον γείτονα που είναι καλός, χρυσός και λοιπά και ενώ οικογένεια δεν ήθελε, “παιδί όμως θα ήθελε, αλλά να μεγαλώσει πέρα από την ευθύνη του. Σήμερα , δεν τολμά να κάνει παιδί, γιατί γνωρίζει ότι θα είναι δεσμευτικο για το υπόλοιπο της ζωής του”. Δηλαδή τι το θέλει το παιδί, ως αξεσουάρ; :/  Παιδί είναι εξ ορισμού ευθύνη και μέσα από αυτή την ευθύνη δένεσαι μαζί του και το αγαπάς, επειδή περνάς ποιοτικά ΑΣΧΗΜΑ κάνοντας παιδί, η ποιότητα ζωής αλλάζει προς το πολύ χειρότερο, επομένως εκτιμάς την ΕΠΕΝΔΥΣΗ ενέργειας, κόπου, χρόνου, πόνου που κάνεις και βλέπεις μετά αυτό το ΘΕΣΠΕΣΙΟ αποτέλεσμα που μεγαλώνει μπροστά στα μάτια σου και το καμαρώνεις. Άμα δεν ακολουθηθεί το πρώτο βήμα, πώς θα αποτιμήσεις το δεύτερο; Θα είναι σαν την πλούσια που αγοράζει τσάντα Louis Vuitton. Το ίδιο θα της είναι κι αν χαλάσει ή αν τη βαρεθεί. Δεν την εκτιμάει η πραγματικά πλούσια την τσάντα αυτή (μόνο η νιόπλουτη την έχει περί πολλού επειδή ζορίστηκε για να την αγοράσει). Ένα παιδί που στο κατασκέυασαν άλλοι, τι όφελος σου είναι; Τι καμαρώνεις ακριβώς; Ότι έχει το DNA σου; Σιγά το καλούπι που δεν πρέπει να χαθεί!

Στο σχέδιο τεκνοθεσίας που προτείνεις τώρα.

Το ένα βασικό μείον που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι εκεί που λες “θα πρέπει να τους δοθεί και κάποιο οικονομικό κίνητρο, με μορφή επιδόματος”. Αυτό είναι επίφοβο να δημιουργήσει την εξής κατάσταση στον ρεαλιστικό κόσμο που ζούμε κι όχι τον θεωρητικό.

Ανθρωποι που κάνουν παιδί ΜΟΝΟ για το επίδομα, περίπου όπως άνθρωποι μεταναστεύουν από τρίτες χώρες στην Γερμανία επειδή έχει πολύ υψηλά επιδόματα. Πολύ λογικό, τι να κάνουν δηλαδή; (Και μετά η Γερμανία θέλει να μας τους επιστρέψει πίσω σε προσπάθεια ελέγχου των συνόρων της και της οικονομίας της, αλλά να τους δίνουμε τα δικά της υψηλά επιδόματα, όχι τα δικά μας, δηλαδή να δουλεύουμε όλοι εμείς οι φορολογούμενοι για να βολεύεται η Γερμανία να μην πληρώνει τον μη παραγωγικό της πληθυσμό! Σατανικό;)

Ή σαν τους Ρομά που σε μια διαχρονική προσπάθεια ενσωμάτωσης τους δίνονται επιδόματα για να παρακολουθήσουν τα παιδιά σχολείο. Και πράγματι είναι αναγκαίο να μορφωθούν και πολύ χαίρομαι όταν τα βλέπω τα παιδιά αυτά. Μόνο που η πραγματικότητα είναι ότι εγγράφονται και αμέσως μετά τα παιδιά αυτά…εξαφανίζονται. Δεν τα ξαναβλέπουμε. Γιατί άραγε; Μήπως επειδή δεν αρκεί ένα επίδομα ως κίνητρο; Χρειάζονται κι άλλα πράγματα.

Σίγουρα ένα σύμφωνο τεκνοθεσίας λύνει το ιατροφαρμακευτικό του ζητήματος, όπως σωστά το αναλύεις. Άραγε είναι το ιατροφαρμακευτικό και συνεπώς και το οικονομικό του θέματος που εμποδίζει τη διαδικασία; Θα ήταν περισσότερες γυναίκες πρόθυμες να κάνουν παιδί με τέτοιες συνθήκες που περιγράφεις, χωρίς σύντροφο; Ας ακούσουμε από το αναγνωστικό μας κοινό!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News