Η Ρένα απαντά: Τελικά ο ψυχολόγος όντως βοηθάει ή βοηθιόμαστε επειδή έχουμε την υποσυνείδητη αίσθηση ότι θα βοηθήσει;

Είναι ο ψυχολόγος πανάκεια ή παραμυθιαζόμαστε; Βοηθάει επειδή κάτι κάνει ή εμείς βοηθιόμαστε υποσυνείδητα; Είμαι ρεαλίστρια.
___________________

Η ιστορία της Ρεαλίστριας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Γειααα! Αναρωτιεμαι αν ο ψυχολογος οντως βοηθαει ή αν πηγαινουμε επειδη υποσυνειδητα εχουμε την αισθηση πως θα μας βοηθησει. Αφου…ο χρονος δεν γυριζει πισω για να διορθωσουμε μια λαθος κινηση ή δεν μπορει να μας φερει πισω εναν ανθρωπο που χασαμε, κτλ. Τωρα αυτα που θα σου πει ειναι γνωστα, κατα βαθος ξερουμε τα λογια τα παρηγορα, και ειναι λογια του αερα.

Εχω παει σε ψυχολογο και τι καταλαβα…? Ειπε αυτα που ακουω να λενε σε αντιστοιχες περιπτωσεις, δεν χρειαζοταν να πληρωσω κιολας. Τα προβληματα παραμενουν, ο πονος παραμενει, αλλαγη δεν γινεται και δεν ελπιζω σε καλυτερες μερες. Και ολα αυτα επειδη ειμαι ρεαλιστρια και δεν κοροιδευω τον εαυτο μου κανοντας του πλυση εγκεφαλου με λογια να ειχαμε να λεγαμε. Το αδιεξοδο παραμενει, ειναι αντικειμενικο το προβλημα, και το να το δω αλλιως δεν μου λεει απολυτως τιποτα. Η πραγματικοτητα ειναι αλλη.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ρεαλιστρια

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ξέρεις το ανέκδοτο;
Πάει ένας νεαρός στον ψυχολόγο και του λέει: «Γιατρέ μου, το τελευταίο διάστημα βλέπω κάθε βράδυ τον ίδιο εφιάλτη, αλλά είναι πολύ τρομακτικός και μου χαλάει τη διάθεση γιατί δεν ξέρω τι να κάνω.» «Για πείτε μου τι βλέπετε.» του λέει ο ψυχολόγος. «Με κυνηγάει κάποιος με ένα μαχαίρι και θέλει να με σκοτώσει. Εγώ τρέχω για να ξεφύγω αλλά κάθε φορά πέφτω πάνω σε μια πόρτα με μια γιγάντια κόκκινη επιγραφή… Σπρώχνω για να την ανοίξω, αλλά δεν ανοίγει ποτέ κι ο δολοφόνος με φτάνει. Ξανασπρώχνω αλλά τίποτα κι έτσι ξυπνάω κάθε φορά ταραγμένος και αγχωμένος από το όνειρο.» «Μάλιστα! Μπορείτε να μου πείτε τι γράφει η επιγραφή στην πόρτα;» «Ναι θα σας πω, γράφει “ΕΛΞΑΤΕ”…»

Τι μας δείχνει η ιστοριούλα; Εμείς παρέχουμε την απελευθερωτική αλήθεια, αλλά κάποιος μας “ξεκλειδώνει” για να την δούμε ολοκάθαρα. Όταν φυσικά αυτός ο κάποιος ξέρει να κάνει τις σωστές ερωτήσεις.

Μέρος της ψυχικής βοήθειας αλλά και της ιατρικής γενικότερα είναι το placebo effect. Το εικονικό φάρμακο. Πώς λειτουργεί αυτό; Βοηθιέσαι επειδή νιώθεις ότι κάτι κάνεις για το πρόβλημά σου, παίρνεις τον έλεγχο της ζωής σου κι επομένως το ίδιο σου το σώμα, ο ίδιος ο εγκέφαλος τείνει προς την βελτίωση μέσω των νευροδιαβιβαστών. Δεν είναι μύθευμα, ισχύει. Βέβαια το placebο σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, δεν σε θεραπεύει -αν έχεις καρκίνο χρειάζεσαι χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, εγχείρηση ή ανοσοθεραπεία, ή και συνδυασμό των παραπάνω, δεν θα περάσει με το wishful thinking. Η θεραπεία ή η μακρόχρονη διαχείριση λοιπόν χρειάζεται κάτι δραστικό, όπως τα φάρμακα τα οποία συνταγογραφεί ο ψυχίατρος όταν συντρέχει ικανός λόγος.

Όμως επειδή πολλά από τα καθημερινά μας προβλήματα δεν είναι προβλήματα με την ψυχιατρική έννοια, η συζήτηση με ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε την αλήθεια μας, αυτή που θα μας απελευθερώσει. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε το παρελθόν ή τις επιλογές μας. Ο τρόπος που ρωτάμε τις ερωτήσεις δηλαδή. Αν μπορούμε να τις θέσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να δούμε το πρόβλημα απ’έξω, σαν να μην μας αφορούσε, τότε ναι, δεν χρειαζόμαστε ψυχολόγο.

Η έρευνα για το κατάλληλο άτομο (με την κατάλληλη εργασιακή εμπειρία και κατοχύρωση) που μπορεί να μας βοηθήσει, πάντως, είναι κι αυτή κίνηση placebo: μας βοηθά να νιώσουμε ενεργοί κι όχι παθητικοί αποδέκτες του προβλήματός μας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News