Δεν έφυγα εκείνο το βράδυ, παντρευτήκαμε μετά από λίγους μήνες και κάναμε μια ωραία οικογένεια με πολλά παιδιά. Με τον πεθερό μου πάντα η σχέση μας είχε σκαμπανεβάσματα.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ήταν προπαραμονή Πρωτοχρονιάς του 1996κι εγώ είχα πάει με τον τότε αρραβωνιαστικό μου στον τόπο καταγωγής του για να περάσω τις γιορτές με τους γονείς και τον μικρό του αδερφό . Οι δικοί μου μου θα έρχονταν την επόμενη μέρα για να αλλάξουμε όλοι μαζί τον χρόνο.
Ήταν η πρώτη φορά που περνούσα τόσο χρόνο μαζί τους , τους είχα γνωρίσει το προηγούμενο διάστημα, αλλά δεν είχαμε μείνει ποτέ μαζί .
Επρόκειτο για μια από τις καλύτερες οικογένειες της μικρής πόλης, από κάθε άποψη ξεχώριζε κι εγώ θεωρούμουν εξαιρετικά τυχερή «που έμπαινα σε τέτοιο σπίτι».
Ήμουν κοντά στα τριάντα, δούλευα σε ελεύθερο επάγγελμα τα τελευταία πέντε χρόνια, είχα περιουσία από τους δικούς μου, θέλω να πω δε μου έλειπε τίποτα , εκτός από αυτοπεποίθηση.
Οι γονείς μου με είχαν αναθρέψει αρκετά συντηρητικά και κυρίως ο πατέρας μου. Είχε μάλιστα ως αρχή ότι εάν η κοπέλα αφού επιλέξει τον άντρα της δεν τα βρει μαζί του, θελήσει να επιστρέψει στο πατρικό της , τότε θα βρει την πόρτα κλειστή γιατί έχει κάνει τις επιλογές της και οφείλει να τις τιμήσει.
Εκείνο λοιπόν το χειμωνιάτικο βράδυ όπου τα πάντα ήταν κλειστά και οι δρόμοι έρημοι, παρεξηγήθηκε ο πεθερός μου με κάτι που του είπα. Του έκανα ένα αστείο για το πουκάμισο του , αν θυμάμαι καλά, αλλά εκείνος το πήρε τοις μετρητοίς και θύμωσε πολύ μαζί μου . Κινήθηκε εναντίον μου, δε με χτύπησε, αλλά ήταν οργισμένος, «δε θα μου λες εσύ τι θα κάνω και τι θα φοράω, να μη μιλάς».
Έμεινα άλαλη από το σοκ και πήγα στο δωμάτιο μου όπου έβαλα τα κλάμματα. Δε μπορούσα να φύγω γιατί δεν είχα μέσο αλλά δεν είχα και που να πάω. Έφευγε ένα τρένο για την Αθήνα πολύ αργότερα, μέσα στη νύχτα, ο σταθμός ήταν μακρυά και δεν ήξερα που θα μπορούσα να βρω ταξί , επίσης δεν είχα και αρκετά χρήματα .
Αλλά όχι μόνο δεν ήξερα πως να φύγω από αυτό το σπίτι με τις σκάλες, τις πόρτες και τις πάρα πόρτες , αλλά φοβόμουν να αντικρούσω κι τις γονείς μου . Δε θα με υποστήριζαν και θα αισθάνονταν ότι τους είχα εκθέσει με αυτόν τον αρραβώνα που τόσο σύντομα θα διαλυόταν.
Δε σκεφτόμουν καθόλου τον αρραβωνιαστικό μου ο οποίος ήταν μπροστά στη σκηνή με τον πατέρα του αλλά παρέμεινε αμέτοχος . Μετά από λίγη ώρα ήρθε και με βρήκε και μου σύστησε ψυχραιμία και υπομονή και δε θυμάμαι τι άλλο .
Δεν έφυγα εκείνο το βράδυ , παντρευτήκαμε μετά από λίγους μήνες και κάναμε μια ωραία οικογένεια με πολλά πολλά παιδιά. Με τον πεθερό μου πάντα η σχέση μας είχε σκαμπανεβάσματα , αλλά χαιρόταν τα εγγονάκια που του χαρίσαμε και αποδέχτηκε κάποια στιγμή και το χιούμορ μου και τους τρόπους μου, τέλος πάντων συμβιβάστηκε με το γεγονοσ ότι ο γιος του με παντρεύτηκε παρόλο που εκείνος δε με ενέκρινε, «τουλάχιστον είμαι καλή μητέρα».
Τα χρόνια πέρασαν και η κόρη μας με τη σειρά της ετοιμάζεται να πάει σε λίγες μέρες στο χωριό του φίλου της , όπου θα την φιλοξενήσουν οι δικοί του. Οι γονείς του φίλου της όχι μόνο μένουν σε χωριό χωριό , αλλά δεν είναι και ελληνικής καταγωγής , χρόνια πια στην Ελλάδα, απόλυτα ενσωματωμένοι , αλλά άλλης κουλτούρας( πιο συντηρητικής).
Εγώ την πιέζω να πάει και να έρθει με το δικό της αυτοκίνητο και της λέω συνεχώς να μη διστάσει αν δεν της αρέσει κάτι και να φύγει .
Εκείνη μου λέει ότι δε θα είναι μόνη της και ότι θεωρεί πως ο φίλος της δε θα αφήσει κανένα να τη φέρει σε δύσκολη θέση .
Δεν έχω αναφέρει ποτέ και σε κανέναν αυτό που έγινε με τον παππού της πριν τριάντα τόσα χρόνια και δεν υπάρχει και κανένας λόγος . Από την άλλη φοβάμαι πως θα πάει όλο αυτό . Βέβαια εμείς δεν της λέμε πως άμα κλείσεις την πόρτα του σπιτιού σου μην περιμένεις να ξανανοίξει , ξέρει πως το σπίτι της την περιμένει πάντα .
Για να μην αναρωτιέστε γιατί ο πεθερός μου φέρθηκε τότε έτσι , εγώ πλέον θεωρώ ότι δεν ήθελε να παντρευτεί ο γιος του , θα έκανε οικογένεια στην Αθήνα και θα απομακρυνόταν από την πατρική δουλειά και εστία και δημιούργησε μια αφορμή για να διαλύσει τον αρραβώνα . Καμία λογική κοπέλα δε θα παρέμενε μετά από τέτοια συμπεριφορά και μετά την αμέτοχη θέση του μέλλοντα συζύγου μου. Έπεσε όμως στη, μία στις χίλιες, περίπτωση που εγώ έμεινα από φόβο ( όχι από αγάπη , όπως έλεγα στον εαυτό μου τότε).
Στο σήμερα λοιπόν κυρία Ρένα , τι κάνω με την κόρη μου;
Επίσης επειδή τώρα που μεγάλωσαν τα παιδιά και βλέπω τα πράγματα από άλλη σκοπιά , είμαι άδικη που έχω πικρία για τον άντρα μου και για τη συμπεριφορά του στην αρχή της σχέσης και του γάμου μας; Αφού έμεινα μαζί του , οφείλω να ξεχάσω και να προχωρήσω;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ξανθούλα
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Λυπάμαι που έχεις ένα τέτοιο περιστατικό να έχει μείνει στη μνήμη και να το θυμάσαι σαν αγκάθι. Ο άντρας σου έπρεπε να σε υπερασπιστεί, ναι, πιθανολογώ δεν το έκανε επειδή ήταν στη δούλεψη του πεθερού σου, όχι απλά στο σπίτι του. Που εδώ που τα λέμε, παρόλο που δεν είχες κακή πρόθεση, στο σπίτι του καθένας έχει δικαίωμα να κάνει αυτό που θέλει, δεν θα ρωτήσει τον φιλοξενούμενο. Ίσως επειδή ο σύζυγός σου είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις του και θεωρούσε ότι μια ρήξη θα δυσκόλευε την κατάσταση για να φύγει από την πατρική εστία. Γι’αυτό σε βρήκε κατόπιν και σύστησε υπομονή και ψυχραιμία. Ήξερε με ποιον πατέρα είχε να κάνει. Βέβαια αυτό άφησε μια αίσθηση πικρίας επειδή ήταν σαν να μην τολμούσε να υπερασπιστεί την επιλογή του στοεκεί και τότε -και μεταξύ μας κάπως έτσι ήταν. Ας πούμε όμως ότι την επιθυμία σας την έκανε πράξη. Φύγατε. Δεν μείνατε εκεί μαζί τους να ζήσετε. Μπράβο σας. Οι πράξεις μιλάνε πιο δυνατά από τα λόγια.
Στο τώρα, η κόρη σου ζει σε μια άλλη πραγματικότητα. Εσείς δεν την έχετε αναθρέψει συντηρητικά ώστε να φοβάται, ούτε έχει την αγωνία μήπως δεν την δεχτείτε πίσω. Η διαβεβαίωση ότι πάντα υπάρχει αποκούμπι και καταφύγιο είναι μεγάλο εφόδιο για την ζωή. Οι παλιοί γονείς δεν το ακολουθούσαν σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν ορισμένες αποφάσεις, κυρίως αυτές που είχαν να κάνουν με τον έλεγχο. Έτσι κι οι δικοί σου. Τώρα η δική σας κόρη έχει επίσης για σύντροφο ένα παιδί μεγαλωμένο στο τώρα κι ας είναι από μια συντηρητική κουλτούρα (αλβανική να υποθέσω;). Πιθανώς να έχουν συζητήσει με τον φίλο της. Οι φιλοξενίες είναι πάντοτε ναρκοπέδιο, ίσως θα είναι μια αφορμή να δει εκ του σύνεγγυς πράγματα που δεν θα μπορούσε να τα δει αλλιώς. Αυτή η εμπειρία θα είναι πολλαπλά διαφωτιστική. Και θα είναι και μια δοκιμασία του φίλου της. Επομένως με τη διαβεβαίωση ότι έχει δικά της λεφτά, δυνατότητα να απομακρυνθεί και απρόσκοπτη επικοινωνία δεν χρειάζεται να της μεταφέρεις τη δική σου εμπειρία. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Αν σου πει για ανάλογο περιστατικό, τότε μόνο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μετά απο 30 χρόνια αναρωτιέστε αν θα πρέπει να συγχωρήσετε τον άνδρα σας και να προχωρήσετε???
Η ωραία οικογένεια που κάνατε που πήγε?
Το θέμα κόρη είναι αφορμή νομίζω για να λύσετε πικρίες που κουβαλάτε.
Η μητέρα μου ανησυχούσε όταν πριν από 7 χρόνια πήγα πρώτη φορά στο χωριό του αγοριού μου στους γονείς του. Μου έλεγε να μην πάω, μου έλεγε ότι θα το μετανιώσω. Ανησυχούσε ότι θα με δουν ως κόρη και θα έχουν απαιτήσεις, ότι η μάνα του θα με “χώσει στην κουζίνα” και εγώ δεν είχα μεγαλώσει συντηρητικά, μην μου έρθει απότομο και νιώσω άσχημα. Από όλο αυτό βγήκαν 3 αποτελέσματα: Πρώτον, της δήλωσα να μην ανακατεύεται, ότι αν νιώσω άσχημα θα μου περάσει, είμαι ενήλικη και αν νιώσω άσχημα θα έχω εμπειρία για το μέλλον. Δεύτερον, οι γονείς του όχι… Διαβάστε περισσότερα »
Να μην μεταθέσεις το δικό σου ακατέργαστο τραύμα στην κόρη σου. Η κόρη σου ξέρει ότι μπορεί να γυρίσει σε εσάς αν συμβεί κάτι άσχημο. Αυτό φτάνει. Δεν χρειάζεται να πάει σκεπτόμενη πως θα γλιτώσει αν γίνει κάτι απίθανο που έτυχε και σου συνέβει εσένα πριν τόσα χρόνια.
από τον τίτλο περίμενα να διαβάσω κάτι εντελως διαφορετικό.
ενιγουει.δεν βρίσκω κανένα λόγο να τα συνδέεις.ισως -χωρίς να βάζω το χέρι στην φωτιά-αλλα θέματα έχεις άλυτα με την σχέση σου.
αφού της έχετε δώσει όλα τα εφόδια και ειδικά αυτοπεποίθηση,μην φοβάσαι.
από την άλλη έχω απορία,πώς γίνεται να μεγάλωσες αυστηρα,χωρις δυναμική και να κανείς αστεία για ρούχο στον μέλλοντα πεθερό?
Κοιτα, δενξερω πως θα ειναι η οικογενεια του, αλλα οι πιθανοτητες να συμβει κατι ιδιο ειναι εξαιρετικα απιθανες. Σε τριγκαρει το παρόμοιο σκηνικό και είναι λογικό, αλλά όπως και εσυ λες δεν εχεις μεγαλώσει την κορη σου με τον ίδιο τρόπο. Της εχεις δωσει τα απαραιτητα για να μπορει να φυγει απο μια κατασταση.
Ξανθούλα, μη φοβάστε, είναι βέβαιο ότι η κόρη σας έχει πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ανεξαρτησία και θάρρος από εσάς, που σε ηλικία 30 χρονών και οικονομικά ανεξάρτητη, το έτος 1996, (που όςες ήμασταν τότε στην ηλικία σας είχαμε ήδη γυρίσει μόνες σε Ευρώπη και Αμερική) ενώ εσείς «δεν ξερατε πως να φύγετε από αυτό το σπίτι με τις σκάλες, τις πόρτες και τις πάρα πόρτες» ( wtf!- μα καλά τα ανάκτορα του Μπαγκιχαμ ήταν;) ούτε πώς να πάρετε το τραινο, ή να βρείτε ταξί ή να πάτε σε ένα ξενοδοχείο . Δεν λέω ότι έπρεπε να φύγετε, αφού αυτο θα σήμαινε… Διαβάστε περισσότερα »
Δύο πράγματα μου έμειναν. Που δεν ήξερες πως να φύγεις από το σπίτι με τις σκάλες και τις πολλές πόρτες (και στο Μπάκινγκχαμ να ήσουν θα έβρισκες την έξοδο) και τα πολλά πολλά παιδιά (πόσα δηλαδή;)
Ουδεμία σχέση έχει η άξεστη συμπεριφορά του πεθερού εδώ και 30 χρόνια, με ένα άσχετο (καταγωγής από άλλη χώρα) ζευγάρι το οποίο θα γνωρίσει η κόρη σου ως κοπέλα του παιδιού τους. Διακρίνω στερεότυπα και τσουβάλιασμα “άξεστου πεθερού” με το “ζευγάρι με διαφορετική καταγωγή”. Κοινώς, οι αθώες και καλοπροαίρετες Αθηναίες που πιθανώς θα βρεθούν εξ απροόπτου και θα αιφνιδιαστούν από μια άξεστη συμπεριφορά που προέρχεται εννοείται εκ των έξω. Στις άξεστες συμπεριφορές και στα χοντροκομμένα σχόλια, απαντάμε και εκφράζουμε την ενόχλησή μας πάντα, ακόμα κι όταν αιφνιδιαζόμαστε. Και διδάσκουμε το ίδιο και στα παιδιά μας. Τώρα στην κόρη σας δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω πρέπει να βρεις τρόπο να επουλώσεις το δικο σου τραυμα. Μηπως δεν ήταν και τόσο όμορφος ο γάμος σου? Μηπως είσαι δυστυχισμένη? Μήπως ο γάμος σου στηρίχθηκε στο φόβο των δικών σου?
Καμιά λογική κοπέλα που σέβεται τον εαυτό της δεν διαλύει μια σχέση επειδή της μίλησε άσχημα ο πεθερός της ή επειδή ο μέλλων σύζυγος δεν την υπερασπίστηκε εκείνη τη στιγμή. Μετά τα είκοσι ισχύει το «διάλεξε τις μάχες σου». Και μια τέτοια μάχη, ακόμη κι αν την κερδίσεις, δεν έχει κανέναν λόγο να δοθεί. Γιατί; – Η επιλογή της συντρόφου είναι δική του. Ο πατέρας του δεν έχει λόγο, άρα δεν έχει λόγο να τον μεταπείσει. – Δεν θα ζήσεις δίπλα τους, άρα δεν υπάρχει ανάγκη να θέσεις όρια για να προστατευτείς από τον έλεγχό τους. – Έχεις να λαμβάνεις… Διαβάστε περισσότερα »