Η Ρένα απαντά: Τα δικαιώματα του γονιού είναι πάνω από του παιδιού;

Είναι η αναπαραγωγή δικαίωμα; Από πού κι ως πού;

________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπημένη μου Ρένα,

Διάβασα εδω στα σχολια κάτι που μου δημιούργησε απορία κ επειδή δεν είμαι σίγουρη αν το κατάλαβαινω σωστά, είπα να σε ρωτήσω.

Είναι η αναπαραγωγή δικαιώμα; Από πού και ως που; Δηλαδή ο καθένας δικαιούται να γίνει γονιός ακόμα και εάν είναι ακατάλληλος;

Και επίσης τι γίνεται με ανθρώπους που έχουν κάποιο κληρονομικό νόσημα; Ή αν έχουν καποια αναπηρια και δεν μπορουν να φροντίσουν το παιδί. Επίσης πολλοί άνθρωποι έχουν ψυχικά νόσηματα τα οποία είναι κληρονομικα. Ή ναρκομανείς και αλκοολικους όπως αναφέρθηκε στην συζήτηση. Ή αν είναι ομοφυλόφιλοι μπορούν να μεταφέρουν το γονίδιο στα παιδιά, πράγμα που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη ζωή τους. Ακόμα χειρότερα θα σου πω εγώ, να είναι κάποιος παιδόφιλος.

Επίσης αν κάποιος θέλει να γίνει γονιός και είναι απών συνέχεια πχ.επειδη δουλεύει συνεχώς και δεν θα είναι κοντά στο παιδί του, άρα αυτός γιατί να κάνει παιδί; Σε τι θα ωφελήσει το παιδί του αφού συνέχεια θα λείπει;

Και ρωτώ αφού η κοινωνία δεν είναι ανοιχτη σε όλα τα παραπάνω, το παιδί δεν θα σηκώσει όλα τα βάσανα και τις δυσκολίες;

Δηλαδή δεν το καταλάβαινω, το δικαίωμα ενός ανθρώπου να γίνει γονέας είναι πιο σημαντικό από το δικαίωματα των παιδιών ;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανησυχη

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Ανήσυχή μου, δεν υπάρχουν πιο ανήσυχοι θεωρητικοί υπερασπιστές των παιδιών από εκείνους που δεν έχουν παιδιά. Κάτι μου λέει ότι ούτε εσύ έχεις κάνει, εξ ου κι η εξάντληση κάθε αυστηρότητας («αν κάποιος θέλει να γίνει γονιός και είναι απών συνέχεια πχ.επειδη δουλεύει συνεχώς και δεν θα είναι κοντά στο παιδί του, άρα αυτός γιατί να κάνει παιδί;») Εν μέρει είναι αναμενόμενο, καθώς τους λείπει ακριβώς η δεύτερη οπτική, του γονιού- διαθέτουν μόνο εκείνη του παιδιού, επειδή όλοι υπήρξαμε παιδιά. Το λέω συχνά, αλλά ξεσηκώνεται χαμός πάντοτε επειδή στραβά θεωρείται φλεξάρισμα, ενώ δεν είναι. Ούτε εγώ μπορώ να έχω πολύπλευρη γνώμη για τα ναρκωτικά, πέραν του πώς φαντάζομαι πως είναι, αφού δεν έχω κάνει. Ας το αφήσουμε όμως αυτό, καθώς περιγράφεις ότι μιλάμε εντελώς θεωρητικά αφού χρησιμοποιείς υποθετικές προτάσεις στο λόγο σου.

Σε θεωρητικό λοιπόν επίπεδο η σκέψη σου μοιάζει πρωτόλεια, καθώς αποτυγχάνει να υπολογίσει δευτερεύουσες και παράπλευρες συνέπειες. Το προφανέστερο: ποιος αποφασίζει ποιος είναι κατάλληλος να γίνει γονιός; Εγώ; Εσύ; Κάποια επιτροπή του Μεγάλου Αδερφού;

Το πρώτο και βασικότερο ζήτημα είναι ότι οποιαδήποτε απόφαση λαμβάνεται με βάση και προτεραιότητα τους υπάρχοντες οργανισμούς, όχι εκείνους που δεν έχουν ακόμη υπάρξει. Αυτό συμβαίνει και ιατρικά και νομικά. Ο γονιός είναι ένα υπάρχον άτομο, το θεωρητικό παιδί κάτι που θα μπορούσε να υπάρξει στο μέλλον, είναι όμως ακόμη σπερματική (κυριολεκτικά) ιδέα! Σκέψου μόνο ότι το επιχείρημα της υπεράσπισης των παιδιών χρησιμοποιούν κι οι αντιρρησίες των αμβλώσεων. Θα ήθελες με βάση αυτό να απαγορευτούν οι αμβλώσεις και να σε υποχρεώσουν να φέρεις εις πέρας μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη; Δε νομίζω. Άλλωστε γι’αυτό το λόγο δεν αποφασίζουν οι γιατροί, όταν μια έγκυος σε εξέταση πιστοποιηθεί ότι κυοφορεί ένα παιδί με κυστική ίνωση, με σύνδρομο Down, ή κάτι ανάλογο, αλλά εκείνη ενημερώνεται κι αναλαμβάνει την ΕΥΘΥΝΗ της απόφασης.

Ταυτόχρονα έτσι όπως το θέτεις, ενώ εν πρώτοις φαίνεται υποτίθεται λογικό (τι ζωή να έχει ένα γενετικά/κληρονομικά επιβαρυμένο παιδί; γιατί να ταλαιπωρείται;), στην ουσία είναι τελείως αλαζονικό κι απαξιωτικό, μισαναπηρικό κι ομοφοβικό αυτό που προτείνεις. Ουσιαστικά είναι σαν να ΜΗΝ έχουν δικαίωμα ΥΠΑΡΞΗΣ οι ανάπηροι, οι γενετικά άρρωστοι, οι άνθρωποι με διάφορα σύνδρομα, οι ομοφυλόφιλοι (!). Να μην αφήνουμε να τεκνοποιήσουν οι άνθρωποι που φέρουν κληρονομικές τάσεις ώστε να μην βγουν τα αντίστοιχα παιδιά επιβαρυμένα; Ένας βιολόγος-γενετιστής θα γελούσε και θα σου εξηγούσε ότι τα πράγματα ασφαλώς δεν είναι τόσο μαύρο-άσπρο όσο τα έχεις στο μυαλό σου, είναι αρκετά πιο περίπλοκο. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες, μόνο στατιστική, ρίσκο και προοπτική. Κάποια με γονίδιο καρκίνου των ωοθηκών πχ. δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα αναπτύξει καρκίνο των ωοθηκών, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες από το γενικό πληθυσμό. Ποιος είπε άλλωστε ότι η ζωή πρέπει να είναι πανεύκολη; Ή ότι η εξασφάλιση …γενετικής καθαρότητας ή γονικής φροντίδας είναι που κάνει την ζωή εύκολη για τα άτομα;

Το τοποθετείς σε βάση κοινωνικής αποδοχής, κατόπιν, για να άρεις τον αποτροπιασμό: «αφού η κοινωνία δεν είναι ανοιχτη σε όλα τα παραπάνω». Μα άμα ήταν έτσι θα ήμασταν στην αρχαία Σπάρτη όπου πας μη αρτιμελής πεταγόταν στον Καιάδα! (Μη πιάσουμε τώρα την ακρίβεια της ιστορικής θεώρησης, ας πούμε για χάριν επιχειρηματολογίας ότι είναι έτσι). Υπάρχουν ένα σωρό άτομα που διεκδικούν την ύπαρξή τους με αξιοπρέπεια κι ικανότητες μέσα στην κοινωνία. Δεν φταίνε τα ίδια, η κοινωνία είναι που αλλάζει και πρέπει να αλλάζει για να μπορεί να τα συμπεριλάβει. Αυτή είναι η ιδέα της συμπερίληψης, δεν είναι politically correct όρος για να φαινόμαστε «σωστοί» στα social media μας.

Είχα γράψει στην αρχική ερώτηση που ανέφερες το εξής. «Η ευγονική αναπτύχθηκε ως ιδέα στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, βασιζόμενη στον επιστημονικό ρατσισμό και την ψευδοεπιστήμη, και στις πρακτικές της περιλάμβανε μεθόδους όπως η αναγκαστική στείρωση, η απαγόρευση γάμων, και, σε ακραίες περιπτώσεις, η γενοκτονία. Έτσι φτάσαμε στο Ολοκαύτωμα. Δεν είναι αστείο ζήτημα.» Τα πράγματα αυτά ΕΓΙΝΑΝ κι όχι μόνο στη ναζιστική Γερμανία (ως και σε ευνουχισμό των ομοφυλόφιλων προέβαιναν!), αλλά και στην προοδευτική Σουηδία μεταξύ 1934-1975 (!), στο Πουέρτο Ρίκο, στην Ινδία και αλλού. Δεν είναι κάποια φανταστική δυστοπία. Με βάση το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία (EDF), «κυβερνήσεις σε δεκατρία κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφαρμόζουν την αναγκαστική στείρωση σε γυναίκες με αναπηρία. Αυτή είναι μια ακόμα μορφή βίας που βιώνουν οι γυναίκες αυτές. Μέσα σε αυτά τα δεκατρία κράτη-μέλη που είναι νόμιμη η αναγκαστική στείρωση σε άτομα με αναπηρία είναι η Πορτογαλία, Φιλανδία, Βουλγαρία, Κροατία, Μάλτα, Τσεχία, Κύπρο, Δανία, Εσθονία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία και Σλοβακία.» Σε ορισμένες χώρες, η αναγκαστική στείρωση αποτελούσε προϋπόθεση για τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου (για τα τρανσέξουαλ άτομα) έως και πρόσφατα! Πρέπει να είμαστε πολύ αυστηροί λοιπόν με κάθε τέτοια υπόνοια.

Επομένως δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κάποι@ από το αναπαραγωγικό δικαίωμα, χωρίς να κυλήσουμε στον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό, καθώς κάτι τέτοιο αποτελεί αποστέρηση ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τα αναπαραγωγικά δικαιώματα είναι θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα (τεκμηρίωση εδώ κι εδώ). Με δεδομένο αυτό, θα υπάρξουν και καλοί γονείς και κακοί γονείς. Και τα παιδικά δικαιώματα είναι κι αυτά κατοχυρωμένα (τεκμηρίωση εδώ). Η κοινωνία, οι θεσμοί κι η κοινή λογική υπαγορεύει ότι υπάρχουν κατόπιν της γέννησης ελεγκτικοί μηχανισμοί -οι οποίοι θα πρέπει ασφαλώς να λειτουργούν- ώστε να αυξάνεται η ευζωία των παιδιών και να μειώνεται η γονική αυθαιρεσία, περιλαμβανομένων συνθηκών όπως ο λίγος διαθέσιμος χρόνος ή ακόμα σοβαρότερα πράγματα όπως κάποια απ’ αυτά που αναφέρεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News