Η Ρένα απαντά: Συμβιβάζονται τελικά ενάντια στην κουλτούρα των ορίων

Βλέπω γύρω μου κόσμο που με το που πατάει τα mid-30s κάπως όλα αυτά ξεχνιούνται, δλδ παντρεύονται, κάνουν παιδιά, συγκατοικούν…

____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Έχω αρχίσει να παρατηρώ κοντέυοντας τα mid-30s και σινγκλ το εξής μισογυνικό φαινόμενο. Υπάρχει μια κουλτούρα coaching που μιλάει για υγιείς σχέσεις, για όρια, για το να μην δέχεσαι κακοποιητικές συμπεριφορές, για το να φεύγεις όταν υπάρχει απιστία και να μην ανέχεσαι γενικά πράγματα.

Ταυτόχρονα βλέπω γύρω μου κόσμο που με το που πατάει τα mid-30s κάπως όλα αυτά ξεχνιούνται (λες και απευθύνονταν μόνο σε 25άρες), δλδ παντρεύονται, κάνουν παιδιά, συγκατοικούν, ζευγάρια που έλεγες πωπω αυτός την έχει κατακερατώσει, ή πόσο κακή σχέση, δεν έχουν καθόλου επικοινωνία ή δεν κάνουν καθόλου σεξ πλέον. Σαν να μπαίνουν όλοι σε έναν αυτοματισμό συντηρητισμού και καίλας να μη μείνουν στο ράφι (άντρες-γύναίκες, γυναίκες περισσότερο) και στην λογική έλα ό,τι είναι τώρα. Και ξάφνου βλέπεις να ξεπηδάνε μωράκια από γκόμενους που μέχρι χθες πήγαιναν με άλλη ή που δεν έχουν σταματήσει να καυγαδίζουν με τη δικιά τους ή που δε μιλιούνται στο σπίτι. Και το χειρότερο βλέπω ότι η κοινωνία αυτό το στηρίζει και προωθεί μια λογική ε καλύτερα με μ***κα γκόμενο παρά μπακούρω, παρά στο ράφι με τις γάτες σου, η άλλη έκανε παιδιά τουλάχιστον κι ας χώρισε, εσύ τι κάνεις με τη ζωή σου το παίζεις πριγκίπισσα ετών 25?

Σαν ο κόσμος να παθαίνει αμνησία και να κοιτάνε όλοι πώς θα βολευτούνε, εγώ είμαι αβόλευτη λοιπόν γιατί δεν ήθελα ή δεν μπόρεσα ή δεν άντεξα ή δε μου έτυχε (μπορεί και να ζηλεύω κατά βάθος) να κάνω μια οικογένεια βασισμένη στη μετριότητα και νιώθω πως εγω είμαι η δακτυλοδεικτούμενη και νιώθω αδικία και επηρεάζομαι πολύ αρνητικά, το ξέρω δε θα έπρεπε αλλά μάλλον δεν είμαι αρκετά δυναμικός χαρακτήρας για να αντισταθώ να επηρεαστώ από το βλέμμα της λύπησης αυτών που τουλάχιστον έγιναν μαμάδες, ακόμα και αν περνάνε χάλια.

Και αρχίζω και αναρωτιέμαι μήπως να ακολουθήσω κι εγώ την πεπατημένη γιατί οι περισσότεροι μάλλον αυτό κάνουν?

ΑΠΟ ΤΗΝ – in crisis

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Αυτό που παρατηρείς ισχύει. Έχεις δίκιο. Δεν έχεις δίκιο να νιώθεις ελαττωματική, όχι αυτό. Να κάνεις πράγματα που νιώθεις αυθεντικά εσύ, πράγματα που αντέχεις, όχι που δεν αντέχεις. Αυτό που εννοώ ότι έχεις δίκιο είναι ότι πολλοί και -κυρίως- πολλές όπως βλέπουμε συμβιβάζονται μετά από κάποια ηλικία. Μην ξεχνάμε ότι το «θέλω να κάνω ένα παιδί» συχνά αρθρώνεται στην ίδια σκέψη με το «με όποιον το δεχτεί».

Το βιολογικό «όριο» μπαίνει λόγω της τεκνοποιητικής ικανότητας (ενώ υπάρχει όριο και για τους άντρες, ας μην γελιόμαστε), γι’αυτό γιορτάζουμε τις εξελίξεις της τεχνολογίας. Όμως είναι και κάτι άλλο, κάτι βιολογικό όσο και ψυχολογικό: η κούραση. Η κούραση της ζωής όσο κι η κούραση να ψάχνεις τον κατάλληλο σύντροφο. Δεν είναι απλή υπόθεση και στις μέρες μας γίνεται όλο και δυσκολότερο. Κυρίως είναι το φάσμα της μοναξιάς, για άντρες και γυναίκες, που φοβίζει τόσο. Επειδή ο άνθρωπος είναι συντροφικό ον, είναι κάπως λογικό κι αναμενόμενο η προοπτική μακρόχρονης μοναξιάς να δημιουργεί τρόμο.

Θα πω τώρα κάτι μάλλον δυσάρεστο. Οι σχέσεις αντίθετα με την ποπ κουλτούρα δεν είναι τοποθέτηση ούτε ορίων (κόκκινων γραμμών), ούτε τοποθέτηση goal posts (σταδίων και στόχων). Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι συντροφικές σχέσεις είναι μια αέναη διαδικασία διαπραγμάτευσης. Ο κατάλληλος σύντροφος είναι αυτός με τον οποίο μπορούμε να διαπραγματευτούμε εν ειρήνη, με αμοιβαίες υποχωρήσεις σε όχι θεμελιακά ζητήματα (δηλαδή όχι σε βία, όχι σε σοβαρή εξαπάτηση, όχι σε καταπάτηση βασικών αξιών). Η ποπ κουλτούρα έχει γαλουχήσει ωστόσο τουλάχιστον μια γενιά να μην δέχεται μύγα στο σπαθί της. «Επειδή μου αξίζει» λένε και το πιστεύουν. Κι αυτό θα ήταν ΟΚ αρκεί να δεχόταν ότι κι ο απέναντι άνθρωπος μπορεί να αξιώσει το ίδιο. Έτσι η τεράστια πλειονότητα υποψηφίων συντρόφων, οποιουδήποτε φύλου, βγαίνει αυτομάτως off. Το φάσμα της μοναξιάς είναι έτσι μονόδρομος. Δεν λέω, κάποιοι τα βρίσκουν με τον εαυτό τους κι είναι θαυμάσιο. Για τους υπόλοιπους…χμ, δύσκολα τα πράγματα.

Ίσως αυτό που μας λείπει είναι μια νέα κουλτούρα coaching που να μας μάθει πώς να γεφυρώνουμε τις διαφορές, πώς να υποχωρούμε σε όσα δεν προτεραιοποιούμε πραγματικά, πώς να επικοινωνούμε με ουσία, πώς να επιτύχουμε συναινέσεις. Αλλά αυτό είναι δύσκολο. Το εύκολο «χώρισε» είναι άκοπο, άκαπνο και κυρίως χρεώνεται χωρίς τύψεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News