Η Ρένα απαντά: Στην εργασία πρέπει να νιώθουμε δεσμεύσεις ή να αλλάζουμε θέση συχνά;

Δεσμεύσεις στην εργασία ή ελεύθερο πουλί;

_______________

Η ιστορία της Alba όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα στην όμορφη παρέα!

Βρίσκομαι σε φάση αλλαγής δουλειάς και έχω ξεκινήσει συνεντεύξεις. Αυτό που παρατηρώ, που είχα παρατηρήσει και σε προηγούμενες περιόδους που αναζητούσα εργασία, είναι ότι για θέσεις όπου υπάρχουν πολύ μικρές απολαβές και υψηλός βαθμός απαιτήσεων (όπως η εξυπηρέτηση πελατών ή το office management) ζητούν στην συνέντευξη κάποια προκαταβολική δήλωση πως σκοπεύεις να μείνεις στην εταιρεία πάνω από 1 με 2 χρόνια για να σε προσλάβουν, αλλιώς δεν έχει νόημα.

Εγώ προσπαθώ με την απάντηση μου να τους δείξω ότι δεν ψάχνω δουλειά για να φύγω μετά από 3 μήνες, ωστόσο θα ήθελα να είμαι σε μια εταιρεία που αναγνωρίζει τα αποτέλεσματα που θα φέρω και υπάρχουν ευκαιρίες ανάπτυξης. Εκεί σου απαντάνε πως βέβαια εμείς έχουμε πολλές ευκαιρίες ανάπτυξης, αλλά θέλουμε κάποιο άτομο να μείνει για καιρό στην θέση. Το ένα αναιρεί το άλλο, και το έχω δει και στην πράξη από προηγούμενες δουλειές μου, όπου ανοίγαν θέσεις σε άλλα τμήματα και προσλάμβαναν άτομα εκτός εταιρείας με πολύ λιγότερα προσόντα, ενώ υπήρχαν άτομα που εργάζονταν ήδη στην εταιρεία και είχαν τα κατάλληλα προσόντα για την θέση.

Ακούω συνέχεια πως για να βρεις μια δουλειά στον τομέα σου πρέπει να ξεκινήσεις από χαμηλά, να μπεις σε μια εταιρεία στην γραμματεία ή στην εξυπηρέτηση που είναι πιο εύκολο να σε προσλάβουν, και μετά θα έρθει και η αναγνώριση, αλλά αυτό δεν βλέπω να γίνεται. Οι εταιρείες στην Ελλάδα έχουν την τάση, ότι πτυχία και γνώσεις να έχεις, αν δεν έχει την προϋπηρεσία στο χ.ψ. τομέα, να σε βλέπουν σαν ”την τηλεφωνήτρια, την γραμματέα, την εκπρόσωπο εξυπηρέτησης”, και τίποτα άλλο, επειδή αυτή είναι η θέση σου στην εταιρεία. Και τελικά προσλαμβάνουν κάποιον εκτός που μόλις τελείωσε τη σχολή του και δεν έχει ξαναδουλέψει ποτέ, για θέση που εσένα σε θεωρούσαν underqualified.

Επίσης, ενώ @ μάνατζερ του εκάστοτε τμήματος δεν θέλει να σε προωθήσει σε άλλο τμήμα γιατί κάνεις καλά την δουλειά σου σε αυτό που είσαι, δεν προσπαθούν να σου δώσουν και κίνητρα για να μείνεις εκεί (καλύτερο μισθό, bonus, να μπορείς να δουλεύεις remote, να ακούνε τις ιδέες σου για κάποια θέματα, έτσι ώστε να αυξηθεί η παραγωγικότητα, αλλά και να γίνει πιο ευχάριστη η θέση).

Θέλουν να τους παρουσιάζεις στις συνεντεύξεις πως είναι όνειρο ζωής σου να δουλεύεις στην γραμματεία ή στην εξυπηρέτηση (!) ενώ εκείνοι αντίστοιχα δεν μπορούν να σε πείσουν ότι μπορούν να σου παρέχουν ένα υγιές και ευχάριστο εργασιακό περιβάλλον, ούτε τις ευκαιρίες εξέλιξης που θέλεις.

Από την στιγμή που μας αντιμετωπίζουν σαν αναλώσιμους, που είναι το κακό να αντιμετωπίζουμε και εμείς τις εταιρείες και τις θέσεις σαν αναλώσιμες; Δουλεύω 6 μήνες στην τάδε εταιρεία, παίρνω την εμπειρία, αν δω ότι δεν με καλύπτει όμως μετά παω για 10 μήνες στην τάδε εταιρεία και πάει λέγοντας. Άλλωστε αρκετές θέσεις σε αυτό τον τομέα είναι και με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, δηλαδή μόνο όταν η εταιρεία βάζει τους όρους είναι καλό να φέυγεις στους 6-8-12 μήνες;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Alba

___________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ουσιαστικά κι η μία κι η άλλη πλευρά αντιμετωπίζουν ετέρους ρεαλιστικά ως αναλώσιμους, επειδή αυτό είναι στην πραγματικότητα. Ουδείς αναντικατάστατος. Ούτε η εργοδοσία είναι μονοπωλιακή κρατική δομή τύπου σοβχόζ, ούτε ο εργαζόμενος παιδί τζιμάνι με καινοτόμες ιδέες τύπου Στηβ Βόζνιακ. Έχετε εναλλακτικές κι ο ένας κι ο άλλος.

Αυτό που δεν είναι σαφές, ούτε σε σένα, ούτε σε άλλους που απαντούν σε αγγελίες και συνεντεύξεις, είναι ότι όταν σε ρωτάνε αν θα είσαι διατεθειμένη να εργαστείς στον εργοδότη για 1-2 χρόνια δεν είναι για τις προοπτικές ανάπτυξης. Αλλά επειδή θα επενδύσουν χρόνο κι ενέργεια να σου δείξουν τα κατατόπια με χαμηλές προσδοκίες απόδοσης στην αρχή, επειδή ακριβώς είναι η αρχή (αν έχουν προσδοκίες απόδοσης στο θεό από την πρώτη εβδομάδα πρόκειται για κακή εργοδοσία, φύγε άμεσα). Αν υποθετικά κάθε εξάμηνο αναγκάζονται να εκπαιδεύουν νέο άτομο, οι εμπορικοί στόχοι δεν θα πιαστούν ποτέ, η επιχείρηση θα βαλτώσει. Δεν το θέλουν αυτό.

Από την άλλη δεν ισχύει εδώ και πάρα πολλά χρόνια (δεκαετίες!) το “θα ξεκινήσεις από χαμηλά, στην γραμματεία ή στην εξυπηρέτηση, και μετά θα έρθει η αναγνώριση”. Αυτά ήταν για όταν οι εταιρείες ήταν έργο ενός ανδρός στη δεκαετία του ’50 και η ανάδειξη βασιζόταν σε προσόντα που δεν είχαν καν να κάνουν με σπουδές ή περγαμηνές αλλά με ταλέντο και πρωτοτυπία.

Σήμερα η ανταγωνιστικότητα έχει να κάνει με τα τυπικά προσόντα πρωτίστως, την αποτελεσματικότητα επί τω έργω και με τις κοινωνικές δεξιότητες που βοηθούν στην δικτύωση, την επικοινωνία, το “πούλημα” του εαυτού με τρόπους που δείχνουν ότι αξίζει να επενδύσει η εταιρεία σε σένα κι όχι σε άλλον. Αν στοχεύεις σε management ή marketing είναι ανούσιο να απασχοληθείς στην εξυπηρέτηση πελατών ή στις εμπορικές πωλήσεις, είναι άλλοι οι τομείς και δεν θα αποδόσεις όπως πρέπει ώστε να λάβεις και την αναγνώριση που πρέπει. Δεν στοχεύουμε στα χαμηλά εφόσον μπορούμε να στοχεύσουμε στα ψηλότερα. Πρέπει να επιμένεις σε θέσεις που έχουν κάτι να σου προσφέρουν -και δεν εννοώ στενά το μισθό. Πρέπει κάθε θέση να είναι σκαλί για την επόμενη, όπως ένας ελεύθερος επαγγελματίας βλέπει κάθε πρότζεκτ σαν κάτι που τον εμπλουτίζει για το επόμενο.

Με βάση το παραπάνω, θεωρώ ότι το να αλλάζεις θέσεις ανά εξάμηνο στο τέλος δείχνει προβληματικό για σένα. O επόμενος συνεντευξιαστής θα αναρωτηθεί γιατί φεύγεις: δεν έχεις φερεγγυότητα, δεν έχεις διάθεση δέσμευσης, τι συμβαίνει; Ιδιαίτερα αν η επόμενη θέση που θα πας είναι σε ίσο επίπεδο με την προηγούμενη. Αν η πορεία είναι ανοδική θεωρείται πετυχημένη, οπότε δεν εγείρει ανησυχίες (αν και τους κάνει να σκεφτούν ότι είσαι μεγάλο αρπακτικό κι επομένως πρέπει να προλάβουν να σε εκμεταλλευτούν πριν τους φύγεις!)

Αυτή είναι η πραγματικότητα της αγοράς. Θα πρέπει να διεκδικείς αυτό που σου αναλογεί και να το “παζαρεύεις” ώστε να λάβεις το καλύτερο -εκάστοτε- δυνατόν πακέτο. Έτσι θα σε σεβαστούν. Δεν τους τιμωρείς φεύγοντας κι αφήνοντάς τους ξαφνικά ξεκρέμαστους, δημιουργείς κακό προηγούμενο απλά που γυρνάει μπούμπερανγκ. Ζούμε σε καπιταλιστικές κοινωνίες, οι κανόνες είναι μάλλον συγκεκριμένοι, αλλά μπορείς να τους φέρεις μέχρι ένα σημείο με το μέρος σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News