Η Ρένα απαντά: Θα βρεθεί ποτέ μια συντροφική σχέση όπως τη θέλω ή είμαι καταδικασμένη;

To ιερό δισκοπότηρο της συντροφικής σχέσης είναι το κυρίαρχο ερώτημα των ημερών μας. Η μοναξιά χτυπάει κόκκινο.

__________________

Η ιστορία Μιας Αναγνώστριας στα 35+ όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα,
Σου γράφω γιατί θα ήθελα την γνώμη σου, αλλά και των υπολοίπων.

Είμαι ακρετο καιρό μόνη και ιδανικά θα ήθελα να κάνω μια συντροφική σχέση. Ωστόσο δεν θέλω να κάνω μια σχέση απλά για να κάνω. Θέλω να βρω αυτό που έχω στο μυαλό μου και θα καλύπτει τα δικά μου στάνταρ για να δεσμευτω.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό είναι κάτι αρκετά δύσκολο και έχω πάρει απόφαση ότι μπορεί να περάσουν και χρόνια μέχρι να βρεθεί. Μέχρι τότε όμως τι κάνουμε; Πώς καλύπτονται οι σεξουαλικές ανάγκες; Η ανάγκη της αγκάλιας; Το μοίρασμα; Η συντροφιά;

Εχω φίλους, έχω την δουλειά μου, έχω κοινωνική ζωή. Επίσης περνάω και πολύ ωραία και κάνω πράγματα μόνη μου. Θεωρώ και αισθάνομαι ότι είμαι αρκετα γεμάτη από την ζωή μου, αλλά μου λείπει το ερωτικό κομμάτι που έχεις μέσα σε μια σχέση – το οποίο είναι κάτι που δεν μπορείς να καλύψεις από τις υπόλοιπες σχέσεις της ζωής σου.

Έχω δοκιμάσει να κάνω και πιο χαλαρες γνωριμίες για να καλύψω κυρίως το κομμάτι του σεξ. Ωστόσο δεν με γεμίζει ιδιαίτερα αυτή η διαδικασία, ούτε και αυτό το σεξ έχει καμία σχέση με την απόλαυση που προσφέρει η σεξουαλική επαφή που συνοδεύεται από εγγύτητα, έρωτα και το δεσιμο που χτίζεται με τις κοινές εμπειρίες.
Αυτή θα είναι η ζωή μου μέχρι τα 40++;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μια αναγνωστρια στα 35+

_____________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Η απορία αυτή πρέπει να γίνει το μάντρα των millennials, κάτι σαν το “εγώ πότε θα γίνω μάνα;” της Δήμητρας Παπαδοπούλου την εποχή του Σ’Αγαπώ-Μ’αγαπάς που επαναλαμβανόταν με παραλλαγές. Απασχολεί την πλειοψηφία ανθρώπων αυτής της ηλικίας -ιδιαίτερα γυναικών ίσως, κρίνοντας από την ιστοσελίδα, αλλά δεν το περιορίζω- στις μέρες μας. Είναι το ζήτημα της μοναξιάς. Είναι ταυτόχρονα η κατάρρευση του παραμυθιού που μας υποσχέθηκαν.

Θέλω να παρατηρήσω το εξής. Ρωτάς “Αυτή θα είναι η ζωή μου μέχρι τα 40++;” Κι ερωτώ: τι θα γίνει στα 40++ που δεν γίνεται τώρα; Ποιό χρονικό σήμαντρο έρχεται στα 40++ που σου φαίνεται ως όριο για κάτι; (τι είναι αυτό;)

Μήπως όλα εκκινούν ακριβώς από τη θέσπιση αυτού του ορίου; Έχεις αναλογιστεί πώς θα ήταν η απορία σου αν η ηλικία δεν έμπαινε στην εξίσωση;

Έπειτα, ποιό είναι το δημογραφικό δείγμα στο οποίο απευθύνεσαι; Αλλάζει αυτό; Δεν αλλάζει; Γιατί;

Ποιά είναι τα στάνταρντς που αναφέρεις; Καλά κάνεις κι έχεις στάνταρντς, δεν κάνουμε σχέση για να κάνουμε σχέση. Ποιά είναι η προτεραιοποίηση που κάνεις σε αυτά;

Δεν έχω εύκολη απάντηση. Αν τη βρω θα γίνω εκατομμυριούχος, είμαι σίγουρη. Στο μεσοδιάστημα θα πω ότι κανείς δεν είναι καταδικασμένος σε μοναξιά, λες κι είναι σπαρμένη από κάποια συμπαντική δύναμη σε συγκεκριμένα κεφάλια. Όμως η δημιουργία συντροφικότητας είναι διαδικασία. Παίρνει χρόνο κι ενέργεια και δεν έρχεται με εγγύηση.

Γράφει ο Αλαίν ντε Μποτόν σε ένα όμορφο κείμενό του: “Ο άνθρωπος που μας ταιριάζει καλύτερα, δεν είναι αυτό με τον οποίο συμφωνούμε στα πάντα, με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινά γούστα και επιλογές, αλλά εκείνος που μπορεί να διαπραγματευτεί τις διαφορές μας με έναν έξυπνο τρόπο – κοινώς ένας σύντροφος που είναι καλός στις διαφωνίες και τις διαπραγματεύσεις. Πέρα από το ιδανικό του τέλειου ταιριάσματος δύο ανθρώπων, υπάρχει ένα άλλο ιδανικό, κι αυτό είναι η ικανότητα να ανέχεται κάποιος τις διαφορές και τα ελαττώματα μας με γενναιοδωρία κι αυτό – ναι – είναι η μεγαλύτερη ένδειξη του ότι βρήκαμε τον περισσότερο κατάλληλο άνθρωπο. Και – ναι – η συμβατότητα είναι ένα επίτευγμα της αγάπης, αλλά όχι προαπαιτούμενο της.”

Καλή δύναμη!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News