Η Ρένα απαντά: Ψάχνω συντροφικότητα αλλά δεν…

Όμως πέρα από κάτι χαζοφλέρτ, φιλιά και χουφτώματα που είχα με κάτι φοιτητές δεν έχω κάνει ποτέ μου σχέση. Ο τύπος του άντρα που μου κάνει κλικ είναι το 0,1%, ίσως όμως χωρίς τα φόντα να με επιλέξει κι εκείνος με τη σειρά του

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου, Ρένα! 🙂 Σε διαβάζω από τότε που ξεκίνησες στη στήλη και πολύ συχνά μου δίνεις μια καινούργια οπτική στα πράγματα, κάτι που δεν είχα σκεφτεί ή παρατηρήσει, και σε ευχαριστώ γι’ αυτό.

Εν προκειμένω η ερώτησή μου, για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι ερώτηση. Έχω ένα κουβάρι σκέψεων στο κεφάλι μου και θα ήθελα να το εκθέσω σε κάποιον που έχει δει και δυο πράγματα παραπάνω κι έχει και μια αντίληψη (ετοιμάσου, βγαίνεις).

Που λες, Ρένα, με απασχολεί πάρα πολύ το κομμάτι της προσωπικής μου ζωής – πράγμα εξαιρετικά πρωτότυπο και καθόλου τετριμμένο, το ξέρω. Δεν είναι φυσικά το μόνο που με προβληματίζει αλλά είναι εκείνο στο οποίο νιώθω περισσότερο ανήμπορη να το ορίσω. Θα σου δώσω μια εικόνα, γιατί θα δεις ίσως κάτι που δεν μπορώ εγώ να αποστασιοποιηθώ επαρκώς για να δω.

Είμαι 27 και κάτι ψιλά, δουλεύω, σπουδάζω και συντηρώ μόνη μου το σπίτι μου. Όμως πέρα από κάτι χαζοφλέρτ, φιλιά και χουφτώματα που είχα με κάτι φοιτητές όταν εγώ πήγαινα γυμνάσιο (ντροπή τους), δεν έχω κάνει ποτέ μου σχέση. Δεν είμαι και άνθρωπος που θα έμπαινε εύκολα σε σχέση απλώς και μόνο για να έχει σχέση, δεν θέλω δηλαδή να κάνω σχέση ως παράσημο, για να μη λέει ο κόσμος ότι είμαι μόνη μου. Η στεναχώρια που κρατάω μέσα μου είναι ότι έχω ανάγκη να ερωτευτώ και να μ’ ερωτευτούν, να ζήσω κάτι αμοιβαίο. Βγαίνω, γνωρίζω κόσμο (όχι συχνά άντρες στην ηλικία μου, δυστυχώς) όμως κανένας δεν μου τραβάει την προσοχή. Κανένας δεν με γοητεύει, δεν με έλκει, έστω για ένα σεξ, βρε αδελφέ. Μου φαίνονται όλοι τόσο μα τόσο λίγοι. Πάνε χρόνια που δεν έχω ούτε καν ένα crush, ένα τσίμπημα, κάτι. Και δεν είμαι ούτε ασέξουαλ ούτε λεσβία. Απλώς μου φαίνονται όλοι τόσο άνοστοι και μουρόχαυλοι. Χωρίς αλμπενί, χωρίς χιούμορ, χωρίς διάθεση για παιχνίδι, χωρίς θεμελιώδεις κοινωνικές δεξιότητες στο κάτω – κάτω.

Οι φίλες μου λένε ότι είμαι ιδιότροπη και ψάχνω τον κύριο Τέλειο. Συγγνώμη, τόσο σπάνιο είναι πια να είναι ένας άντρας έξυπνος, γλυκός και δοτικός; Ήταν πάντα σπάνιο; Ή υπάρχουν αυτοί οι άντρες αλλά εγώ κάνω κάτι λάθος και δε με πλησιάζουν;

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ίσως εγώ κάτι να έχω, ίσως εγώ να μην εκπέμπω αυτό το «θηλυκό». Πολλές φορές νιώθω ότι έχω εγκλωβιστεί μέσα στα υψηλά στάνταρ μου (όντως είμαι ιδιότροπη, άλλο που με ενοχλεί να θεωρούν οι γυναίκες τρόπαιο τον στοιχειωδώς μέτριο άντρα γιατί ο πήχης κοντεύει να βρει της Γης τον άξονα). Και λέω πώς έχω εγκλωβιστεί γιατί έχω την αίσθηση πως ο τύπος του άντρα που μου κάνει κλικ είναι το 0,1%, ίσως όμως χωρίς τα φόντα να με επιλέξει κι εκείνος με τη σειρά του, γιατί αυτοί οι άντρες συγκεντρώνουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από την πλευρά των γυναικών. Είναι μια απόλυτη σκέψη κι ίσως να είμαι φάουλ, αλλά νιώθω ότι οι άντρες είναι μία τεράστια κατηγορία «Ούτε να μου το δεις» και μια απειροελάχιστη κατηγορία που λέω στον εαυτό μου «πού πας, ρε Καραμήτρο, δεν κοιτάς το χάλι σου».

Μία φορά ερωτεύτηκα στη ζωή μου, έναν πραγματικά υπέροχο άντρα, φυσικά χωρίς ανταπόκριση, μάλλον τα είχα σηκώσει πολύ ψηλά τα μάτια μου. Άλλες φορές που μπορεί να ένιωσα ότι μου ψιλοαρέσει κάποιος, εννιά στις δέκα μάθαινα ότι έχει κοπέλα. Οι καλοί είναι λίγοι και ως εκ τούτου συνήθως καπαρωμένοι. Με πονάει όμως η σκέψη ότι μπορεί να μείνω μόνη μου, χωρίς κάποιον να δώσω όσα έχω ανάγκη να δώσω και να λάβω όσα έχω ανάγκη να λάβω.

Ναι, ξέρω, θα έπρεπε να αγαπάω τον εαυτό μου και να δώσω σ’ εμένα αγάπη κλπ κλπ. Ε, δεν πάει έτσι όμως. Χρειάζεται και το μοίρασμα, κι εγώ δεν έχω καμία διάθεση να αρνούμαι στον εαυτό μου τις ανάγκες του για να νιώθω κουλ. Είμαι κουλ. Αλλά θέλω να είμαι κουλ μαζί με κάποιον άλλον. Κι αυτός ο κάποιος άλλος δεν λέει να έρθει, κι αν έρθει φοβάμαι ότι δε θα διαλέξει εμένα μέσα στις τόσες επιλογές του. Αυτή η σκέψη είναι το αγκάθι στα πλευρά μου. Πώς κάποιος τόσο καλός όσο τον θέλω θα διαλέξει εμένα; Γιατί να διαλέξει εμένα; Πολλοί μου λένε αυτό το εξοργιστικό «ρίξε τα στάνταρ σου». Δε θέλω, αλλά άντε πες ότι τα έριξα. Κουμπί θα πατήσω και θα νιώσω έλξη; Εντάξει, το ξέρουμε ότι τον πόθο της γυναίκας τον θεωρούν στην καλύτερη δευτερευούσης σημασίας και στη χειρότερη του πεταματού, αλλά όχι και να μας το λένε μέσα στα μούτρα μας.

Εν πάση περιπτώσει, μακρηγορώ και δεν ξέρω και αν έχουν καμιά λογική όσα λέω ή αν είναι απλώς τρικυμία εν κρανίω. Την κατανόησή σας, λένε ότι η αγαμία το κάνει αυτό . Αλλά η ανία με κουράζει, η έλλειψη σεξ με εκνευρίζει και η μοναξιά με πονάει, βαθιά. Κι ας έχω τάσεις μοναχικότητας, κι ας έχω φίλους και όνειρα, κι ας έχω μια γεμάτη μέρα. Στο τέλος της, καμιά φορά, τελευταία όλο και συχνότερα, μένω ξύπνια μέχρι αργά να προσπαθώ να βάλω σε τάξη όλη αυτή τη φασαρία στο κεφάλι μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Άγαμη, πολύ

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σε ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη και την αφοσίωση.

Όλα μα όλα όσα λες έχουν λογική. Δεν λες κάτι παράλογο ή μη ρεαλιστικό, αυτή είναι η πραγματικότητα. Οι σχέσεις έχουν γίνει πολύ δύσκολες, η μοναξιά βαράει κόκκινο κι οι άντρες σαν να έχουν κάπως ξεφτίσει από την θέση που είχαν σε καλύτερους πιο άνετους καιρούς, χαμένοι μέσα στις ανασφάλειες και τις δυσκολίες κι εκείνοι. Ωστόσο παρατηρώ δύο σημεία που χρήζουν ενδοσκόπησης.

Το πρώτο είναι αυτό με τα στάνταρντ και την έλξη. Το ρίξε τα στάνταρντ εννοείται είναι μια βλακώδης ατάκα, δεν είπαμε ότι ποθείς κάποιον χολλυγουντιανό σταρ (που κι αυτός άνθρωπος είναι, δεν είναι ημίθεος) κι εκτός αυτού ουδέν. Όμως αν δεν νιώθεις καθόλου ερωτική έλξη για κανέναν, κι εννοώ σωματική, χωρίς προσδοκίες για κάτι παραπάνω που πράγματι δεν είναι δυνατόν να γνωρίζεις πώς θα πάει εξαρχής, μήπως -λέω μήπως- έχεις συμπτωματάκια καταθλιπτικά; Μήπως η ανάγκη, η αγωνία, η απόγνωση ότι τα χρόνια περνάνε σε αγχώνει και σε κόβει; Μήπως θα μπορούσε αυτό να δουλευτεί με θεραπευτή; Που είναι γενικά καλή ιδέα. Επίσης, επειδή δεν είναι απόλυτα σαφές, συγχώρα με, μήπως δεν έχεις έρθει σε ολοκληρωμένες επαφές κι αυτό σε μπλοκάρει; Αν είναι αυτό το τελευταίο πραγματικά δεν υπάρχει λόγος άγχους, έχουμε δώσει λύσεις και συμβουλές εδώ στο Α Μπα. Ούτε είσαι υποχρεωμένη να αποκαλύπτεις όλο σου το παρελθόν στον καθένα, ούτε είσαι η πρώτη ή τελευταία.

Εδώ θέλω να κάνω μια παρένθεση. Το λέμε συχνά όσες έχουμε κάνει μακρόχρονη σχέση αλλά δεν γίνεται πιστευτό. Πρέπει πρώτα να υπάρξει κάποια έλξη, κάποιο παιχνίδι, συχνότερα και σεξ για να εξελιχθεί σε σχέση. Δεν είναι αυτοματοποιημένη η διαδικασία, μην αναμένουμε να δούμε και να μας δει κάποιος και να πει θέλω να περάσω τη ζωή μου μαζί σου. Γιατί απλούστατα δεν μας ξέρει. Χρειάζεται να γνωριστούμε, η σχέση προκύπτει.

Το δεύτερο σημείο που παρατηρώ είναι η αγωνία να σε διαλέξουν. Ωραία, πες δε σε διαλέγουν, τι θα κάνεις, θα μείνεις για πάντα στην παρούσα κατάσταση;  Διάλεξε εσύ, επομένως, με όμορφο τρόπο, κι ας χυλοπιτιαστείς δεν πειράζει. Η αδράνεια είναι πάντα αποτυχία, η δράση έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας. Ούτε είναι ανάγκη να τσουρουφλίζεσαι και να μην μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς το αντικείμενο του πόθου, να είσαι φουλ ερωτευμένη που λέμε, για να κάνεις προσέγγιση. Αρκεί να νιώσεις ότι σου αρέσει ο άντρας αυτός. Αν με αυτή τη συνθήκη δεν προχωρά και πάμε στο πρώτο, τότε η θεραπεία είναι μονόδρομος.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News