Τα παιδάκια παίζουν και φωνάζουν από το πρωί που έρχονται μέχρι και το απόγευμα, που τα παίρνουν οι γονείς τους, στο μπαλκόνι το οποίο έχουν οι παππούδες διαμορφώσει σαν παιδική χαρά.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημέρα Ρένα και αναγνώστες!
Θα ήθελα τη συμβουλή σας για ένα θέμα που με απασχολεί (και συγνώμη προκαταβολικά για το μεγάλο κείμενο αλλά προσπαθώ να περιγράψω την κατάσταση ώστε να γίνει κατανοητή). Αφορά τους ηλικιωμένους γείτονες στο διπλανό από εμάς διαμέρισμα.
Ζούμε με τον άντρα μου στο δικό μας διαμέρισμα τα τελευταία 7 χρόνια και δίπλα μας ακριβώς μένει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Το διαμέρισμα αυτό είχε αγοραστεί από τους γονείς του άντρα μου και κατόπιν του δόθηκε ως γονική παροχή προκειμένου να ζήσουμε εμείς. Ποιο είναι το πρόβλημα: Κάθε ημέρα έρχονται τα εγγονάκια τους τα οποία είναι ιδιαίτερα ζωηρά. Να σημειώσω εδώ ότι εμείς δεν έχουμε αποκτήσει παιδιά από επιλογή.
Αυτό το ζήτημα δε θα μας απασχολούσε αν κάθε ημέρα δεν έβγαιναν τα παιδιά στο μπαλκόνι (το οποίο είναι δίπλα από εμάς και διαχωρίζεται με ένα μικρό τοιχάκι) και έκαναν απίστευτη φασαρία (παιδάκια είναι, λογικό) τις μεσημεριανές ώρες κοινής ησυχίας. Εμείς είμαστε και οι δύο εκπαιδευτικοί οπότε κατά τη διάρκεια του χειμώνα εργαζόμαστε και τα μεσημέρια δεν είμαστε σπίτι πολλές φορές. Το καλοκαίρι όμως είναι η μοναδική περίοδος που πραγματικά ξεκουραζόμαστε και κοιμόμαστε και το μεσημέρι (μια πολυτέλεια που απολαμβάνω). Πλέον όμως για εμάς είναι ένα μαρτύριο. Τα παιδάκια παίζουν και φωνάζουν από το πρωί που έρχονται μέχρι και το απόγευμα που τα παίρνουν οι γονείς τους στο μπαλκόνι το οποίο έχουν οι παππούδες διαμορφώσει σαν παιδική χαρά και με το που έρχονται τα βγάζουν και τα αφήνουν εκεί.
Η κατάσταση αυτή δεν είναι τωρινή αλλά ξεκίνησε πριν περίπου τρία χρόνια (κάθε καλοκαίρι το ίδιο βιολί). Αρχίσαμε να αγανακτούμε φανερά χωρίς όμως να τους έχουμε κάνει παρατήρηση. Αυτοί φυσικά το κατάλαβαν και κάποια στιγμή στα τέλη του περυσινού καλοκαιριού έρχεται η γυναίκα με κάτι κεράσματα (γλυκά, αν θυμάμαι καλά) και μας είπε ότι συγνώμη που τα παιδιά κάνουν φασαρία κ.λ.π. και μάλιστα μας κάλεσαν και για φαγητό. Πραγματικά εκτιμήσαμε την κίνησή της και της εξηγήσαμε όμορφα και ευγενικά ότι τα παιδάκια θα μπορούσαν να μπαίνουν μέσα στο σπίτι το μεσημέρι τις ώρες κοινής ησυχίας, γιατί και εμείς θέλουμε να ξεκουραζόμαστε. Ο άντρας μου βέβαια μου είπε ότι καλύτερα να μην αρχίσουμε πάρε-δώσε μαζί τους, αλλά εγώ επέμεινα γιατί θεωρούσα ότι είναι σημάδι καλής γειτονίας και ότι λόγω αυτού η κατάσταση θα βελτιωνόταν. Όλο τον χειμώνα η ανταλλαγή κερασμάτων συνεχιζόταν και η σχέση φαινόταν καλή. Όμως, με το που έφτιαξε λίγο ο καιρός, πάλι η ίδια ιστορία: τα παιδιά στο μπαλκόνι με φωνές και παιχνίδι χωρίς περιορισμό. Τότε κατάλαβα ότι μάλλον μας «καλοπιάνουν» με κεράσματα για να μη διαμαρτυρόμαστε..
Κάποια στιγμή λοιπόν τώρα το καλοκαίρι ανοίγω την πόρτα ένα πρωί και βρίσκω κάποιο κέρασμα (σε σακούλα) που ήταν κρεμασμένο στο πόμολο. Όλως τυχαίως (;) το κέρασμα αυτό ήρθε εφόσον τα παιδιά την προηγούμενη ημέρα είχαν λυσσάξει στο μπαλκόνι. Αποφάσισα λοιπόν, να γράψω ένα ευγενέστατο (το τονίζω) σημείωμα όπου ανέφερα ότι η καλή γειτονία δεν καλλιεργείται μόνο με κεράσματα, αλλά κυρίως μέσω του αλληλοσεβασμού μεταξύ των γειτόνων και τους παρακαλούσα τα παιδάκια να μπαίνουν μέσα τις ώρες κοινής ησυχίας. Κλείνοντας μάλιστα τόνισα ότι θα θέλαμε να συνεχιστεί η όμορφη επικοινωνία μας. Έβαλα το σημείωμα στη σακούλα και το άφησα στη πόρτα τους (τους χτύπησα την πόρτα και ενώ ήταν μέσα δεν άνοιξαν οπότε το κρέμασα στο πόμολο).
Στις επόμενες ημέρες παρατηρήσαμε ότι ψυχράθηκαν και μάλιστα στη πολυκατοικία όταν συναντιόμασταν αυτή έκανε πως δε με έβλεπε παρόλο που εγώ τη χαιρετούσα κανονικά με χαμόγελο. Επίσης, παρατήρησα ότι τις ώρες κοινής ησυχίας όντως τα έβαζε μέσα, οπότε σκέφτηκα ότι δε με νοιάζει που δεν μας μιλάνε αρκεί να έχουμε την ησυχία μας.
Φυσικά βιάστηκα να χαρώ καθώς μετά από κάποιες ημέρες πάλι τα ίδια. Χτες λοιπόν αγανακτισμένη το μεσημέρι τους χτύπησα την πόρτα και τους είπα ήρεμα να κάνουν ησυχία και δέχτηκα απίστευτη λεκτική επίθεση και προσβολή εκ μέρους τους, σε σημείο που παρενέβην ο άντρας μου για να ηρεμήσει τα πράγματα. Μου είπαν ότι είμαστε υπερβολικοί, θα πρέπει να ντρέπομαι που είμαι παιδαγωγός (αυτό δεν ξέρω που κόλλαγε), ότι δεν πρόκειται να περιορίσουν τα παιδιά και αν θέλω να καλέσω την αστυνομία. Είμαι ακόμα σοκαρισμένη από την επίθεση που δέχτηκα και δεν ξέρω πως στο καλό να χειριστώ την κατάσταση αυτή πλέον. Να σημειώσω εδώ ότι ο άντρας μου με υποστηρίζει σε όλο αυτό. Κάθε συμβουλή δεκτή!
ΑΠΟ ΤΗΝ – αγανακτισμένη
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Όχι και τόσο ασυνήθιστο πρόβλημα, με συστημικές αιτιάσεις ωστόσο. Έχεις δίκιο, η ενόχληση είναι υπαρκτή, ας ξεκινήσω απ’αυτό. Οι ώρες κοινής ησυχίας είναι καθιερωμένες και πρέπει να είναι σεβαστές για κάποιο λόγο. Όμως είναι πιο περίπλοκο απ’αυτό το απλοϊκό.
Εδώ να βγάλω κάτι από μέσα μου γιατί θα σκάσω. Πώς φαίνεται ότι είσαι εκπαιδευτικός. Θεωρείς ότι με το ευγενικό σημείωμα και τις εξηγήσεις παράγεις αποτέλεσμα. Ο τύπος του ανθρώπου που πιστεύει ότι αρκεί να γίνει διάλογος για να παραχθεί αποτέλεσμα. (Τα βλέπω και στα σχολεία αυτό το φαινόμενο) Η αιτία όμως έτσι δεν εξαλείφεται. Και δεν την βλέπεις, επειδή ακριβώς είσαι εκπαιδευτικός κι έχεις την πολυτέλεια των δίμηνων διακοπών το καλοκαίρι, ενώ οι άλλοι δεν την έχουν. Οι γονείς αυτοί εργάζονται όλο το καλοκαίρι κι αφήνουν για baby sitting τα παιδιά στους παπούδες όταν τελειώνουν οι παιδικοί σταθμοί και τα νηπιαγωγεία. Είναι τόσο απλό και ταυτόχρονα τόσο περίπλοκο. Επειδή αν δεν βρεθεί λύση για τόσα ζευγάρια που έχουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα θα συνεχίσουν να έρχονται επιστολές με παρόμοια θεματολογία. Ας πάμε όμως στο συγκεκριμένο παράδειγμα, όπου όπως είπα έχεις δίκιο και συμπονώ.
Δεν είναι απόλυτα σαφές από την επιστολή σου αν η επικοινωνία είναι με την μαμά των παιδιών ή με την γιαγιά. Κι έχει μια κάποια σημασία.
Αν είναι με την γιαγιά κάνετε μια τρύπα στο νερό, καθώς τόσο μπορούν, τόσο κάνουν. Βασικά δεν μπορούν και κακώς τους επιφορτίζουν με τόσο υπεύθυνο έργο όσο την φύλαξη μικρών παιδιών. Για φαντάσου να γίνει κάποιο ατύχημα στο μπαλκόνι, από τα τόσα που διαβάζουμε στις ειδήσεις! Εμένα αυτό ήταν το πρώτο που με ανατρίχιασε διαβάζοντας την επιστολή σου. Βέβαια εφόσον είναι εις γνώσιν των γονιών η συνθήκη αυτή τότε μάλλον συμφωνούν…
Αν πάντως είναι η μάνα αυτή που σας είπε «ε καλέστε λοιπόν την αστυνομία», τότε το πράγμα έχει φτάσει στο αμήν και γνωρίζουν πάρα πολύ καλά την ενόχληση αλλά την κάνουν γαργάρα. Πράγμα εξοργιστικό βέβαια. Σε τέτοια περίπτωση όντως να φωνάξεις τις ώρες κοινής ησυχίας την αστυνομία. Δεν πρόκειται να γίνει απολύτως τίποτα φυσικά, τα παιδιά δεν υπόκεινται σε κανονισμούς τέτοιου τύπου, τι θα κάνουν, θα τα αλυσοδέσουν; Όύτε αρκεί να τους πεις σταμάτα και να εξηγήσεις γιατί να σταματήσουν (Σταματούν και σε 5 λεπτά ξαναξεκινούν ή ρωτούν ανά πεντάλεπτο «τελείωσε τώρα η ώρα που θα είμαι φρόνιμος;» Όποι@ έχει παιδιά το έχει ζήσει, δεν υπάρχει η ίδια αντίληψη του χρόνου. Στο σχολείο είναι αλλιώς καθώς υπάρχει δομημένο περιβάλλον.) Αλλά τουλάχιστον θα ενοχληθούν εξίσου ή θα ντροπιαστούν και θα αποφύγουν να τα αφήνουν έξω εκείνες τις ώρες της κοινής ησυχίας. Το καλύτερο βέβαια θα ήταν να τα πηγαίνουν στην παιδική χαρά ή σε κάποια δραστηριότητα εκείνες τις ώρες, αλλά πρώτον οι παιδικές χαρές κλείνουν τα μεσημέρια γιατί…ενοχλούνται οι γείτονες (I kid you not), το μεσημέρι βράζει ο τόπος στην Ελλάδα ώστε να τραβολογιούνται εδώ κι εκεί, είναι σχεδόν κακοποιητικό για παιδιά κι ηλικιωμένους, και τρίτον οι δραστηριότητες κοστίζουν. Αν είχαν τα επιπλέον χρήματα υποθέτω θα έστελναν τα παιδιά σε κάτι οργανώμενο εξαρχής κι όχι στους παππουδογιαγιάδες. Στο μεσοδιάστημα τι να προτείνω; Ωτασπίδες; Μουσική από σας στην διαπασών την υπόλοιπη μέρα μήπως και φιλοτιμηθούν οι παππουδογιαγιάδες; Παλέψτε το έτσι μήπως και γίνει κάτι. Εύχομαι το επόμενο καλοκαίρι να βρεθεί άλλη λύση γι’αυτά τα παιδάκια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πάντως κάτι που μου κάνει εντύπωση ως φαινόμενο είναι η κατάργηση της μεσημεριανής σιέστας. Ενα μήνα το καλοκαίρι το περνόυσα με τη γιαγιά στο παραθεριστικό της διαμέρισμα. Το μεσημερι παντα χωρίς καμία εξαίρεση εκλειναν τα πατζουρια στο δωματιο και εγώ με τον αδερφό μου επρεπε να κάνουμε ησυχία. να διαβάσουμε ή να κοιμηθούμε (ποτε!) ή να παίξουμε αθόρυβα. Η γιαγιά εβλεπε μεταξύ ύπνου και ξύπνιου “Τόλμη και γοητεία” στο δωμάτιοτης. Αλλά μόνο όταν περνούσαν οι ώρες κοινής ησυχίας επιτρεπόταν να ξανακάνουμε φασαρία. Και έτσι και η γιαγιά ξεκουραζόταν και οι γείτονες δεν ενοχλούνταν. Και αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο. Δηλαδή δεν θυμαμαι… Διαβάστε περισσότερα »
Ισχύει η παρατήρησή σου απόλυτα και ήθελα να κάνω μια μίνι ιστορική αναδρομή σχετικά, αλλά συγκρατήθηκα. Παλιότερα, αρκετά παλιότερα, δεκαετία ’80 νομίζω τα γραφεία (όπως και τα καταστήματα) έκλειναν το μεσημέρι, ξανάνοιγαν το απόγευμα 5-8. Οι εργαζόμενοι πήγαιναν σπίτι τους, οι αποστάσεις ήταν μικρότερες, ήταν καθιερωμένο να τρώει όλη η οικογένεια μαζί και τα παιδιά απασχολούνταν με μεγαλύτερη επιμέλεια από περισσότερα μάτια. Δεν υπήρχε κι η αδυναμία διαχείρισης επειδή κι οι μεγάλοι κοιμούνταν, δηλαδή η προτροπή «κάνε ησυχία, κοιμόμαστε» ήταν εντελώς απτή, εντελώς ορατή. Όχι κάτι αόριστο, κοιμάται ο πάνω, ο κάτω, ο δίπλα που δεν τον βλέπει το παιδί… Διαβάστε περισσότερα »
Κατανοώ απόλυτα αυτό που λες.
Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με την οριοθέτηση των παιδιών σε γενικό επίπεδο.
Αναφέρεται στη φασαρία που γίνεται στο μπαλκόνι από το παιχνίδι των παιδιών. Δηλαδή ο παππούς και η γιαγιά γράφουν τον νόμο στα παλιά τους τα παπούτσια και κάνουν ότι θέλουν, αδιαφορώντας για το πρόβλημα που δημιουργούν στους δίπλα τους.
Υπάρχουν ώρες κοινής ησυχίας και οφείλουν να τις σέβονται, είτε ο δίπλα κοιμάται είτε όχι.
Εννοείται! Έτσι είναι. Και θεωρώ λάθος τεράστιο αυτή τη ρύθμιση που έκαναν. Αν πέσει ένα παιδάκι από το μπαλκόνι θα κλαίνε όλοι μαζί!
Εν τω μεταξύ, ακόμα κι αν έχουν ασφαλίσει το χώρο με υπερυψωμένα κάγκελα, πλέγματα κτλ. με τον καύσωνα που επικρατεί κάποιες μέρες του καλοκαιριού και ειδικά τις μεσημεριανές ώρες το θεωρώ εγκληματικό να αφήνουν έξω τα παιδιά.
Ναι ισχευει αυτο που λες, ομως δεν θεωρω απαραιτητο να εχεις την σιεστα στην καθημερινοτητα σου για να την εφαρμωσεις σε καποιες συνθηκες. Και εγω μεγαλωνοντας στο σπιτι μου με τους γονεις μου δεν ειχαμε σιεστα καθημερινα καθως προφανως ηταν αλλη η ζωη στα 90’s. Αυτο δεν εμποδισε τη γιαγια να το εφαρμωσει στο δικο της το σπιτι ομως. Και ειναι και αναμενομενο να ειναι απαραιτητη η σιεστα το καλοκαιρι καθως το παιδι εχει πολυ περισσοτερο διαθεσιμο χρονο απο τον χειμωνα.
τι μου θύμισες! Ακριβώς τα ίδια καλοκαιρινά μεσημέρια είχα με τη γιαγιά μου
Ακριβώς το ίδιο αν και είμασταν στο εξοχικό που είχε απόσταση από τους γείτονες. Η γιαγιά μου εντωμεταξύ επειδή μας πρόσεχε όλο το χρόνο μετά το σχολείο δεν ήταν από αυτές που μας έκανε πολλά πολλά χατήρια (προφανώς γιατί θα λουζόταν τις συνέπειες) οπότε δεν κάναμε κιχ. Και επειδή δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε, μάθαμε με αυτόν τον τρόπο να διαβάζουμε και κανα βιβλίο για διασκέδαση.
Είναι διαφορετικές οι συνθήκες. Πλέον όλοι δουλεύουν μέχρι τις 5-6 τουλάχιστον. Οπότε άλλαξαν οι συνήθειες.
Ναι το ξέρω. Αλλά οι συνήθειες προσαρμόζονται και με τις συνθήκες. Δεν εχει ενα παιδι τις ιδιες συνθηκες τον χειμωνα στο σπιτι με τους γονεις και το καλοκαιρι στο σπιτι με τη γιαγια και τον παππου. Μα και με τους γονεις να εμεναν ολο το καλοκαιρι στο σπιτι τους, οι συνθηκες θα ηταν παλι διαφορετικες. Δεν ειναι αναγκη δηλαδη η σιεστα να ειναι καθημερινη για να υπαρχει, μπορει να γινεται και seasonal.
Παγκοσμιοποίηση και καπιταλισμός. Κάποτε κανείς δεν δούλευε 3 με 5 στις μεσογειακές χώρες (λόγο αφόρητης ζέστης και έλλειψης air-conditioning). Τώρα πόσοι έχουν την πολυτέλεια να σχολανε πριν τις 4?
Καλά άλλο λέω βέβαια. Ξερω γιατί καταργήθηκε η σιέστα. Ουτε εμενα οι γονείς μου έκαναν. Η γιαγιά όμως έκανε και αναγκαστικά έκανα και εγω μαζί της. Και τωρα που το σκεφτομαι και στις διακοπές με τους γονείς μου έκανα αναγκαστικά. Γενικά δεν γύριζε όλο το προγραμμα γυρω απο εμενα και η σιέστα ήταν ενας τροπος να μην κανουμε φασαρία την ώρα κοινής ησυχίας.
Τότε ήταν αυτονόητο γιατί οι περισσότεροι κοιμόντουσαν και θέλαν ησυχια- εξού και οι ώρες κοινής ησυχίας. Τώρα που το ποσοστό των ανθρώπων που κοιμάται το μεσημέρι είναι πολι μικρό, δεν αναμένεται και να τηρηθεί. Δηλαδή και οι ώρες κοινής ησυχίας το μεσημέριθέμα χρόνου είναι να καταργηθούν και επίσημα. Απορώ κιόλας που δεν μας τις κόψαν ηδη με τα μνημόνια…
Ανεπίσημα εχουν κοπεί. Στην περιοχή που εμενα τα προηγούμενα χρόνια από 7 το πρωί μέχρι 5-6 το απόγευμα χτιζανε πολυκατοικίες κι εσκαβαν τους δρόμους κάθε μέρα, δε μπορουσαν ουτε να διαβάσουν τα παιδιά για το σχολείο.
ΑΚΟΜΗ σκάβουν τους δρόμους κάθε μέρα. Κάποια στιγμή, πού θα πάει, θα το βρουν αυτό που ψάχνουν!
😅
Πλέον εκτός από ορισμένες κατηγορίες επαγγελμάτων η μεσημεριανή σιεστα είναι κατι το αδύνατον. Οι άνθρωποι που εργάζονται σπαστό το μεσημέρι κανουν δουλειές στο σπίτι, αλλοι δουλεύουμε σερι/βαρδιες, τα μηχανάκια με τα ντελιβερι δε σταματανε. Ακόμα και δημόσια έργα γίνονται το καταμεσήμερο. Οταν ήμουν μικρή ημουν σε χωριό, ολοι αγρότες ή κτηνοτροφοι, το μεσημέρι ήθελαν να ξεκουραστουν γιατί ξυπνούσαν πολύ πρωί κι εμείς τα παιδιά φεύγαμε για παιχνίδι εκτός χωριού στο γήπεδο ή στα ρεματα.
Ρε παιδιά, καταλαβαίνω για ποιους λόγους έχει καταργηθεί η σιεστα γενικότερα, και στα 90’s που μεγάλωσα στην Αθήνα δεν ήταν και το πλεον καθημερινο για τους περισσότερους. Αυτό που λέω είναι πως δεν καταλαβαίνω γιατί καταργήθηκε και υπο συνθήκες που θα ήταν βοηθητική για όλους (ακομη και για τα παιδιά) να συμβαίνει και μπορεί να συμβαίνει. Δηλαδη, ειναι καλοκαίρι, κραταει το παιδι η γιαγια και ο παππους, γιατί μετα το φαγητο δεν κλεινει τα πατζουρια και να πει τωρα η γιαγιά παει για υπνο εσυ ή θα κανεις το ιδιο ή θα κανεις κατι ήσυχα (διαβασε, δεν τηλεοραση, παιξε ησυχα… Διαβάστε περισσότερα »
εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι.
οι χαζό κοινωνικά αμόρφωτοι παππουδογιαγιάδες, έκαναν χαζό κοινωνικόαμόρφωτους γονείς και μεθαύριο και αυτά τα παιδάκια θα κάνουν και εκείνα παιδάκια κοινωνικοαμόρφωτα και πάει λέγοντας…
ΠΑΝΩ ΑΠ ΌΛΑ Η ΠΑΡΤΗ ΜΑΣ. YOLO.
δεν έχει σημασία η διαπαιδαγώγηση, το θέμα είναι να γεννοβολάμε.
Καλή δύναμη σε εσάς και τα νεύρα σας.
“Το να αφήνεις το παιδί να κάνει ό,τι θέλει όταν ακόμα δεν έχει αναπτύξει δυνάμεις ελέγχου είναι σαν να προδίδεις την ιδέα της ελευθερίας”.
Maria Montessori.
(εκτύπωση σε Α4 και το κολλάς στην πόρτα,που θίχτηκε κιόλας το θρασίμι).
Αν ήταν οι γονείς τους θα με εβρισκες απόλυτα σύμφωνη. Αλλά όταν λέμε για παπουδογιαγιαδες είναι πολύ διαφορετικά. Μιλάμε για ηλικιωμένους ανθρώπους, δεν έχουν τις αντοχές και τις δυνάμεις να επιβληθούν σε μικρά παιδιά. Ειδικά όταν μιλάμε για πολλές ώρες καθημερινά. Εδώ γονείς και δεν τα καταφέρνουν, ει άι εξοντωτικό. Βέβαια δε φταίνε οι γείτονες, όπως λέει κι η Ρένα συστημικό είναι το ζήτημα. Δεν μπορούν ηλικιωμένοι (ειδικασε διαμέρισματα) να είναι υπεύθυνοι συνεχώς για μικρά παιδιά. Δεν το αντέχουν , αλλά δεν υπάρχουν και λύσεις. Ακόμα και κδαπ κι ολοήμερα είναιεχρι συγκεκριμένη ώρα, δεν δέχονται όλα τα παιδιά και κλείνουν… Διαβάστε περισσότερα »
Τζένη μου, είπα πάει αλυσίδα.
με συγκινεί η τρίτη ηλικία και λατρεύω τα παιδάκια ΑΛΛΑ…
οι παππουδογιαγιάδες φταίνε για τους γονείς που προφανώς ευθύνονται.
Αυτά που λες πως κάνει η μαμά σου δεν έχουν επιπτώσεις στους γείτονες της. Σημαντικό αυτό. Οι συνέπειες δηλαδή βαραίνουν τους γονείς – αν διαφωνούν με την τακτική αυτή- και κανέναν ό άλλον.
Ειμαστε διπλό κατοικία για αυτό, οι όροφοι είναι δικοί μας. Κι έχουμε και κήπο. Αν ήμασταν σε διαμέρισμα, δεν ξέρω τι θα κάναμε. Επίσης κινητό και τηλεόραση για αυτό βάζει για να κάνουν ησυχία. Και πολλές φορές αναλαμβανω εγώ, οπότε πηγαίνουμε βόλτες η κάνουν κάτι δημιουργικό, που δυσκολεύει εμένα μια 40χρονη, δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι δύο παππούδες με τρία νήπια. Όπως και να έχει αυτό που εννοώ ειναι πως δύο ηλικιωμένοι δύσκολα φέρνουν βόλτα μικρά παιδιά. Όσους έχω δει εγώ τα αφήνουν πιο χαλαρά γιατί δεν μπορούν να τα διαχειριστούν. Ίσως πρέπει να βοηθήσουν οι γονείς με… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά τα λες αλλά θα νομίζουν ότι Montessori είναι κανας παίκτης της Bologna 🤣
XAXAXAXAXAX ΘΕΑΡΑ
Το σημείωμα μου φάνηκε λίγο passive aggressive, ειδικά ως ανταπόδοση μια ευγενικής κίνησης. Κατά τ’άλλα έχεις δίκιο. Προτείνω να βάλεις ένα χαρτί με τις ώρες κοινής ησυχίας (θερινές κ χειμερινές) και παραπομπή στην αντίστοιχη διάταξη (εμείς στο εξοχικό έχουμε βάλει ταμπελίτσα, κυρίως για τους ξένους που δεν το γνωρίζουν). Αν δεν συμορφωθούν κάνεις άλλη μία παρατήρηση. Στη δεύτερη, αρχίζεις και καλείς αστυνομία – όσες φορές χρειαστεί. Είναι γαιδουριά και δεν οφείλεις να την ανεχτείς. Εμείς τα καλοκαίρια (που είχαμε και 4 στρέμματα απόσταση με τους γείτονες), στις ώρες κοινής ησυχίας είμασταν ή στο κρεβάτι για ύπνο/διάβασμα και όταν μεγαλώσαμε στην… Διαβάστε περισσότερα »
ΑΥΤΟ. Καλοκαίρι, 3 με 6 δεν κουνιοταν φύλλο ‘μα δεν μπορώ να κοιμηθώ’ Δεν με νοιάζει, θα μείνεις μέσα και θα κάνεις ησυχία.Και κάπως έτσι λάτρεψα τα βιβλία. Το ίδιο ίσχυε κ όταν μας πρόσεχε η γιαγιά, μεγάλη σαφώς σε ηλικία, αλλά η γραμμή ίδια. Και αυτό είναι το δύσκολο σήμερα, η συνέπεια στην διαπαιδαγώγηση, για πολλούς κ διαφορετικούς λόγους, έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής, σαφώς, και η συνέπεια είναι εξουθενωτική, εξού και το μπάχαλο που λέγεται Ελλάδα.
Διάβασα την επιστολή και ειλικρινά συμπόνεσα καθώς έχω γείτονες που κάνουν πολύ φασαρία (παιδιά – παρέα- μουσική-καθαριότητα). Εφόσον εξακολουθεί η φασαρία και τις ώρες κοινής ησυχίας η λύση είναι η αστυνομία! Η τήρηση των ωρών ησυχίας δεν είναι προαιρετική, είναι υποχρεωτική, είτε τους αρέσει είτε όχι. Αυτός ο δικαιωματσιμός ”είναι παιδιά και θα κάνουν ότι θέλουν” φέρνει όλα αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν σήμερα στην κοινωνία από εφήβους. Δεν είναι δικαιολογία ότι δεν καταλαβαίνουν επειδή είναι μικρά, πρέπει να βρουν έναν τρόπο ώστε να παραμένουν ήσυχα ένα τρίωρο μέσα στην ημέρα , οι γύρω δεν χρωστάνε τίποτα να υπομένουν αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Τι σόι συμβουλή είναι το “Μουσική από σας στη διαπασών την υπόλοιπη μέρα μήπως και φιλοτιμηθούν οι παππουδογιαγιάδες”; Δεν θα ενοχλούν και άλλους γείτονες έτσι;
Θα είναι μια ωραία ατμόσφαιρα.
δίκιο έχεις αλλά δεν θα το βρεις.
αν ήταν άνθρωποι με σεβασμό/κατανοηση,θα ήταν αλλιώς.
μόνη λύση να καλέσεις σε ώρες κοινής ησυχίας αστυνομία..και κομμένα τα πάρε δώσε με κεράσματα..λίγο κουτοπόνηρο αυτό και απορώ γιατι μπήκες και στο τριπάκι.
επισης άκυρο και το σημείωμα,ενα χτύπημα στην πόρτα και μια ξηγα καλη θα ήταν αρκετή…το αφήσατε να ξεχειλώσει το πράγμα.
για εμένα δεν έχει διαφορά αν είναι παππούδες ή γονείς.ειναι και ένοικοι και θα πρέπει να υπολογίζουν τους γύρω.
Έχεις απόλυτο δίκιο-ταυτίστηκα κι ας μην κοιμάμαι ποτέ το μεσημέρι! Μου είχε τύχει παρόμοια περίπτωση με εγγονάκια που τσίριζαν στην αυλή δίπλα μας μέχρι το απόγευμα! Η αντίδραση των παππουδογιαγιάδων, όταν έφταναν στα όρια τους, ήταν να τους φωνάζουν πιο δυνατά. Σε κάποια δόση λοιπόν, ο πατέρας μου, που κοιμάται τα μεσημέρια και γενικά απεχθάνεται την φασαρία, βγήκε και φώναζε κι αυτός. Αποτέλεσμα δεν είδαμε, αργότερα κατάλαβα ότι για εκείνους ήταν κανονικότητα το όλο θέμα. Στο τέλος η γιαγιά έφυγε από τη ζωή και τα μικρά δεν ξανάρθαν. Τώρα έχουμε λιγότερη φασαρία. Αυτές οι περιπτώσεις είναι λαχείο και υπαρκτή λύση… Διαβάστε περισσότερα »
Για μένα οι πραγματικοί υπεύθυνοι είναι οι γονείς που έχουν φορτώσει τα παιδιά στους παππούδες κι αυτοί αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα μαζί τους. Από εκεί ξεκινά το πρόβλημα. Δεν πιστεύω ότι είναι εύκολο να περιορίσεις μικρά παιδιά καλοκαιριατικα κλεισμένα μέσα σε ένα διαμέρισμα και να μη βγάζουν άχνα. Ως παιδαγωγός θα έπρεπε να το ξέρεις. Φαντάζομαι εκεί κόλλαγε αυτό που είπαν. Πώς περιμένεις ότι θα τα κάνουν να σωπάσουν τόσες ώρες; Να τους δέσουν το στόμα; Να μη βγαίνουν να πάρουν αέρα στο μπαλκόνι; Ή λύση ποια θα ήταν; Από την άλλη έχεις απόλυτο δίκιο για τη φασαρία και… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις απόλυτο δίκιο. Στην θέση σου αντί να ανταλλάσσω γλυκά και φαγητά, θα έπαιρνα δώρα για τα παιδιά για να τα παίζουν μέσα στο σπίτι. Επιτραπέζια, πλαστελίνες, μπλοκ και χρώματα, κατασκευές, playmobil, βιβλία με εικόνες και ήχους (ανάλογα την ηλικία) ακόμα και dvds για παιδιά. Οτιδήποτε θα μπορούσε να τα κρατήσει μέσα τις ώρες του μεσημεριού. Θα έλεγα και στην γιαγιά με κάθε δώρο για ποιο λόγο το προσφέρω έτσι ώστε να της γίνει πλύση εγκεφάλου μέχρι το καλοκαίρι. “Κύρια τάδε μου , πήρα κι αυτό για τα παιδιά. Για τα μεσημέρια που θα κάθονται μέσα στο σπίτι. Δεν ξέρετε… Διαβάστε περισσότερα »
“ΜΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ, ότι στα παιδιά χρειάζεται να βάλετε ΟΡΙΑ!” αυτό θα τους έλεγα αν ήμουν στη θέση σου. Και όχι, δεν το δέχομαι ότι δεν μπορούν να τους βάλουν όρια. Μια χαρά μπαίνουν και από γονείς και από παπουδες. Μας το έκανα εμάς όταν ήμασταν παιδιά, κ εχω δει κ τους φίλους μου να το κάνουν στα δικά τους τα παιδιά (κ άλλους που δεν το κάνουν κ τα αποτελέσματα είναι τραγικά σε πολλά επεισόδια μέσα στη μέρα, όχι μόνο για τις ώρες κοινής ησυχίας). Υποθετω πως η συζητηση εγινε με τη γιαγια. Προσπάθησε να… Διαβάστε περισσότερα »