Με τον καιρό άρχισε να έχει διαρκή ανάγκη αναγνώρισης. Και όλο αυτό στράφηκε εναντίον μας.
_________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα.
Διαβάζω την στήλη συχνά και διαπιστώνω ότι πράγματι πολλά θέματα που θίγονται συμβαίνουν και σε άλλους και πολλές συμβουλές που δίνονται είναι πολύ χρήσιμες. Θέλω λοιπόν κι εγώ να ζητήσω συμβουλές.
Έχω βρεθεί σε μία πολύ δύσκολη κατάσταση. Με τον σύζυγο μου είμαστε μαζί 33 σχεδόν χρόνια, από το σχολείο. Από την πρώτη στιγμή ήρθαμε πολύ κοντά, ειχαμε πολύ ωραία χημεία, ταυτιζομασταν σε θέματα κοινωνικότητας, διασκέδασης, είχαμε πολύ καλή επικοινωνία, τα λέγαμε όλα, γελαγαμε πολύ, μου άρεσε το χιούμορ του. Κάναμε οικογένεια, έχουμε σταθερή δουλειά, έχουμε δύο παιδιά ενήλικα πια. Περάσαμε δυσκολίες, αλλά όλα σε λογικά πλαίσια.
Με τον καιρό όμως έχει γίνει αρκετά οξύθυμος. Είχε πάντα θέματα με τους δικούς του που τον υποβιβαζανε και όσο κι αν προσπάθησε δεν πήρε ποτέ επιβεβαίωση. Αλήθεια είναι, τα έχω ζήσει. Όμως, με τον καιρό άρχισε να έχει διαρκή ανάγκη αναγνώρισης. Και όλο αυτό στράφηκε εναντίον μας. Ήταν πάντα πολύ δοτικός μαζί μας και τώρα πια είναι πεπεισμένος, ότι δεν αναγνωρίσαμε ποτέ τις προσπάθειες του και ότι είμαστε αχάριστοι. Όλα ξεκινούν από το γεγονός ότι δεν δέχεται εύκολα την διαφωνία, ή κάποια κριτική, γιατί τα λαμβάνει ως απόρριψη. Με κατηγορεί ότι ποτέ δεν του στάθηκα, γιατί με όποιον τσακωνόταν ήμουν απέναντι. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούσα πάντα να κρατάω κάποιες ισορροπίες και πολλές φορές ερχόμουν και σε δύσκολη θέση. Δεν είχε πάντα δίκιο. Εν τω μεταξύ ήμουν πάντα δίπλα του, ο προσωπικός ψυχολόγος του. Φυσικά κι εγώ δεν υπήρξα τέλεια. Ίσα ίσα θα έλεγα, αλλά ποιος είναι;
Τώρα ήρθε σε ρήξη με τον μεγάλο μας γιο και το παιδί έφυγε. Όλα ξεκίνησαν από μια παρατήρηση που έκανε ο πατέρας, ο γιος δεν την πήρε καλά, ανταλλαξανε λόγια, έγινε σκηνικό και ο γιος έφυγε βρίζοντας χυδαία. Δεν είχε δίκιο το παιδί, αλήθεια είναι, ούτε φέρθηκε σωστά. Δεν θέλω να πλατιάσω, αλλά ήρθαμε σε ρήξη και με αυτό. Εγώ μιλάω με το παιδί, ο σύζυγος το θεωρεί προδοσία, ότι δεν του στέκομαι για άλλη μια φορά κλπ κλπ.
Μου μιλάει πάρα πολύ άσχημα. Με υποτιμάει. Εγώ πληγώνομαι, αλλά για κάποιο λόγο νιώθω ότι πολλές φορές αυτά που λέει σαν να μην έχουν κάποιο προσωπικό στόχο, απλά εκφράζει συσσωρευμένη οργή και θυμό. Όπως και να έχει είναι δύσκολη η κατάσταση, δεν ξέρω πώς να την χειριστώ. Αυτό που πράγματι θα ήθελα είναι να τα φτιάξω όλα οσο καλύτερα γίνεται και ας παν στην ευχή τα παλιά. Δεν ξέρω αν μπορώ και αν αξίζει. Τι να κάνω; Να φύγω;
Νομίζω σας κούρασα, αλλά θα εκτιμήσω πολύ τις απόψεις σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Rose
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Rose σε ευχαριστώ πολύ, εκτιμώ αυτό που λες και θα προσπαθήσω να είμαι χρήσιμη.
Είστε 33 χρόνια μαζί, από το σχολείο. Αυτό σημαίνει ότι αυτά που βιώσατε από τον κόσμο και τις σχέσεις είναι ο ένας τον άλλον. Ζυμωθήκατε μαζί, μεγαλώσατε μαζί, διαμορφωθήκατε μαζί. Τέτοιου είδους δεσμοί δύσκολα χαλάνε ακριβώς για τον λόγο αυτό: αποτελεί μέρος του εαυτού πλέον.
Ο σύντροφός σου και σύζυγός σου έχει ένα προσωπικό θέμα που του «βγαίνει» ως κρίση μέσης ηλικίας. Αναλογιζόμενος το παρελθόν και κάνοντας απολογισμό νιώθει ότι έδωσε πάρα πολλά και δεν του αναγνωρίστηκε τίποτα. Αυτό είναι ένα θεμελιώδες παράπονο κι ορθά κατανοείς (και συμπονείς, επίτρεψέ μου να πω) ότι ο συσσωρευμένος θυμός δεν στρέφεται σε σας προσωπικά αλλά σε άλλους αποδέκτες. Απλά εσείς είστε εκεί ως οι κυματοθραύστες! Θα το αναλύσω αυτό περισσότερο.
Με τους γονείς του δεν έχει ξεκαθαρίσει ότι ζει μια άλλη ζωή, ενήλικη, όπου δεν υπάρχει η ανάγκη επιβεβαίωσης. Συμβαίνει με αρκετό κόσμο που δεν είχε αυτή την θεμελιακή, όπως φαίνεται, αποδοχή από την πατρική οικογένεια όταν έπρεπε: στην παιδική κι εφηβική ηλικία. Κάνουν χρόνια για να το ξεπεράσουν, αν ποτέ το ξεπεράσουν, πάντοτε αγωνίζονται για να λάβουν μια επιβεβαίωση που ποτέ δεν έρχεται. Φαντάζομαι θα είναι εξουθενωτικό. Και δεν έρχεται σε ρήξη με εκείνους αλλά με εσάς, επειδή με εσάς νιώθει ασφάλεια, ότι τον αποδέχεστε, ενώ την δική τους αποδοχή ακόμη παλεύει να την πάρει, κι έτσι δεν τους βγάζει στη σέντρα να πει «άντε και στα κομμάτια, αει χαθείτε!»
Εσύ κι ο γιος σας λειτουργείτε επομένως ως οι κυματοθραύστες αυτής της ματαίωσης. Και σας έχει επιφορτίσει με ένα μεγαλύτερο καθήκον, να του δώσετε εσείς αυτό που δεν του έδωσαν οι γονείς του. Ταυτόχρονα η θεμελιώδης αυτή έλλειψη του βγαίνει και σε άλλες εκφάνσεις της κοινωνικής του ζωής, όπως μας λες. «Με κατηγορεί ότι ποτέ δεν του στάθηκα, γιατί με όποιον τσακωνόταν ήμουν απέναντι. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούσα πάντα να κρατάω κάποιες ισορροπίες». Αυτό που έκανες είναι δείγμα καλού και δίκαιου ανθρώπου, προσπαθούσες με υγιή τρόπο να του δείξεις τα λάθη του, πού θα μπορούσε να υποχωρήσει, τι να δει από την άλλη πλευρά. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται ένας άνθρωπος που έχει λάβει την θωράκιση της αποδοχής από την κούνια. Ο άντρας σου δεν είναι αυτός ο άνθρωπος. Κι αυτό του και σας δημιουργεί προβλήματα.
Πάμε λοιπόν στο τώρα.
Σου μιλάει άσχημα επειδή θεωρεί ότι «τον παίρνει», ότι είσαι εκεί όπως μας είπες ως ο ψυχολόγος του. Όμως κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί ως ο ψυχολόγος του άλλου σε μια σχέση. Οι σχέσεις κι οι γάμοι γίνονται για να γίνουμε ομάδα, να εμπλουτιστούμε ως άνθρωποι, να εξελιχθούμε, όχι για να πιπιλάμε τα τραύματά μας. Ο άντρας σου κι ο γάμος σου θα σωθούν αν εκείνος αποφασίσει να κάνει ψυχοθεραπεία -ή συμβουλευτική γάμου για πιο ήπια, αν δείχνει αντίσταση. Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι την δική σας την αποδοχή την έχει κερδίσει μέσω της προηγούμενης δοτικότητάς του ως πατέρας και σύζυγος κι αυτό που κάνει τώρα, να σας χρησιμοποιεί ως κάδους συναισθηματικών σκουπιδιών, σας βλάπτει ομαδικά. Πρέπει να βρει να ρίχνει αλλού τα συναισθηματικά του σκουπίδια. Δεν θα πω λοιπόν χωρίστε, το μόνο εύκολο να ειπωθεί έξω από το χορό, θα πω ζητήστε επαγγελματική υποστήριξη. Και όταν μιλάει άσχημα χρησιμοποίησε την τεχνική της αποστασιοποίησης μέχρι να καταλάβει ότι δεν θα μπαίνεις σε αυτό το παιχνίδι. Δεν είσαι κάδος, είσαι άνθρωπος, είσαι ο συνεπιβάτης του σε αυτή τη ζωή. Αξίζεις σεβασμό.
ΥΓ. Καλά κάνεις και μιλάς με το παιδί σου, για όνομα!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πολλή όμορφη και χρήσιμη η απάντηση της Ρένας. Ειδικά στην προτροπή της αποστασιοποίησης όταν ο σύζυγος έχει νεύρα και μιλάει άσχημα. Από προσωπική εμπειρία (με την αδελφή μου όμως) ,θα σου πω ότι λειτουργεί. Περνάει πολύ καλά το μήνυμα που θέλεις να δώσεις αν και χρειάζεται επιμονή και χρόνο για να έχει αποτέλεσμα. Προσωπικά δεν θα μπορούσα ποτέ να με φανταστώ να μην μιλάω στον γιο μου. Ο γιος σου, τώρα σε χρειάζεται. Για να νιώσει και εκείνος αποδεκτός παρά το όποιο λάθος του, για να ζητήσει την αντικειμενική σου άποψη, για να τον ακούσεις απλώς ή ακόμα ακόμα για… Διαβάστε περισσότερα »
Ούτε εγώ θα προτείνω τον χωρισμό διότι ζήσατε μαζί μια ζωή. Εφόσον δεν υπάρχει τρίτο πρόσωπο στη μέση καλό είναι να επισκεφθείτε έναν σύμβουλο γάμου.
“Μου μιλάει πάρα πολύ άσχημα. Με υποτιμάει”. o σύμβουλος δεν θα κάνει τίποτα. ψυχίατρο ψυχοθεραπευτή χρειάζεται ο σύζυγος και θα χρειαστεί χρόνια για να επανέλθει. -αυτή είναι η αισιόδοξη οπτική- το μια ζωή μαζί δεν σημαίνει πως θα πρέπει να σηκώσει τον σταυρό. αυτά τα σκέφτονται γυναίκες που υπομένουν την κακοποίηση οποιασδηποτε μορφής. δεν είναι μάνα του. εξάλλου ο ίδιος μεταφράζει σαν “ΠΡΟΔΟΣΙΑ” την επικοινωνία μάνας-γιου. σοβαρά τραυματισμένο εγώ. πρέπει να προστατεύσει την ψυχική της υγεία και να απομακρυνθεί. αν και όταν λύσει τα θέματα του ο σύζυγος, το ξαναβλέπουν αν θέλουν. ενδιαφέρον θα είχε να μας πει αν κάνουν… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτην την περιοδο τα ιδια βιωνει και η μαμα μου.
Ειναι παντρεμενοι με τον πατερα μου σχεδον 40 χρονια.
Μετα την καραντινα εχει γινει οξυθυμος και νευρικος.
Υπαρχουν στιγμες που δεν αντεχεται με τιποτα, ποση υπομονη να κανει πια?
Εγω την συμβουλευω να του λεει καθε φορα τι την ενοχλει και να μην τα θαβει μεσα της.
Ειναι μεγαλης ηλικιας και δεν θα σκεφτοντουσαν καποια ακραια λυση π.χ. διαζυγιο. (λαθος οπτικη μεν,εν μερει)
Πολύ όμορφη απάντηση με ενσυναίσθηση Ρένα ❤️
Γράφουσα έχεις λόγο να το παλέψεις με τον άντρα σού και πρέπει να το κάνεις, έχεις συναισθήματα για αυτόν φαίνεται στο κείμενο σού, περνάτε μια μεγάλη κρίση που μπορεί να ξεπεραστεί με σωστή βοήθεια. Με το παιδί σου θα μιλάς ο κόσμος να χαλάσει αλλά στην παρούσα φάση μην το κάνεις μπροστά του …σας εύχομαι τα καλύτερα
Αυτή η ανάγκη αναγνώρισης έχει χαλάσει κόσμο και κοσμάκη γιατί όπως λέτε είναι δοτικός. Πάντα θα ζει και θα επαναλαμβάνει τις ανασφάλειες από τη μη αναγνώριση. Ειναι δεδομένο. Μπορούν όμως να δουλευτούν στην καρέκλα του ψυχολόγου, πχ να του κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι χρειάζεται εξορθολογισμός των ανασφαλειών (πχ ξέρω από που προέρχεται αυτή η ανασφάλεια), δε θα έπρεπε να τα αφήνουμε ανεξέλεγκτα εγώ έτσι έχω καταλάβει από τη δική μου θεραπεία. Εμένα όμως μου γυρίζουν σε μικρή κατάθλιψη και κάποιες φορές δεν άντεχα, τα ξέρναγα σε φίλους με τρόπο που δε σήκωνα αμφισβήτηση από κανένα (είμαι και αγύριστο… Διαβάστε περισσότερα »
Ο σύζυγός σας αναζητά την αποδοχή, την επιβεβαίωση, έχει βιώσει ματαιώσεις.
Δεν ξέρω αν μπορείτε να του δώσετε αυτό που ψάχνει.
Είστε πολλά χρόνια μαζί, έχετε περάσει σε άλλη φάση.
Τα παιδιά μεγάλωσαν, είναι και η κρίση ηλικίας.
Το σκηνικό με το παιδί έχει κάποιες αιτίες και κάποιες αιτιάσεις.
Δύσκολο να κρατηθούν οι ισορροπίες.
Δύσκολο να γεμίσετε τα χρόνια κενά του άντρα σας.
Μια ειλικρινής συζήτηση, νέες βάσεις, ένας σύμβουλος γάμου κι εύχομαι τα καλύτερα.
Ναι, να φύγεις. Δεν έγινε τώρα οξύθυμος, πάντα ήταν. Αλλιώς πως εξηγείς ότι τσακωνόταν τόσο συχνά με κόσμο, που εσύ έπρεπε να παίρνεις θέση και τώρα σε κατηγορεί για αυτό; Και προφανώς έκανε και τον γιο σας οξύθυμο. Το γεγονός ότι πλέον έχει στρέψει σε εσένα τα βέλη του, είναι μάλλον επειδή στέρεψε από ‘εχθρούς’. Μην τον δικαιολογείς. Φύγε.
Ίσως έχει βρει άλλη
Ίσως να έφευγεσ για λίγο καιρό? Δεν ξέρω πως είσαι με δουλειά και τέτοια αλλά θα βοηθούσε αν είχες κάποιον δικό σου άντθρωπο να πας επίσκεωη για κάμποσες μέρες (αδελφή, γονείς, κολλητή κτλ). Να ηρεμήσετε λίγο…