Είναι αποδεκτό για ένα 15χρονο;
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ενα παιδί 15χρονών είναι αποδεκτό να βγαίνει απο τον Αλιμο στο κέντρο με τους φίλους του; Από την Αγια Παρασκευή; Εγώ το φοβάμαι κάπως. Είναι αρκετά μικρό ακόμη. Τι λες ομως όταν σου λεει όλοι πάνε, όλοι βγαίνουν;
Ειμαι υπερβολική;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Φλώρα
____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Όλη η παράνοια κι η ρεαλιστική απεικόνιση της μητρότητας σε ένα τρίλεπτο σπαρταριστό βίντεο παρακάτω. Το “βασικό” για την περίπτωσή σου (και αιώνιο) επιχείρημα συμπεριλαμβάνεται (δε κάνω spoiler). Φυσικά η απόφαση ανήκει σε σένα, ανάλογα και με το πώς είναι το συγκεκριμένο παιδί. Δεν υπάρχει ενιαίος κανόνας.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ να σου πω αφήνω λίγο λίγο που έχω κόρη στα 15. Το να φύγει από τα νότια προάστια που είμαστε να πάει κέντρο δε το έχει ζητήσει μέχρι στιγμής να πω την αλήθεια. Έχει πάρει όμως το μετρο και έχουν πάει με τους φίλους στα διπλανά προάστια που συνορεύουν με τα δικά μας. Όσο είναι υπεύθυνη με μια ελευθερία που απέκτησε , δίνω και μια ακόμα. Εγώ θυμάμαι στα 16 πήγαινα καθημερινά φροντιστήριο στα Εξάρχεια. Και μάλιστα τα φροντιστήρια τελείωναν και 10 το βράδυ. Μάλιστα μόνη μου πηγαινοέρχομουν . Χωρίς κινητά χωρίς τίποτα. Και όχι δεν ήταν άλλες εποχές.… Διαβάστε περισσότερα »
η εφηβεια είναι το σταδιο στο οποίο παιδι και γονιος ενηλικιώνονται μαζί: το παιδι μαθαίνει τον κόσμο εξερευνώντας τον, και ο γονιος μαθαίνει πώς να μην είναι πια ο κόσμος του παιδιου του. οδευοντας προς την ενηλικίωση το παιδί θα πρεπει να δοκιμασει και να μαθει το βαρος του -και τη δυναμη του- μεσα στον κόσμο. Θα πρεπει να μαθει τι σημαίνει είμαι μόνος μου στον κόσμο. Να μαθει, όταν αντιμετωπίζει μια πρόκληση, έναν κίνδυνο, να κοιταζει τον κίνδυνο (και όχι το γονιο). Αυτό είναι το σπουδαιότερο μαθημα της ενηλικίωσης. Κι αυτό δυστυχως -ή ευτυχως- δε μαθαίνεται με φόβο, αλλα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν θα μπορούσε κανείς να εκφράσει πιό γλαφυρά ότι μου έδειξε η εμπειρία. Είχαμε την καλή τύχη το παιδί μας να ακολουθήσει αυτή την πορεία και τώρα στα 19 του είναι αυτόνομος ,έχει τη ζωή του πρακτικά και συναισθηματικά στα χέρια του. Είναι ο τρίτος ενήλικος της οικογένειας που μπορεί να στηρίξει στα δύσκολα όσο και εμείς θα στηρίξουμε αυτόν. Με όλα τα λάθη που κάναμε ως γονείς, ευτυχώς σε αυτό ήμασταν αποτελεσματικοί ,βοηθούσε και η φύση του παιδιού. Δεν υπάρχει πιο ανακουφιστικό συναίσθημα για γονιό, νιώθω ότι αν “φύγω ” ξαφνικά, πατάει στα πόδια του από κάθε άποψη. Μίλησες… Διαβάστε περισσότερα »
Πώς ακριβώς ένας 19χρονος είναι αυτόνομος;
Σπουδάζει, εργάζεται με μερική απασχόληση, οδηγεί ,έχει τις φιλίες και τη νεανική του ζωή, γυμνάζεται και αναλαμβάνει πολύ αποτελεσματικά μέρος των υποχρεώσεων του σπιτιού. Πολύ καλύτερες επιδόσεις από τις δικές μου στα 52 μου!
Δεν είναι αυτονομία αυτό.
Είναι μια καλή πορεία ενός 19χρονου.
Έχει το backup του.
Ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, κάποια χρήματα από τους δικούς του.
( Ζει μόνος του; )
Ωραίες οι θεωρίες σου.
Γιατί να είναι μόνος του στον κόσμο;
Αν ρίξεις κάποιον στα λιοντάρια…θα τη δώσει τη μάχη του.
Γιατί να τον ρίξεις;
( Άλλοι ενηλικιώνονται βίαια στα 15 κι άλλοι
έχουν την ομαλή διαδρομή τους στη ζωή.
Δε ζορίζουμε καταστάσεις. )
Αναρωτιεμαι αυτή η ‘ομαλοτητα’ χρησιμευει σε κάτι άλλο πέρα από το να δείχνει τη δική μου την ανωμαλία? Η ανωμαλία στην οποια αναφερεσαι αφορα καταστασεις που μου επεβαλαν να τις περασω χωρις να τις εχω διαλεξει (κανείς εφηβος δεν διαλεγει να ενηλικιωθει μεσω ομαδικου βιασμου, δεν πίεσα κατι ως προς αυτό.. τι εννοείς?) Όπως και να χει, μιας που στα δεκεαξι βρεθηκα με σπασμενα πλευρα και γόνατο, και κομμενο τον αχίλλειο (τενοντα), να μη μπορώ ούτε να χορεψω ούτε καν να παω στο σχολείο, και περνουσα πολλες ώρες στο σπίτι, διαβασα πολύ ηδη από τότε. ωστε μη με θορυβουν οι… Διαβάστε περισσότερα »
Όλοι ορίζουν τη διαδρομή τους με τις επιλογές που κάνουν.
Ποτέ δε θα μάθουν ποιά θα ήταν η διαδρομή αν οι επιλογές ήταν διαφορετικές.
Όλα γράφουν επάνω μας.
Καταρχήν δεν έχω ιδέα από Αθήνα αλλά Αγία Παρασκευή-Κέντρο που το ξέρω, δεν μου φαίνεται τόσο τραγικό. Το κάνουν όλοι είναι σχετικό. Κάθε γενιά έχει άλλα στάνταρντς οπότε δεν είναι τελείως άκυρο σαν επιχείρημα in general.
Από την άλλη, η πιο απλή λύση μου φαίνεται για αρχή να πηγαινοφέρνετε τα παιδιά οι γονείς (φαντάζομαι βγαίνει με παρέα οπότε ίσως μπορείτε να μοιράσετε τις διαδρομές). Ταλαιπώρια αλλά να κυκλοφορεί στο κέντρο ένα 15χρονο μια λογική ώρα δεν είναι ακραίο. Σε 3 χρόνια μπορεί να είναι σε άλλη πόλη και να σουλατσάρει όλο το βράδυ. Καλό είναι να μαθαίνει σιγά σιγα.
Όλοι μπορεί να το κάνουν αλλά υπάρχει μια εποπτεία και μια συνεννόηση με τους υπόλοιπους γονείς.
Για ποιές ώρες μιλάτε και που πηγαίνουν?
Εγώ θυμάμαι να κάνω τον ταξιτζή με μεγάλη επιτυχία πάντως.
Χαχαχαχααχχα!!! (για το βίντεο!)
Παντως αυτό το αιώνιο επιχείρημα που είναι και διεθνές δεν νομίζω να έπεισε ποτέ κανενα παιδί μεχρι να γίνει το παιδί γονιός και να το χρησιμοποιήσει και αυτός.
Εν τω μεταξύ αυτό το ” το κάνουν όλοι” τους το δίνουμε στο πιάτο όταν τους λέμε ” κοίτα ο φίλος σου πλένει τα δόντια του, διαβάζει, μαζεύει το δωμάτιο, ξέρει τι έχει να διαβάσει αύριο, ετοιμάζει τη τσάντα από τη προηγούμενη”. Ε και μετά σου το φυλάνε και στο γυρνάνε στη μούρη. ” Η μαμά του Γιωργάκη τον αφήνει να πάει στο κέντρο μόνος του” . Χαζα είναι ?
Κι εγώ γέλασα με το βίντεο . Πολύ. Τα μισά τα έχω πει κι εγώ . Γκλουπς.😅😅🥴
Μωρέ και εμένα που ποτέ δεν μου είπαν τι κάνει καλύτερο το άλλο παιδί, μια χαρά το έλεγα το επιχείρημα. Η μαμά μου βέβαια (γιατί στον πατέρα μου δεν με έπαιρνε) δεν μου απαντησε ποτε το κλασσικό, αλλά έλεγε «δεν με ενδιαφέρει τι κάνει και τι δεν κάνει ο Γιωργάκης και η μαμά του».
Κατα τα άλλα, τα περισσότερα, αν όχι όλα τα λεχθέντα στο βίντεο τα έχω ακούσει ως κόρη.
Μα αυτό είναι το κλασσικό.
Ναι, ναι, γελάσαμε.
Όσες μάνες έχουμε χιούμορ γελάσαμε. Τι να σου πω. Εγώ γέλασα.
Τί να σου πω κι εγώ…
Αυτό το βίντεο ήταν σατυρικό, πάρα πολύ αστείο ,για την πλειονότητα των μαμάδων ο,τι πιο αληθινό ! (εγώ 5χρονο έχω αλλά τα μισά τα έχω ήδη πει). Δείχνει ακριβώς αυτήν την παράνοια της μητρότητας
Θα διαφωνήσω.
Όλες αυτές οι φράσεις κρύβουν μέσα τους αγωνία, προσπάθεια, ανησυχία, ευθύνη, ενδιαφέρον, αγάπη, στενοχώρια, λύπη, παραίνεση.
Είναι στιγμές, είναι χρόνια ζωής.
Δεν είναι υπερβολικές, είναι αληθινές.
Όλα όσα λέγονται στην πορεία ανατροφής και διαπαιδαγώγησης ενός παιδιού, ανάμεσα σε πολλά, πολλά, πολλά άλλα …
Ακριβώς κι όλα αυτά σε μια παράνοια. Μας φαίνεται αστείο γιατί είναι ακριβώς αληθινό κι ανθρωπινο,,(το είπα και πιο πάνω ). Απλά κάνουμε και λίγο χιούμορ στη ζωή, δεν μπορούν να είναι όλα σοβαρά και βαριά (ειδικά τα σοβαρά και βαριά χρειάζονται χιούμορ, αλλιως δε βγαίνει)
Αν αυτοσαρκάζομαι, ναι.
Αν διακωμωδεί κάποιος άλλος, όχι.
Υποθέτω για τον ίδιο λόγο δε κάνεις και κριτική στη ζωή των άλλων.
Όταν ζητείται συμβουλή και γνώμη την παραθέτουμε.
Όποιος εκθέτει τη ζωή του, παίρνει την ευθύνη να δεχτεί και κριτική, είναι εν γνώση του.
Όταν ανοίξεις την πόρτα και δώσεις δικαίωμα, οι άλλοι θα μπουν.
( Λανθασμένη η σύγκριση που κάνεις. )
Δε κάνω σύγκριση…πάντα θα μου κάνει εντύπωση πως ένας άνθρωπος που νιώθει πάντα την ανάγκη( δε μπορεί δηλαδή να σταματήσει τον εαυτό του από το να μην το κάνει , ακόμα κι όταν δε του ζητείται ή όταν είναι πραγματικά αχρειαστο) να προσβάλλει τα ιερά και τα όσια κάποιου άλλου / άλλης με τόση άνεση , προσβάλλεται όταν θίγονται τα δικά του.
Κι εγώ απορώ.
Βασικά όχι, ξέρω.
Εσύ ξέρεις καλύτερα το παιδί σου από μας. Ειναι ωριμο και υπεύθυνο παιδί; Ξέρεις τις παρέες του; Τι ώρα θα βγουν και θα γυρίσουν; Πως θα πάνε; Ειναι πολλές οι παράμετροι. Εγώ στην ηλικία του πχ έβγαινα με τις φίλες μου και πηγαίναμε στο κέντρο κάποιες φορές για καφέ. Ειμασταν ένα γκρουπ 4-5 κοριτσιών, πηγαίναμε όλες μαζί με το τραίνο σχετικά νωρίς το απόγευμα και κατά τις 9-10 είμασταν σπίτι. Οι γονείς μου με εμπιστεύονταν και με ενθάρρυναν να βγω γιατί ήμουν γενικά πιο κλειστή ως έφηβη. Ηξεραν όμως τις φίλες μου, με εμπιστεύονταν γιατί ποτέ δεν είχα κάνει κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα! Ήθελα να σημειώσω οτι κ εμείς στα 15/πρώτη λυκειου καμια φορα πηγαίναμε για καφέ με συμμαθητες/τριες στο Θησείο με τον ηλεκτρικο. Μαζευομασταν καμια 10ρια. Αλλα νομίζω το πολυ 9-10 ήμασταν πίσω. Ή για σινεμα σε μεγαλα multiplex που ειχαν ανοιξει τοτε (μιλαω για το 2000). Συνήθως ομως βγαίναμε στην περιοχή μας γιατι ειχε και εχει μπολικα να βγουμε, κ αν είχαμε συνοδεία μέχρι το σπιτι, μας αφηνε μέχρι τις 10:30-11 το πολυ. Αν θελει να πάει κέντρο να είσαι σίγουρη οτι εχει εφαρμογή στο κινητό για ταξι, κ να πληρωθεί αυτόματα απο την κάρτα, ώστε οτι και να… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εμείς έτσι ήμασταν. Βγαίναμε για παιχνίδι και γυρνούσαμε… κάποια στιγμή. Βέβαια σε γειτονιά ήμασταν , αλλά το κάναμε από μικρές αυτό κι οι γονείς μου δεν είχαν θέμα. Και Σάββατο απόγευμα με βράδυ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης από ανατολικά,με λεωφορείο από 13 χρόνων με την παρέα μου. Βέβαια είναι και στο παιδί ,εμείς γενικά ήμασταν υπεύθυνες, αλλά μάλλον σε αυτό συνέβαλε κι η ελευθερία που είχαμε. Πάντως κι εμένα με απασχολεί κι ας είναι ο μικρός 5. Μένουμε πλέον σε προάστιο κι αν συνεχίσουμε να μένουμε θα κάνει μεγάλη διαδρομή. Μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση σιγά σιγά.
Αχ Ρένα να σαι καλά, έψαχνα χρόνια να ξαναβρω αυτό το βίντεο και δεν το έβρισκα!
https://youtu.be/Ce9b-o8RqOM?feature=shared υπαρχει κι αυτο…που λεει ξεκαθαρα πως το παιδι θα βγει αν βγουν οι φιλοι του οτι κι αν αποφασισεις εσυ!
Τι σχέση έχει ο Άλιμος με την Αγία Παρασκευή; Δεν κατάλαβα από πού θα πάνε στο κέντρο; Τώρα με το μετρό μπορούν να φτάσουν στο κέντρο εύκολα και γρήγορα.
Άκου Φλώρα, δεν είσαι υπερβολική, είσαι μητέρα. Αυτό, το κάνουν όλοι…θα το έχεις ακούσει από τα πέντε του. Και προφανώς το μεγάλωσες με τις δικές σου αρχές και πιστεύω… και ξεπέρασες αυτόν τον σκόπελο άπειρες φορές. Είναι 15, θα κάνει ένα μεγάλο άλμα τώρα στην εφηβεία. Εσύ γνωρίζεις την πορεία, το χαρακτήρα, εσύ γνωρίζεις το παιδί. Ναι, μπορεί να πάρει ένα μετρό, ένα τραμ, ένα λεωφορείο, να πάει ένα Σάββατο μια βόλτα με φίλους που γνωρίζεις και να γυρίσει νωρίς. Άλλη φορά μπορείτε να πάτε οι ίδιοι οι γονείς τα παιδιά κάπου και να πάτε μετά να τα πάρετε. Επειδή… Διαβάστε περισσότερα »