Η Ρένα απαντά: Τα αποθέματα ερωτικής αγάπης που έχουμε είναι πεπερασμένα ή ατελείωτα;

Έχω δίπλα μου κάποιον που ερωτεύτηκα, είχαμε πάθος, επικοινωνία, γέλια, κοινά ενδιαφέροντα και γούστα αλλά δεν θα νιώσω ποτέ όπως με την πρώτη μου σχέση.

____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή μου Ρένα και αγαπητές φίλες και σχολιαστριες,

Δε θα μακρηγορήσω, πιστεύετε ότι τα αποθέματα ερωτικής αγάπης που έχουμε είναι πεπερασμένα ή ατελείωτα;

Είμαι μεταξύ 30-35, έχω κάνει 3 σχέσεις μακροχρόνιες, έχω ερωτευτεί πολύ, έχω ζήσει περιπέτειες, κι αναρωτιέμαι έχω να δώσω κάτι άλλο ή στέρεψα; Τον τελευταίο χρόνο έχω δίπλα μου κάποιον που θεωρούσα ότι ερωτεύτηκα, είχαμε πάθος, επικοινωνία, γέλια, κοινά ενδιαφέροντα και γούστα, αλλά νιώθω ότι δεν θα νιώσω ποτέ όπως με την πρώτη μου σχέση, δε θα έχω ποτέ τα αποθέματα αυτά, ούτε θα μπει έτσι στην καρδιά και το μυαλό μου. Σα να αδειάζουν οι αποθήκες αγάπης… Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Domna

____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

 Είναι φυσικό να αισθάνεσαι κάπως έτσι σχετικά με τις ερωτικές σχέσεις. Αυτό σου συμβαίνει επειδή ακριβώς στην ηλικία που βρίσκεσαι και με το παρελθόν που απέκτησες έχεις απομυθοποιήσει ορισμένα πράγματα, τα οποία δεν ήταν τόσο προφανή όσο ήσουν πιο νέα και άπειρη. Το πρόσωπο με το οποίο σχετίζεσαι αυτή τη στιγμή μπορεί, ή μπορεί και να μην είναι τόσο ταιριαστό μαζί σου όσο θα επιθυμούσες βαθιά μέσα σου. Συνήθως την αποτίμηση την κάνουμε ολοκληρωμένα όταν έχουν περάσει πολλά χρόνια που έχουμε ζυμωθεί μαζί ή στο τέλος της σχέσης, όταν αυτή έχει κάνει τον κύκλο της.

Η σύγκριση με την πρώτη σχέση ωστόσο είναι μοιραία πάντοτε άδικη. Αυτό συμβαίνει επειδή στην πρώτη σχέση, στον πρώτο έρωτα όλα είναι πρωτόγνωρα, πρωτοφανέρωτα, αισθητά για πρώτη φορά. Έτσι στο μυαλό μας αφήνουν αναλογικά μεγαλύτερο αποτύπωμα από την πραγματικότητα, είτε θετικό, είτε αρνητικό. Ταυτόχρονα η πρώτη μας σχέση μας θυμίζει την ερωτική μας αθωότητα, την ανεμελιά μας, όταν δεν είχαμε πληγωθεί, δεν είχαμε απογοητευτεί, δεν είχαμε αποκτήσει κυνισμό. Μας θυμίζει τα πολύ νιάτα μας, τον εαυτό μας τότε αναπολούμε, όχι απαραίτητα το πρόσωπο. Η συνθήκη αυτή, σε γενικές γραμμές αν η πρώτη σχέση ήταν θετική, την εξωραΐζει. Φυσικά είναι απόλυτα δυνατό η πρώτη μας σχέση να ήταν η καθοριστική, η πιο ταιριαστή, η πιο φυσική για μας, δεν αποκλείεται. Είναι όμως σε γενικές γραμμές πιο σπάνιο κάτι τέτοιο.

Για να απαντήσω όμως και στο κυρίως ερώτημα. Τα αποθέματα ερωτικής αγάπης δεν είναι ατελείωτα μόνο υπό την έννοια ότι μέσα μας γίνεται μια ιεράρχηση των σχέσεων, των φλερτ, των επαφών. Δεν υπακούει δηλαδή σε ηλικιακό ή αριθμητικό κριτήριο. Περισσότερο θα έλεγα έχει να κάνει με το τι αποτύπωμα έχουν αφήσει τα αρνητικά σημεία του παρελθόντος. Δηλαδή πόσο έχουν γράψει μέσα μας οι ματαιώσεις, οι απογοητεύσεις, οι κακές εμπειρίες, η έλλειψη εμπιστοσύνης, οι εγωισμοί κι οι ανασφάλειες. Εφόσον δεν έχουμε καταφέρει να ξεπεράσουμε τα σημεία αυτά είμαστε καταδικασμένοι να τα επαναλάβουμε με διαφορετικούς συντρόφους σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετικές συνθήκες ξανά και ξανά μέχρι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας σε βάθος. Όταν αυτό γίνει τα αποθέματα ερωτικής αγάπης ανανεώνονται. Και τότε μόνο μπορούμε να αφεθούμε να ερωτευτούμε χωρίς φόβο αλλά με πάθος.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News