Η Ρένα απαντά: Συνάντησα μια παλιά συμμαθήτρια κι ένιωσα τι μου λείπει

Είμαι γιατρός στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, είμαι δηλαδή φαινομενικά “επιτυχημένη”, αλλά μέσα μου έχω μόνο ένα απέραντο κενό!

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα σοσ
Είμαι 37 χρονών ολομόναχη σε αυτόν τον κόσμο και αισθάνομαι πως έχω πετάξει τη ζωή μου! Είμαι γιατρός στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, είμαι δηλαδή φαινομενικά “επιτυχημένη”, αλλά μέσα μου έχω μόνο ένα απέραντο κενό!

Στα μαθητικά και στα φοιτητικά μου χρόνια ένιωθα πως ήμουν παντοδύναμη αλλά, κοντεύοντας τα 40, βλέπω πια πως τελικά ήμουν απλώς ένα άβουλο κοριτσάκι. Βλέπεις, από πάντα ήμουν καλή μαθήτρια οπότε η ιατρική νόμιζα πως ήταν για εμένα μονόδρομος και να σου τα ιδιαίτερα, και να σου τα φροντιστήρια και πριν καλά καλά το καταλάβω βρέθηκα να κάνω εντατικά μαθήματα όλα τα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου. Και κάπως έτσι Ρένα πέρασε η εφηβεία μου και μετά η νιότη μου και εγώ χαμπάρι! Είχα τέτοια έπαρση φαντάσου που πλέον σιχαίνομαι τον εαυτό μου! Κοίταζα τις φίλες μου με υπεροψία και ένιωθα η “έξυπνη”. Καμάρωνα για τη σχολή μου και τη δουλειά μου γιατί δεν είχα για τι άλλο να καμαρώσω. Εσωτερικός κόσμος μηδέν.

Και κάπως έτσι φτάνω στο σήμερα και μου φαίνεται σαν χθες που ήμουν 17 μόνο που δεν είμαι. Είμαι 37 και ασκώ ένα επάγγελμα που δεν μου αρέσει από συνήθεια. Γυρνάω σε ένα άδειο σπίτι, στο ίδιο σπίτι που καμάρωνα πως αγόρασα ενώ οι φίλες μου ήταν ακόμα στο ενοίκιο. Βλέπω γνωστές μου με άντρες, μωρά και κάτι μέσα μου ραγίζει, σπάει.

Τις προάλλες συνάντησα τυχαία στον δρόμο μία παλιά μου συμμαθήτρια μετά από χρόνια. Σπούδασε στο εξωτερικό γιατί δεν πέρασε εδώ και τότε την είχα καταθάψει γι’αυτό. Ήταν έγκυος και τη ρώτησα αν ήταν το πρώτο της. Δεν ήταν. Έχει άλλα τρία. Ισοπεδώθηκα. Δεν τη ρώτησα όμως τίποτα παραπάνω γιατί δεν άντεξα την αμηχανία. Δεν άντεξα να ακούσω από το στόμα μου αυτό το “κι εγώ καλά, δεν είμαι με κάποιον αυτόν τον καιρό, ήσυχα,”. Γιατί αυτό το ήσυχα είναι που με σκοτώνει. Μόνη σε 100 τετραγωνικά. Τα είχα υπολογίσει όλα όμως όταν αγόρασα το σπίτι. “Εγώ θα κάνω και δύο και τρία παιδιά γιατί εγώ θα έχω δουλειά, θα έχω λεφτά”. Αλλά δεν έκανα. Ούτε είχα ποτέ σχέση που να κατέληξε έστω σε συγκατοίκηση. Όλοι οι πρώην μου αντιλαμβάνονταν εγκαίρως πόσο εγωίστρια ήμουν και έτρεχαν να σωθούν. Γιατί υπήρξα απαίσια Ρένα, με πολλούς ανθρώπους. Και το χειρότερο είναι ότι ενώ σήμερα το έχω καταλάβει πάλι υπάρχουν στιγμές που με κυριεύει ο κακός εαυτός μου.

Προχθες που είδα αυτήν την συμμαθήτριά μου, όταν μου είπε ότι είναι το τέταρτο μωρό της, χίλιες δύο κακές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου και αισθάνομαι άθλια. “Μα με τι λεφτά”, “Ε θα ‘ναι ο άντρας της κανένας πυροβολημένος, κανένας της εκκλησίας”, “Την κακομοίρα”. Αλλά δεν ήταν δικές μου σκέψεις. Ήταν της ζήλιας που με κατέκλυσε. Κάπου εδώ κλείνω και ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το μακροσκελές κείμενο όμως δεν ξέρω τι να κάνω. Θα το καταλάβω να μην ανέβει και να μην διαβαστεί. Και, αν ανέβει, ευχαριστώ όποι@ μπουν στη διαδικασία να το διαβάσουν μέχρι το τέλος.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Νικολία

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Τι αντιμετωπίζουμε αγαπητές αναγνώστριες· εσείς την επομένη της Ημέρας της Γυναίκας, που διεκδίκησε τα αυτονόητα: μόρφωση, εργασία και το δικαίωμα να μην μας βλέπουν ως παιδομηχανές.

Νικολία, δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να μην μας αρέσει το μονοπάτι που πήραμε στη ζωή (ιδιαίτερα στις σπουδές), ή να φανταζόμαστε ότι οι επιλογές των άλλων είναι καλύτερες από τις δικές μας (ούτε που θέλω να φανταστώ πόση εξουθένωση χωρίς ευχαριστώ έχει το μεγάλωμα 4 παιδιών!). Αλλά ξέρεις ποιο είναι το καταπληκτικό; Μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, στο μέτρο του εφικτού. Εφόσον, όπως μας λες, κατάφερες να αγοράσεις σπίτι (άνευ στεγαστικού;) στα 37 από τη δουλειά σου (εξαίρεση των εξαιρέσεων), τότε έχεις αρκετά λεφτά για να κάνεις παιδί με όποιον θέλεις: τον καλύτερο δότη ή τον πιο υποσχόμενο γαμπρό. Ή για να κάνεις τροποποιήσεις στο πώς δουλεύεις ώστε να βρεις ικανοποίηση. Μόνο ιδιώτης; άνοιγμα ιατρικού κέντρου με συνεργάτες; απορρόφηση σε έρευνα; οργάνωση ιατρικών συνεδρίων; Υπάρχουν αρκετά. Επειδή το ζουμί δε βλέπεις.

Γιατί τα λεφτά είναι εξουσία. Αυτή που λείπει από τόσες άλλες γυναίκες, επειδή για να μην μείνουν ολομόναχες συμβιβάστηκαν πολλές φορές με επιλογές κάτω του μετρίου. Μας στέλνουν κάθε μέρα ανάλογες επιστολές. Γυναίκες όμορφες, έξυπνες, σπουδασμένες, στην πρέσσα της κοινωνικής πίεσης για απόκτηση πυρηνικής οικογένειας με το στανιό.

Οι σπουδές, η δουλειά, η ανεξαρτησία, τα λεφτά της γυναίκας, η γυναικεία χειραφέτηση δεν μπαίνουν σε κάποια ζυγαριά όπου το τίμημα είναι η έλλειψη συντροφικότητας ή η ατεκνία. Θα ήταν μισογυνικό να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο και από μισογυνισμό διαθέτει ακόμη πολύ η κοινωνία, όπως φαίνεται, ακόμη και εσωτερικευμένο. Ή θα ήταν σενάριο παλιάς ελληνικής ταινίας, όπου, για να ισορροπήσει ο περιορισμένος οικονομικά θεατής που τρώει στραγάλια και πασατέμπο γιατί δε δύναται να αγοράσει μακαντάμια και κάσιους, και να μην πάρει τα τσεκούρια και τα στυλιάρια και τρέξει προς τα χειμερινά ανάκτορα, έπρεπε να του σερβιριστεί το μύθευμα ότι οι πλούσιοι υποφέρουν.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News