Το ερώτημα είναι το εξής,τα παιδιά θέλουν πάντα, οποία ηλικία και αν έχουν,να βλέπουν τους γονείς τους σαν παραδοσιακους ανθρώπους;
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Είμαι 65 χρόνων έχω δύο παιδιά και πρόσφατα απόκτησα εγγονάκι.Γενικα προσπαθούμε νσ είμαστε συνειδητοποιημενοι άνθρωποι,όταν χρειάστηκε απευθύνθηκαμε σε ειδικούς υψυχικης υγείας,με ψυχοθεραπεία κλπ Το ερώτημα είναι το εξής,τα παιδιά θέλουν πάντα, οποία ηλικία και αν έχουν,να βλέπουν τους γονείς τους σαν παραδοσιακους ανθρώπους? Δεν μιλάω για εξαλλοτητες,αιώνιες εφηβειες κλπ, αλλά παραδέχονται ποτέ ότι και οι γονείς μπορούν να έχουν κάποια ζωή εκτός παιδιών τους,ή τελικά αυτο που θελουν βαθειά μεσα τους ειναι να παραμένουν οι γονείς των παιδικών χρόνων?
ΑΠΟ ΤHΝ – Viviana
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι ένα ερώτημα που δεν σκέφτεται εύκολα ένα παιδί, ίσως επειδή όσο πιο μικρό είναι τόσο μικρότερη εμπειρία ζωής έχει για να κρίνει και πρέπει να φτάσει σε ηλικία που πλέον οι γονείς έχουν φύγει και το ίδιο είναι ο μεγάλος γονιός ή παππούς/γιαγιά για να κατανοήσει.
Είναι ακριβώς το ίδιο με το ότι τα παιδιά δεν δέχονται εύκολα την σεξουαλικότητα των γονιών τους. Δεν τους βλέπουν ως αυθύπαρκτα σεξουαλικά όντα, εξ ου κι η «ανατριχίλα» πολλών όταν μεγάλης ηλικίας γονείς ξαναφτιάχνουν την σχέση τους μετά από χωρισμό ή αλλάζουν προσανατολισμό. Δεν είναι μόνο θέμα ωριμότητας, καθώς υπάρχουν κι άτομα που έχουν κατακτήσει την ωριμότητα να αποκαθηλώσουν την γονεϊκότητα από την όποια «ιερότητα» (με την έννοια του μη μου άπτου). Έχει να κάνει και με τον ηλικιακό ρατσισμό. Πολύ συχνά ο νεότερος βλέπει τον μεγαλύτερο ως ξοφλημένο, ως ον που έχει ζήσει ό,τι ήταν να ζήσει, ιδιαίτερα στην σχεσιακή αρένα. Και αυτό βγαίνει σε μια έκπληξη κι απαξία όταν τυχόν αντιμετωπίσει κάτι νέο στους γονείς τους.
Νομίζω όμως ότι στα κατάβαθα είναι και κάτι άλλο που δεν παραδεχόμαστε εύκολα. Οι γονείς ως αιώνια κατάσταση της παιδικότητας είναι κάτι που αποτελεί λιμάνι και σύμβολο για την δική μας συναισθηματική ασφάλεια. Δεν ξεβολευόμαστε εύκολα, επειδή συμβολίζουν κάτι υπαρξιακό δικό μας, ότι αφού εκείνοι παραμένουν όπως πάντα οι γονείς μας, απαράλλακτοι, τότε κι εμείς είμαστε πάντοτε προστατευμένα παιδιά χωρίς πολλές ευθύνες. Από κει ξεκινάει κι η (κάπως παράλογη) απαίτηση να μας μεγαλώσουν τα δικά μας παιδιά οι γονείς μας: τοποθετούμε εκείνους στο ρόλο του αιώνιου γονιού κι εμάς στο ρόλο των λιγότερο υπεύθυνων. Ιδιαίτερα οι γιαγιάδες, μην ξεχνιώμαστε, επειδή πατριαρχία. Η ηλικιωμένη γυναίκα δεν νοείται να έχει σεξουαλικότητα στο φαλλοκεντρικό αφήγημα, ούτε δικά της ενδιαφέροντα, επομένως τι πιο «φυσικό» από το να απασχολείται με τα μεγαλώματα εγγονών; Παράλογο; Πολύ, αλλά να που το έχουμε καταπιεί ατόφιο κι αγωνιζόμαστε να το επανατοποθετήσουμε στην σωστή βάση.
Επομένως όλα έχουν να κάνουν με το πόσο συνειδητοποιημένο κι αφυπνισμένο είναι το παιδί και πόσο τους έχουμε διδάξει ότι όλα αλλάζουν και τίποτα δεν παραμένει αιώνιο. Με λίγα λόγια η ψυχοθεραπεία ωφελεί τον μικρότερο σε τέτοιες περιπτώσεις, όχι τον μεγαλύτερο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εξαρτάται και από τη σχέση που έχει ένα παιδί με το γονιό του. Η μαμά μου για παράδειγμα είναι χωρισμένη πολλά χρόνια. Είναι τώρα 67 και γνωρίζω ότι έχει εραστή. Ναι εραστή περισσότερο από σύντροφό γιατί δε ζουν μαζί για λόγους που δεν είναι του παρόντος. Αλλά επειδή την έχω ρωτήσει δεν ήθελε να φροντίζει ξανά έναν άνδρα και να είναι η παραδοσιακή σύντροφός,αλλά δεν ήθελε να στερηθεί το σεξ. Τον έχω γνωρίσει, τον χερεταω , ξέρω ότι έχουν τις προσωπικές τους στιγμές, τις σέβομαι κι αν μου πει ότι έχει κανονίσει πιάνω το νόημα και δε της λέω να… Διαβάστε περισσότερα »
Το ιιιιιιοου προκύπτει από τους ρόλους του καθένα στις ζωές σας, δηλαδή του γονεϊκού ρόλου ουσιαστικά; Ή είναι κάτι άλλο; Επειδή καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις (κι εγώ π.χ. χαίρομαι πολύ να κάνουν οι γονείς μου σεξ αλλά, προς Θεού, δεν θέλω ούτε να τους ακούσω ούτε να τους φανταστώ), αλλά το ιου βγάζει και μια σιχασιά, όχι;
Κατά τ’ άλλα συμφωνώ και συμφωνώ πολύ και με την τελευταία παράγραφο, είναι έτσι ακριβώς!
Όχι μωρέ…το ιιιιιουυυυυ είναι κάτι όπως το ” μη μου λες λεπτομέρειες δε θέλω να ξέρω” επειδή είναι η μαμά μου. Όχι σα σιχασια. Τα ίδια και χειρότερα κάνω κι εγώ.
Το μπλιαχ είναι σιχασια νομίζω, το ιιιοοοουυυ είναι απλώς να μου λείπουν οι περιγραφές.
Σας έκανα εικόνα και σας χάρηκα να ξέρεις όμορφα παραδείγματα είσαστε 🥰
Αχαχαχαχ- Σε κάποια φάση γονείς μου τα είχανε ξανά βρει εκεί κάπου κοντά στα 80 και όταν είχα ρωτήσει τον μπαμπά μου πως πάει, μου απάντησε γελαστός εντάξει όλα καλά, κάναμε και σεξ…. Και εκεί βέβαια έπαθα εγώ το κοκομπλόκο! Το οποίο κοκομπλόκο το έπαθα βέβαια και την προηγούμενη βδομάδα όταν στο tube σηκώθηκε ένας νεαρός 20 κάτι να μου πει ότι ο φίλος του επίσης 20 κάτι με γουστάρει κι αν γίνεται να πιούμε ένα ποτό. Διότι παρά το ότι θεωρώ τον εαυτό μου σεξουαλικο ον, Και παίρνοντας υπόψη τα των γονιών μου και τον εαυτό μου μάλλον θα… Διαβάστε περισσότερα »
Άτσα ο μπαμπάς φυσική κατάσταση στα 80…. Μπράβο του!
Πιστεύω το ότι “τα παιδιά δεν δέχονται εύκολα την σεξουαλικότητα των γονιών τους.” και τούμπαλιν οι γονείς δεν δέχονται εύκολα την σεξουαλικότητα των παιδιών τους, ίσως έχει και μια εξελικτική βάση. Ίσως βλέπουμε τους πρώτου βαθμού συγγενείς μας ως όντα απομακρυσμένα από το σεξ για να μην πηδιόμαστε μεταξύ μας. (Άσχετο με την ερώτηση, κουβέντα να γίνεται)
Παίζει να ισχύει κι αυτό, με τα αδέρφια ομως πως έχουμε άλλη σχέση?
Και τα δύο συμβαίνουν, σε μεγαλύτερο η μικρότερο βαθμό, ανάλογα το άτομο. Η ανθρώπινη ψυχολογία σίγουρα είναι έτσι, το παιδί σε κάθε ηλικία έχει ανάγκη να νιώσει για λίγο και πάλι παιδί, και να εισπράξει το νταντεμα των γονιών του. Εγώ πχ που δεν έχω τέτοια τύχη, το κενό αυτό της γονεϊκής φροντίδας υπάρχει μονίμως μέσα μου, και τίποτα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει. Ταυτόχρονα όμως ένα παιδί μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, μπορεί να αποδεχτεί κιόλας ότι και ο γονιός έχει προσωπική ζωή και ανάγκες και να τις σεβαστεί. Αυτο το δεύτερο βέβαια προϋποθέτει αίσθημα ωριμότητας και δικαιοσύνης εκ μέρους του… Διαβάστε περισσότερα »
Τα παιδιά θα παραμένουν πάντα παιδιά στα μάτια και στην καρδιά των γονιών.
Το ίδιο και οι γονείς, για τα παιδιά θα είναι πάντα οι γονείς τους.
Αμφότεροι έχουν κάποια ιδεατή εικόνα στο μυαλό τους.
Αλλά βασικά ευτυχισμένους και χαρούμενους θέλουν να τους βλέπουν.
Όλοι προσαρμόζονται.
Θέσετε το ίδιο ερώτημα στον εαυτό σας και θα έχετε την απάντηση.
Δεν νομίζω πως κατάλαβα την ερώτηση
Επειδή είδα ομως πως αποκτήσατε πρόσφατα εγγονάκι να ξέρετε πως δεν είστε υποχρεωμένοι για την φροντίδα του.
Ακόμη και να το κάνετε είναι στο χέρι σας και μόνο να βάλετε όρια,ώρες/μερες/ευθύνη.
Έκανα παιδιά μικρή, στα 23 το πρώτο, κοντεύει 17 τώρα, ο αντρας μου 28 τότε, και σε καμία περίπτωση δε θεώρησα ότι οι γονείς μου ή οι γονείς του άντρα μου πρέπει να μας τα μεγαλώσουν. Οκ μια στο τόσο για λίγες ώρες και μονο αν μπορούσαν τα κρατούσαν αλλά σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα να τους φορτώσω τόσες ευθύνες. Χαίρομαι που η μαμά μου κάνει τις εκδρομές της με το σύλλογο στο χωριό από οταν φύγαμε εμείς τα παιδιά (ο πατερας μου δεν ξεκουναει) ή βγαίνουν οι δυο τους, το ίδιο και η πεθερά μου αν και αυτή… Διαβάστε περισσότερα »