Η Ρένα απαντά: Τέτοιες συζητήσεις με φέρνουν στα όριά μου!

Tα όρια πρέπει να τίθενται διαφορετικά.

____________

Η ιστορία της Μάγδας όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα μου γεια σου. Σήμερα στη δουλειά με αφορμή μια συζήτηση μια συνάδελφος και δεν είναι η μόνη. Μου απάντησε πως εγώ δεν έχω υποχρεώσεις, παιδιά, οικογένεια για να καταλάβω πως είναι να χάνω τη δουλειά μου. Και πως τα έξοδα τρέχουν.

Να σημειώσω πως δουλεύει μόνο τα τρία τελευταία χρόνια, ενώ τα προηγούμενα μεγάλωνε τα παιδιά της. Εμένα αυτό που με πείραξε και με πειράζει είναι πως δεν έχω κάνει οικογένεια, αλλά θα ήθελα. Αυτό μου εφερε θλίψη. Έχω προτείνει στο αγόρι μου να συζησουμε, αλλά από τις συζητήσεις δείχνει πως δεν είναι έτοιμος. Ή πώς έχει αντιστάσεις για τη τοποθεσία διαμονής. Να σημειώσω πως έχουμε ο καθένας το σπίτι του και μένουμε μόνοι μας. Εγώ 40, εκείνος 37.

Τι να κάνω για να προστατέψω τον εαυτό μου κάθε φορά που κάποια θα αναφερθεί ότι εγώ δεν έχω δημιουργήσει οικογένεια για να ξέρω πως είναι… Μπλα μπλα.. Την προηγούμενη φορά είχα επιτεθεί λεκτικά και μετά έτρεμαν τα χέρια μου. Είναι κάτι που με ενοχλεί προφανώς. Ωστόσο δεν θέλω να με φτάσουν στα όρια μου..

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαγδα

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Άουτς, βρε Μάγδα μου. Ετέθη πολύ άκομψα.

Ναι, υπάρχει μια γενική αλήθεια πίσω από αυτό που είπε, το οποίο καθόλου αξιολογικό δεν είναι, εννοώντας ότι δεν αποτελεί κάποιο επίτευγμα η τεκνοποίηση. Είναι όμως μια ευθύνη που αναλαμβάνει κάποι@ για μια ολόκληρη ζωή, ένα ή περισσότερα άλλα άτομα είναι πλήρως εξαρτημένα για αρκετά χρόνια από τον γονέα που δεν μπορεί να ζήσει σαν ανεξάρτητη μονάδα και να πάρει αποφάσεις μόνο για τον εαυτό του/της. Παρόλο που το εξηγώ, είναι δύσκολο να το αντιληφθεί κάποι@, καθώς η ευθύνη είναι συντριπτική: πώς θα ζήσουν αυτά τα παιδιά, πώς θα φάνε, πώς θα ντυθούν, πώς θα μορφωθούν, πώς θα κάνουν το ένα, το άλλο, το παράλλο, δεν σταματά ποτέ αυτό το άγχος. Κι όλα αυτά συνήθως απαιτούν χρήματα, που όσα και να έχεις ποτέ δεν είναι αρκετά καθώς οι ανάγκες μεγαλώνουν όσο περισσότερα διαθέτεις.

Ωστόσο ορισμένα πράγματα δεν λέγονται έτσι ελαφρά τη καρδία, ακόμα κι αλήθειες να περιέχουν, επειδή πληγώνουν τους ανθρώπους. Να, όπως με σένα. Ήταν άσχημο και λυπάμαι πολύ που πόνεσες.

Αυτό που πρέπει κυρίως να κατανοήσεις είναι ότι οι άνθρωποι που λένε τέτοιες κουβέντες έτσι απότομα θέλουν να ξεκόψουν μια συζήτηση (“εσύ δεν ξέρεις!”). Κάνει γκελ στην ανασφάλειά σου επειδή ακριβώς έχεις την επιθυμία για τεκνοποίηση. Εκείνοι πιθανόν όμως να μην το γνωρίζουν, ίσως και να σε ζηλεύουν, ώστε να κατανοήσουν πόσο άσχημο ακούγεται. Και που να μην ξέρεις, δεν αλλάζει κάτι για κείνους, ενώ εσύ πληγώνεσαι που προσλαμβάνεις την κουβέντα ως προσωπική ακύρωση  -κι έτσι ακούγεται βεβαίως. Εντούτοις δεν αποτελεί στην ουσία του προσωπική ακύρωση με την έννοια ότι δεν είναι στο χέρι μιας γυναίκας να δημιουργήσει οικογένεια. Απαιτείται κι ένας άντρας δίπλα! Αυτό πού το πας;

Πιστεύω επειδή καμμιά φορά οι γονείς δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό μέσα στο μαγκανοπήγαδο που είναι το μεγάλωμα των μικρών παιδιών, ίσως είναι σκόπιμο αντί να επιτίθεσαι αμυνόμενη να λες κάτι πιο άμεσο και συναισθηματικό: “αυτό που λες με πληγώνει καθώς δεν είναι πως δεν ήθελα παιδιά ως τώρα, αλλά δεν έχει τύχει να βρω κατάλληλο άντρα για κάτι τέτοιο”. Γιατί τύχη είναι ουσιαστικά, δεν είναι ότι κάνουν ουρά και τους απορρίπτουμε…Μια άλλη γυναίκα που το ακούει αυτό νομίζω συμπονά και μάλλον θα σου ζητήσει συγγνώμη παρά θα συνεχίσει να κουνά το δάχτυλο. Γιατι ούτε και για εκείνη είναι ονειρεμένα κι εύκολα τα πράγματα και καταλαβαίνει.

Κι ερχόμαστε στο προκείμενο.

Ο σύντροφός σου εν επιθυμεί τα ίδια με σένα. Σε καθυστερεί. Αν στα 37 δεν θέλει να συγκατοικήσει, μην περιμένεις ότι θα θέλει να κάνει κι οικογένεια στα επόμενα 1,2, 3 χρόνια. Αν είσαι διατεθειμένη να απεμπολίσεις το όνειρο της οικογένειας κι αν περνάτε όμορφα όπως είστε, κράτησε τη σχέση ως έχει. Αν ονειρεύεσαι παιδάκια να τρέχουν στο σπίτι κι έναν σύντροφο για να τα μεγαλώσετε μαζί, ο συγκεκριμένος, λυπάμαι που το λέω, δεν σου κάνει. Κάνε τα κουμάντα σου λοιπόν, καθώς ο χρόνος είναι πιο σκληρός με μας τις γυναίκες στο θέμα αυτό. Έχεις φυσικά επιλογές για εξωσωματική αργότερα, για υποβοηθούμενη, για παιδί με δότη σπέρματος (ναι γιατί όχι), για χίλια δυο πράγματα, μόνο κάνε ένα πλάνο. Κάνε το χρόνο να λειτουργήσει υπέρ σου, όχι κατά σου.

Σου εύχομαι δύναμη και αποφασιστικότητα!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News