Πώς να τους προσεγγίσω αρχικά; Ποιά θέματα να θίξω; Απέχουμε πια αρκετά από αυτή την ηλικία και θέλω να σταθώ όσο πιο κοντά και βοηθητική μπορώ.
______________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σε όλους και σε σένα Ρένα μου,
Αυτή τη φορά θα χρειαστώ μια διαφορετική βοήθεια. Μπαίνω για πρώτη φορά στο χώρο της εκπαίδευσης σαν ψυχολόγος στις ηλικιακές ομάδες των εφήβων. Κι ενώ έχω μια εμπειρία με την υποστήριξη μικρότερων παιδιών οι έφηβοι με αγχώνουν λίγο. Για να προλαβω περίεργα σχόλια φυσικά και εχω αναζητήσει εποπτεία για να μπορώ να παίρνω μια εξωτερική βοήθεια και καθοδηγήση σε όλο αυτό.
Ωστόσο θα ήθελα την «εξωτερική» σου ματια. Πως να τους προσεγγίσω αρχικά; Ποια θέματα να θίξω; Απέχουμε πια αρκετά από αυτή την ηλικία και θέλω να σταθώ όσο πιο κοντά και βοηθητική μπορώ στα ζητήματα που τους απασχολούν. Και ξέρω ότι είναι τόσα πολλά, η εξάρτηση από τα σοσιαλ, η τόση βία σε όλα τα πλαίσια, η σχεδόν εμμονική τάση πλέον να μεγαλώσουν γρήγορα (τύπου εχω ήδη όχημα από τα 12 στη διάθεση μου, βγαίνω σε κλαμπ ως το πρωί κτλ), η τόση διακίνηση ναρκωτικών.
Φυσικά και μαμάδες, αδερφές, άτομα που έχετε κοντά σας εφήβους δώστε μου ιδέες. Τι σας προβληματίζει ; Τι θα θέλατε να ακούσετε, δείτε ;
Ευχαριστώ πολύ πολύ
ΑΠΟ ΤΗΝ – Σαννι
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Πολύ σημαντική δουλειά με υπολογίσιμο όφελος που θα φανεί σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Δεν χρειάζεται άγχος, οι έφηβοι δεν είναι μια πιο δύστροπη ομάδα του πληθυσμού, απλώς θέλουν να νιώσουν ότι τους ακούνε και δεν τους κάνουν άσκοπο κι ανούσιο κήρυγμα.
Το βασικό, το βασικότερο θέμα που τους απασχολεί είναι το ανήκειν. Τα πάντα γίνονται για το ανήκειν, όσο παράλογα κι αν μοιάζουν. Τους απασχολεί πάρα πολύ η αποδοχή από την ομάδα, η έγκριση από τα cool kids, κι εκεί είναι που μπαίνουν τα θέματα της ενσωμάτωσης στην κυρίαρχη ποπ κουλτούρα (αυτά με τα αυτοκίνητα, τα ναρκωτικά, την παραβατικότητα κλπ.)
Ταυτόχρονα το ανήκειν έχει να κάνει και με τις οικογένειες. Νιώθουν ότι δεν ανήκουν, καθώς σε μεγάλο βαθμό οι οικογένειες έχουν απωλέσει την έννοια της σφιχτής αλληλεπίδρασης: δεν εννοώ τον ασφυκτικό έλεγχο που παραδοσιακά ασκούνταν, αλλά το άλλο άκρο, την αδιαφορία πλέον εις το όνομα του coolness των γονιών.
Η αποδοχή, λοιπόν, τα πρότυπα, ο καταναγκασμός να μοιάζεις σε όλους τους άλλους, η φορτική πίεση να μην διαφέρεις, η βία, οι εκβιασμοί, ο κοινωνικός παραγκωνισμός, οι σωματικές αντιδράσεις σε ψυχικά/νευρολογικά ερεθίσματα (διατροφικές διαταραχές, διαταραχές ύπνου, διάσπαση προσοχής, μυοκλονισμοί κλπ), η αδυναμία των οικογενειών να ασχοληθούν παραγωγικά κι ουσιαστικά με τα προβλήματα αυτά είναι θέματα επείγουσας παρέμβασης. Ως μητέρα κι εγώ θα ήθελα να μπορεί να συζητηθεί ουσιαστικά το bullying, κυρίως από την πλευρά των θυτών: τι τους ωθεί να κάνουν αυτά που κάνουν; γιατί νιώθουν ότι επιβεβαιώνονται από τις πράξεις αυτές; τι τους λείπει; πώς αντιδρούν οι γονείς στο σπίτι τους;
Ο καλύτερος τρόπος να ανοιχτεί συζήτηση θεωρώ είναι ο έμμεσος. Η προβολή μιας ταινίας με έφηβους προβληματισμούς ή η συνοπτική συζήτηση ενός βιβλίου (κατάλληλα είναι το Κάτω από τον Τροχό του Έσσε ή ο κλασικός Φύλακας στη Σίκαλη του Σάλιντζερ) είναι τέλειες αφορμές για να περάσεις σε πιο προσωπικές αναζητήσεις. Θα μας εμπλουτίσουν και στα σχόλια με ιδέες.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Προφανώς, διορίστηκες αναπληρώτρια σε κάποια σχολεία. Δυστυχώς, θα πρέπει να έχεις πολύ μειωμένες προσδοκίες για την πραγματική αποτελεσματικότητα της δουλειάς σου, εάν εμπίπτεις και εσύ στον γενικό κανόνα : “διορισμός τον Οκτώβριο, σε κάμποσες σχολικές μονάδες μαζί, και τον επόμενο χρόνο, διορισμός σε άλλη πόλη ή σε άλλη συνοικία ή σε άλλα σχολεία”. Όπως μου περιγράφει η Γάτα μου που δουλεύει σε πολύ δύσκολο σχολείο υποβαθμισμένης περιοχής, οι νεαροί ψυχολόγοι που καταφτάνουν κάθε χρόνο στο σχολείο -κάθε χρόνο διαφορετικοί, συχνά από διαφορετικές πόλεις, για 1 μόνο ημέρα την εβδομάδα- κατορθώνουν να πιάσουν τον ρυθμό της συνοικίας, να κατανοήσουν τις ιδιαιτερότητες,… Διαβάστε περισσότερα »
Αδερφική μου φίλη, αναπληρώτρια ψυχολόγος σε σχολεία, μου λέει ακριβώς τα ίδια. 5 σχολεία, 1 ημέρα της εβδομάδας σε κάθε σχολείο. Τι να πρωτοκάνει; Μία φορά ανέλαβε να ξεκινήσει μία συγκεκριμένη δράση σε γυμνάσιο, ήταν επιθυμία των παιδιών, τα παιδιά συμμετείχαν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και την επόμενη χρονιά δεν ήταν καν στο συγκεκριμένο σχολείο να συνεχίσουν την δράση. Πετύχαινε τα παιδιά στο δρόμο και τη ρώταγαν απογοητευμένα “κυρία γιατί φύγατε;”. Τι να απαντήσεις; Γιατί Ελλάδα;
Ακόμα και ιδιωτικό να είναι το σχολείο, νομίζω ότι πρέπει να έχεις εκπαίδευση παιδαγωγού για να έχεις δυνατότητα εκπαιδευτικής ώρας ,βιβλία ,ταινίες, συζητήσεις σε τάξη
Αναρωτιέμαι αν είχα αντίστοιχη υποστήριξη, αν δεν θα είχα ξεκινήσει τις απόπειρες από τα 17, αν δεν θα είχα από πίσω μου στιγματικές νοσηλείες, και αν θα είχα μια φυσιολογική ζωή τώρα με ύπνο. Όνειρα.
Ελπίζω να είστε ο λόγος που κάποιος έφηβος θα βρει βοήθεια κι θα έχει μια καλύτερη ζωή.
Με τον αδερφό μου έχουμε μεγάλη διαφορά και είναι έφηβος. Πέρσι στα 14 του, μου εκμυστηρεύτηκε πως ξεκίνησε να έχει κανονική σεξουαλική επαφή με την κοπέλα το, 14ων ετών επίσης. Χάρηκα που αισθάνθηκε ασφαλής να το συζητήσει μαζί μου ωστόσο προβληματίστηκα για το νεαρό της ηλικίας και των δύο. Αν ήταν 16-17 δεν θα φρίκαρα αλλά το 14 μου κλώτσησε. Δηλαδή… από την μία έκανε σαν παιδάκι (όχι στη συμπεριφορά, στις ενέργειες π.χ. να παίξει) από την άλλη σεξουαλική ζωή κανονική.
Αγαπητή κυρία, γιατι ρωτάτε εδώ; Στη σχολή τι σας μαθαίνουν; Από τη δικη μας γνωμη, των ασχετων, περιμένετε να πάρετε βοήθεια;
Παντα είχα, λόγω και διαφόρων περιστατικών που αντιμετώπισα, μια δυσπιστία απέναντι στο αν πολλοι ψυχολόγοι ειναι επαρκώς προετοιμασμενοι από τις σπουδές τους για να ασκήσουν το επάγγελμα τους, ιδίως σε μεγάλες και απαιτητικές μοναδες.
Στα ιδιωτικά υπάρχει γραφείο ψυχολόγου, συνήθως ,δυστυχώς ,έτσι να βρίσκεται
Στα δημόσια δε γνωρίζω αν υπάρχει θέση
Σε κάθε περίπτωση ό,τι γίνεται να προληφθεί είναι μέχρι το γυμνάσιο
Αλλά γενικά ,αν σε δουν να περνάς πόρτα ψυχολόγου ,τρως μεγάλη καζούρα μετά, δυστυχώς
Υπάρχει και στα δημόσια και υπάρχει και στα λύκεια.
Ναι, ναι ,το διάβασα και πιο πάνω
Ας ελπίσουμε να μην είναι διακοσμητική
Η ψυχολογία δεν είναι μόνο η σχολή. καμία σχολή δεν προσφέρει τις ικανότητες που χρειάζεται ο σχολικός ψυχολόγος για να μπορέσει να κάνει τη δουλειά του στο ελλαδισταν.
Θα έλεγα μεγάλη έμφαση σε θέματα διατροφής και αυτό εικόνας επίσης, νομίζω είναι η ηλικία που ξεκινούν οι διατροφικές διαταραχές. Θέματα σχέσεων, επίσης η ηλικία που ξεκινούν οι σχέσεις. Προβλήματα υγείας, επίσης, και διαχείρισή τους, κάποια αυτοάνοσα ξεκινούν εκεί και είναι μαύρη πέτρα να νιώθεις τελείωσε η ζωή σου στην εφηβεία. Άγχος για τα μαθήματα και την αποτυχία. Συζήτηση για το τι μας καθορίζει ως άτομα.
Συγχαρητήρια για τη δουλειά σας!!
Σάννι, σίγουρα έχεις αγχώσει ήδη πολλές μητέρες εδώ με τα θέματα που αναφέρεις Λες τί να θίξεις Μα ,νομίζω ,σε εσένα έρχονται για να ακούσεις Κι αυτά που αναφέρεις ,φαντάζομαι, είναι μερικά από αυτά που ακούς Θα πίστευα ότι είναι στην εκπαίδευση που έχεις λάβει η αντιμετώπιση κάθε λογικής, πράξης και ενέργειας Αισθάνομαι ότι προσπαθείς να βάλεις προσωπικές απόψεις και εμπειρίες στο επάγγελμά σου ,κάτι το οποίο νομίζω δεν είναι επιθυμητό ,ζητούμενο κι ίσως όχι αποδεκτό Οι έφηβοι ,όπως και όλοι οι άνθρωποι, έχουν τα θέλω τους ,τις ανησυχίες τους, γνωρίζουν τον εαυτό τους ,ταυτόχρονα με τον έξω κόσμο ,φλερτάρουν… Διαβάστε περισσότερα »
Οι θύτες καταλαβαίνουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και κανείς δεν θα το σταματήσει. Ως έφηβη τότε, έκανα αντεπίθεση με κάθε δυνατό μέσο. Ευτυχώς κάτι ξαδέρφια μου βοήθησαν με αυτό έμπρακτα.
Το υλικό σε αυτή την σελίδα θα σε βοηθήσει.
https://blogs.sch.gr/sym23-pegath/efiveia/?repeat=w3tc