Όταν αναρωτιόμαστε το αυγό ή η κότα αυτοπαγιδευόμαστε σε κενά αδιέξοδα. Η ζωή όμως μισεί το κενό και το γεμίζει με συνθήκες που δεν είναι της επιλογής μας.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα,
Μετά από χρόνια που διαβάζω τη στήλη η οποία και μου έχει ανοίξει αρκετές φορές τα μάτια σε κάποιες θεματικές, και σ ’ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό, ήρθε η στιγμή να σου κάνω κι εγώ την ερώτησή μου.
Είμαι στα 36, με 9 χρόνια σπουδών και δουλειάς στο εξωτερικό, με έμφαση στην καριέρα και την κοινωνική μου ζωή και το γενικότερο well being μου (ταξίδια, φίλοι, άθληση, καινούριες εμπειρίες και έκθεση στη διαφορετικότητα). Όλα αυτά ακολούθησαν το χωρισμό από μια μεγάλη και κακοποιητική σχέση κυρίως με λεκτική-συναισθηματική και στο τέλος και σωματική βία. Έφυγα, προχώρησα, έμαθα τον εαυτό μου από την αρχή, επένδυσα με θάρρος και επιμονή στην απαραίτητη ψυχοθεραπεία και μετά απο χρόνια μεταβατικότητας επιτέλους ένιωσα μια αίσθηση ολοκλήρωσης και ηρεμίας!
Σε προσωπικό επίπεδο τα προηγούμενα μεταβατικά χρόνια συνοδευόταν από πολλές γνωριμίες και πειραματισμούς και πολύ ψάξιμο στο τι πραγματικά θέλω από μια σχέση. Φτάνω λοιπόν στο πολυπόθητο σημείο να μην έχω την ανάγκη να αυτό-προσδιορίζομαι από κανένα date/σχέση και κάπου εκεί αρχίζω να μη ρίχνω άλλο τα στανταρντς μου και να φεύγω στα πρώτα κακά μαντάτα που μέχρι πρότινος ήταν «ευκαιρία για να μάθω να μη τα θέλω όλα δικά μου, έτσι είναι η ζωή».
Πριν 10 μήνες γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο που πραγματικά ένιωσα ότι «είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο». Η σχέση μας προχώρησε αβίαστα με πολύ έρωτα, πάθος, γείωση, χαρά και ωριμότητα. Υπάρχουν όμως κάποια σημεία τα οποία επανέρχονται το τελευταίο διάστημα στις σκέψεις μου, και θα ήθελα τη γνώμη σου μπας και καταλάβω αν έχω να κάνω με τα υπολείμματα του δικού μου low self esteem και φόβων λόγω παρελθοντικών εμπειριών, ή με την απαρχή του downfall μιας σχέσης με έναν άνθρωπο που έχει κάποια στοιχεία πιθανώς ναρκισσιστικής συμπεριφοράς (κι ας έχει καεί ο όρος από την πολλή χρήση, δεν ξέρω πως αλλιώς να το ονοματίσω).
Και εξηγώ: ενώ στην αρχή ένιωθα η θεά του και ότι είμαστε σχεδόν απόλυτα ταιριαστοί και συμβατοί, στην πορεία άρχισα να νιώθω ότι οι διαφορετικότητες μας -και κυρίως τα σημεία στα οποία εγώ είμαι διαφορετική από αυτόν- δε γίνονται και τόσο αποδεκτά, ούτε με λατρεύει με αυτά όπως πίστευα. Αρχίζω να νιώθω ότι πρέπει να προσπαθώ συνεχώς να σταθώ αντάξια των προσδοκιών του για εμένα (στον τρόπο που φαίνομαι, στον τρόπο που του στέκομαι, στον τρόπο που είμαι confident και accomplished) και ότι οποιοδήποτε παραστράτημα, αδυναμία μου, λάθος και ευαλωτότητα μου τον κάνει να με αγαπάει παρόλα αυτά και όχι με αυτά.
Έχω προσπαθήσει να του μιλήσω, και λέει ότι με δέχεται όπως ακριβώς είμαι, αλλά δε σταματάω να έχω αυτή την αίσθηση ότι θα μπορούσα να είμαι καλύτερη, διαρκώς. Μερικές φορές μου βγάζει μια αίσθηση υπεροχής και «ξερολίασης» και είναι υπερβολικά ευαίσθητος στο feedback για δικές του συμπεριφορές ή ακόμα και όταν απλά του περιγράφω τα συναισθήματα μου όταν νιώθω κάτι αρνητικό. Όταν δεν του αρέσει αυτό που ακούει, ή που δε θα πρέπει να δώσω συνέχεια ή που θα έχουμε σύγκρουση. Και όλα αυτά με κάνουν και προβληματίζομαι, αν εγώ έχω ανασφάλειες ή αν αυτός στοιχεία υπεροψίας. Τείνω στο να πιθανολογήσω ότι ισχύουν και τα 2, αλλά δεν μπορώ να το δω καθαρά, είμαι στη φάση «το αυγό και η κότα», και θα ήθελα τη δική σου γνώμη και διεισδυτική ματιά. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντηση!
ΑΠΟ ΤΗΝ – και αυγό και κότα
______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ για την αφοσιωμένη ανάγνωση, είναι μεγάλη ηθική ικανοποίηση αυτή.
Με βάση όσα μου λες είσαι μια ικανή, αυτόνομη γυναίκα που έχεις καταφέρει πολλά. Και μόνο το γεγονός ότι κατόρθωσες να φύγεις από κακοποιητική σχέση, να φροντισεις τον εαυτό σου και να μάθεις στην πράξη να μην συμβιβάζεσαι, είναι πάρα πολύ σπουδαίο. Το λέω και στο τονίζω επειδή καθόλου αυτονόητο δεν είναι.
Με βάση την παρούσα κατάσταση, νομίζω σωστά έχεις αντιληφθεί ότι παίζουν και τα δυο σενάρια ταυτόχρονα, καθώς φέρεις συναισθηματικά μπαγκάζια από τις προηγούμενες εμπειρίες σου (και ποιός δεν φέρει). Ωστόσο το μεγαλύτερο βάρος ευθύνης πέφτει σε εκείνον. Κι αυτό το βασίζω στο ότι όχι μόνον σε κάνει να νιώθεις ανασφάλεια, αντί για ασφάλεια (που είναι το ζητούμενο μέσα σε μια καλή σχέση) αλλά ταυτόχρονα ο ίδιος δεν είναι καθόλου δεκτικός σε ανάλογη κριτική. Το ότι την απορρίπτει χωρίς επιχειρηματολογία ή προκύπτει καυγάς είναι κακό δείγμα.Δημιουργεί ανισότητα στη σχέση και χειρισμό, μια κατάσταση στην οποία μόνο εσύ είσαι υπόλογη, ενώ εκείνος έχει το αλάνθαστο. Η απουσία αυτοκριτικής γενικά πρέπει να μας χτυπάει καμπανάκια.
Κανένας δεν είναι τέλειος κι η εξέλιξη προκύπτει ακριβώς μέσω της συνεχούς αυτοβελτίωσης. Άμα δεν ακούμε στ’αλήθεια τι μας λένε οι κοντινοί μας άνθρωποι, ώστε να τα σταθμίσουμε και να κρίνουμε πού έχουν πιθανώς δίκιο, πώς θα πορευτούμε στο μέλλον; Ακούνητοι κι “αλάνθαστοι”, μόνοι κι αλλαζονικοί; Όμως η ζωή φέρνει και διαφωνίες και συγκρούσεις κι η ουσία σε μια μακρόχρονη σχέση είναι η ικανότητα της διαπραγμάτευσης, όπως έλεγα και σε προηγούμενη απάντηση. Eπομένως ο κατάλληλος σύντροφος για μακροημέρευση είναι όχι ο απόλυτα ταιριαστός, ο απόλυτα όμοιος, όπως έχουμε διδαχθεί να νομίζουμε, αλλά μάλλον εκείνος που μπορεί να συμβιβάσει τις διαφωνίες και τις διαφορετικές προσωπικότητες σε μια συνύπαρξη με σεβασμό και καλή προαίρεση. Κι αυτό δυστυχώς δεν φαίνεται απ’αυτά που μας γράφεις.
Λυπάμαι που είμαι αγγελιαφόρος κακών μαντάτων… μέσα σου όμως το γνώριζες ήδη. Απλά στο διατύπωσα καθαρά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δν ξέρω αν είναι ναρκισσος. Θα μπορουσε. Παντα οι ναρκισοι στις αρχές είναι οι καλύτεροι κ είμαστε θεές γι αυτούς (οπως κ εσυ). Σιγα σιγα σου τρώνε την αυτοπεποίθηση κ σε ισοπεδωνουν (έχει ξεκινήσει ήδη να σου ροκανιζει αυτοπεποίθηση – νοιώθεις κατώτερη). Μετά αρχίζεις κ βιώνεις άγχος (έχεις ξεκινήσει να προσπαθείς να φανείς αντάξια- έρχεται κ το άγχος σε λίγο, προχωράει κ σε κρίσεις πανικού). Μετά εκδηλώνονται (μόνο σε σένα εννοείται- στους άλλους είναι τα καλύτερα παιδιά), αλλά εσύ δν βλέπεις τπτ κ αναρωτιέσαι μήπως κανείς λάθος (η κότα το αυγό ή το αυγο την κοτα?) Κ ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη… Διαβάστε περισσότερα »
Το ποστ μου θύμισε έντονα τη ναρκισσιστική μητέρα μου, για την οποία η ζωή είναι ένα ριάλιτι σόου στο οποίο πρέπει να βγούμε πρώτοι κατατροπώνοντας όλους τους άλλους με κάθε κόστος. Και αυτή χρησιμοποιούσε πολύ έντονα το χειριστικό “μπορείς και καλύτερα”, “το λέω για το καλό σου”, “η τάδε πώς μπορεί, τι είναι, καλύτερη από σένα” κτλ. Η ζωή σου γίνεται ΜΙΖΕΡΗ και αυτά τα τοξικά άτομα δεν είναι ποτέ ευχαριστημένα. Αν ψάξουμε, πάντα σχεδόν υπάρχει κάποιος καλύτερος σε κάτι. Είχα γνωστή που ήταν ακόμα στο μαιευτήριο με το γιο της και η τοξική πεθερά της είπε ”αντε και τώρα… Διαβάστε περισσότερα »
Στα πρώτα σε καταλαβαίνω και εγώ έτσι τα έζησα και τα ζω μέχρι τώρα, όποιον γνωρίσω και δω ότι δεν μου κάνει εξαφανίζομαι. Δεν μπορώ να μείνω με κάτι που δεν με καλύπτει, ανέχτηκα πολλά μικρότερη με αρκετούς που είχα πειραματιστεί και η συμπεριφορά τους ήταν πέρα για πέρα κακοποιητική. Μιλάω για ηλικίες 18-23 κάπου γύρω εκεί. Στα 25 μου πήρα την απόφαση να μην χαρίζομαι κι όποια φίλη μου τα έπρηζε να δώσω ευκαιρία στο τάδε καλό παιδί γιατί θα μείνω στο ράφι την έκανα με γοργά. 36 θα γίνω σε κανένα μήνα. Πραγματικά φοβάμαι μην μου τύχει η… Διαβάστε περισσότερα »
Θα έλεγα ότι τριγκάρεσαι από παλιές σχέσεις αλλά αυτό που περιγράφεις παραπέμπει σε narcissistic abuse. Και το ότι δεν σε βλέπει πια όπως παλιά είναι το devaluation που κάνουν οι νάρκισοι μετά την εξιδανίκευση και το lovebombing. Ψάξε λεπτομέρειες στο Ίντερνετ και δες τι άλλα red flags έχει.