Δύο ερωτήσεις σε μία.
_______________________
Η ιστορία τ@ #μετηνοποισ όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Η 17χρονη στο Περιστέρι δε ζει πια. Την έφαγε ο γκόμενος. Δε βλέπω χασταγκ, δε βλέπω #με την 17χρονη όπως έβλεπα #με την γεωργία (η οποία ζει η κοπέλα). Ο κόσμος θέλει να πληρώνει ο πλούσιος και προνομιούχος, φταίει δε φταίει. Αν δεν είναι, πόσο μάλλον αν ανήκει σε “προστατευόμενη” κατηγορία δεν προκαλεί αντίστοιχη οργή ακόμα κι αν λ έχει ΣΚΟΤΩΣΕΙ. Με εξοργίζει που σκίζουμε τα ρούχα μας για το Λιγνάδη ,-που καλα κανουμε-αλλά; σιγά μωρέ τώρα για τον αλλοδαπό ή για τον ντόπιο ‘βιοπαλαιστη” που σκοτώνει μεν αλλά δεν αξίζει ένα “δολοφόνος είναι”
ΑΠΟ – #μετηνοποισ
Η ιστορία τ@ Βουρ όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Συνηθίσαμε και τις γυναικοκτονίες, όπως τον κοβιντ. Δεν είναι πια είδηση. Για να γίνει είδηση πρέπει να προέρχεται από κάποιον με προφίλ δεξιούτσικο, ώστε να κατακεραυνωθεί ως υποκριτής, τέρας πατριαρχίας, φασίστας. Αν το εγκλημα γίνει πχ από μετανάστη ή κάποιον χωρίς οικονομική επιφάνεια, δεν το κάνουμε και θέμα, το βάρος του εγκλήματος είναι λιγότερο, σχεδόν σαν να είναι αναμενόμενο, δε μας εκπλήσσει, το τέρας του Πειραιά αν ήταν ένα golden boy σε πολυεθνική θα μας σόκαρε, θα γινόταν πρώτο # στο τουήτερ, θα έβραζε η οργή. Τώρα δεν τρέχει κάστανο. Είναι η ιδέα μου;
ΑΠΟ – Βουρ
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Λοιπόν αυτό είναι κάτι που θέλω καιρό να επισημάνω. Μπορεί να υπάρχει ένας σπόρος αλήθειας στον προβληματισμό (κυρίως επειδή ο φεμινισμός ως κίνημα έχει μια σύμφυση με κινήματα της αριστεράς),αλλά έτσι όπως διατυπώνεται θυμίζει το “για την Marfin δεν μιλάτε”.
Ωστόσο στην παρούσα ιστοσελίδα, στο ampa, και αυτό πιστώνεται στην αρχισυνταξία μας που είναι εξαιρετική, δεν αποσιωπώνται περιπτώσεις κακοποιητών και γυναικοκτόνων που δεν εμπίπτουν στο “επιθυμητό” προφίλ. Και ζητάμε αυστηροποίηση των ποινών.
Μας σκοτώνουν και γράφουμε ωραία κείμενα: αυστηροποίηση των ποινών τώρα!
Η αρχισυνταξία μας λοιπόν τις έχει παραλάβει ΟΛΕΣ και τιμά όλα τα θύματα και κατακεραυνώνει όλους τους δράστες στο ποσοστό που τους αναλογεί. Κι αυτό πιστεύω είναι άξιο επισήμανσης και ένδειξη ότι γίνεται πραγματικά έργο εδώ μέσα κι όχι μικροπολιτική και business as usual.
21 γυναικοκτονίες μετά: Γυναίκες που δεν πρέπει να ξεχάσουμε
Κι επίσης αναφέρουμε και τις Ουκρανές, όπως και τις Ιρανές, κι όπου γενικώς γυναίκες βασανίζονται κι υποφέρουν, επειδή αυτά τα ζητήματα είναι πάνω από κράτη και κομματικά στρατόπεδα.
Είναι κατάκτηση να μπορείς να εκφράζεσαι ελεύθερα, κυρίως μέσα στο ίδιο σου το κεφάλι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν είναι ακριβώς έτσι τα γεγονότα. Αν ο θύτης είναι μετανάστης ή φτωχός συνήθως μπαίνει φυλακή και περιμένει τη δίκη πίσω από τα κάγκελα και μένει μέσα όσο το δυνατόν περισσότερο. Αν ο θύτης έχει οικονομική επιφάνεια, και με την εξουσία που συνοδεύεται αυτή, συνήθως πέφτει στα μαλακά. Πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο Λιγνάδης; ο Φιλιππίδης; οι δολοφόνοι του Ζακ Κοστόπουλου; Έξω! Γιατί; Γιατί έχουν λεφτά. Που βρίσκεται το κάθαρμα που σακάτεψε τη Μυρτώ; Φυλακή. Επειδή λοιπόν όσοι έχουν λεφτά μπορούν πιο εύκολα μέχρι και να συγκαλύψουν το έγκλημά τους και να μην τιμωρηθούν έστω και λίγο, γι’ αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Ma σε κάθε τομέα της κοινωνίας ο ισχυρός απολαμβάνει ιδιαίτερα προνόμια είτε θεσμοθετημένα μέσω των ομάδων πίεσης είτε χρησιμοποιώντας τις διατάξεις την νομοθεσίας. Και ναι το κάθαρμα που σακάτεψε τη Μυρτώ, το μπουμπούκι που σκότωσε για μια κάμερα (άντρα σκότωσε αλλά ας το πούμε εδώ) είναι έτοιμοι να βγουν από τη φυλακή και να συνεχίσουν να μένουν στη χώρα καθώς ΜΚΟ φρόντισαν να απαγορευτούν οι απελάσεις. Εδώ οι φεμινιστικές οργανώσεις παραμένουν σιωπηλές αντί να επιβάλλουν την αλλαγή του νόμου. Μήπως γιατί εντάξει είναι πιο εντυπωσιακό να κυνηγάς τον πλούσιο κι όχι το φτωχό που μπορεί να είναι και χειρότερος –… Διαβάστε περισσότερα »
Τι μπορούν να επιβάλλουν οι φεμινιστικές οργανώσεις ακριβώς; Ούτε τον όρο γυναικοκτονια δεν μπορούν να επιβάλλουν. Στις αυστηρότερες ποινές, τις οποίες επιδιώκουν, περιλαμβάνεται και η απέλαση.
Τον εντυπωσιασμό τον κυνηγούν τα κανάλια, αυτό που αναφέρετε στη πρώτη παράγραφο απασχολεί ένα μέρος της κοινωνίας και αντιδρά πιο έντονα.
Μα το ζήτημα είναι ότι δεν υπάρχει ο αλλοδαπός / φτωχός παραβάτης για τις φεμινιστικές οργανώσεις. Ολη τη διάθεση για την αντιπαράθεση τη βγάζουν στον επώνυμο ενώ εκδηλώνουν την αλληλεγγύη τους σε κάθε ευκαιρία προς τις μεταναστευτικές ροές χωρίς την παραμικρή αναφορά σε έλεγχο των ροών κι απελάσεις όσων είναι παράτυπα στη χώρα.
Δυστυχώς, τα εγκλήματα έχουν γίνει κι αυτά ένα θέαμα με τους δικούς του τραγικούς πρωταγωνιστές, τους θύτες και τα θύματα. Και όπως οι πρωταγωνιστές στο θέατρο, έτσι κι αυτοί τραβάνε την προσοχή μας ανάλογα με το πόσο κοντά μας τους θεωρούμε, πόσο (κινδυνεύουμε να) ταυτιστούμε. Οι μετανάστες, που αναφέρονται στα γράμματα, δεν είναι απλά φτωχοί – είναι άλλοι, ξένοι, διαφορετικοί, έχουν (υποτίθεται) άλλο κώδικα ηθικής, άλλες ανάγκες, άλλες πιέσεις, ακόμα και άλλα τραύματα να επιλύσουν, αν τους βλέπεις με συμπάθεια. Όλη αυτή η διαδικασία μας επιτρέπει, αν όχι να αδιαφορούμε τελείως, έστω να τους βάζουμε σε άλλο κουτάκι. Μήπως αυτό… Διαβάστε περισσότερα »