Η Ρένα απαντά: Προβληματισμός μετά το χωρισμό

Νιώθω ότι πλέον δεν ξέρω εάν θα μπορέσω να επενδύσω συναισθηματικά “ελεύθερα” σε μια νέα σχέση. Τις άμυνες μου δηλαδή πότε μπορώ να τις “ρίξω;”

___________

H ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα, αγαπητές Αμπαϊτισσες, Αμπαϊτες και Αμπαϊτ@ (λες και βγάζω λόγο στα συνέδρια του ΠΑΣΟΚ εντωμεταξύ).

Ξεκίνησα να διαβάζω το αρχείο με τα κείμενα σας εδώ και λίγο καιρό και θέλησα να αποστείλω μήνυμα με την δική μου ιστορία.

Είμαι μέσα 20s και χώρισα πρόσφατα από μια σχέση άνω του εξαμήνου με την κοπέλα μου. Από την μία τόσο φίλες όσο και φίλοι μου πραγματικά νιώθω ότι με στήριξαν και συνεχίζουν να με στηρίζουν εάν χρειαστεί. Γενικότερα δηλαδή νιώθω να περιβάλλομαι από ιδιαίτερη αγάπη στο περιβάλλον μου.

Από την άλλη, δεν σας κρύβω ότι μου την έχει κάτσει ιδιαίτερα άσχημα αυτός ο χωρισμός μερικές φορές. Νιώθω ότι πλέον δεν ξέρω εάν θα μπορέσω να επενδύσω συναισθηματικά “ελεύθερα” σε μια νέα σχέση. Αν και ξέρω ότι θα βρώ μια άλλη κοπέλα και θα έχει και αυτή τα δικά της χαρακτηριστικά, όπως αντίστοιχα και η σύνδεση μας, εντούτοις νιώθω μια ματαίωση (; ίσως;) και νιώθω πως την ώρα και την στιγμή που θα πρέπει να είμαι “εκεί” στα συναισθήματα μου, απλώς θα προσπαθήσω να τα αποσιωπήσω με κάποιον τρόπο. Νιώθω ότι μάλλον είναι κάποιος μηχανισμός άμυνας απέναντι σε αυτό που συνέβη με τον χωρισμό μου.

Να νιώθω δηλαδή πως είναι πχ στις αμερικάνικες ταινίες, στις σκηνές με τις διαπραγματεύσεις; Ξέρω γω σε αυτά τα δικηγορίστικα σίριαλ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου, δεν θα ησυχάσει ΠΟΤΕ αυτή η μικρή φωνούλα που θα λέει “α μην την ερωτευτείς πολύ… μπορεί να φύγει στο άκυρο κάποια στιγμή. Τετάρτη είστε μαζί, Παρασκευή φιλάκια.” Προφανώς δεν υπογράφω συμβόλαιο με κανέναν και οκ, αυτό είναι και αγάπη, να είναι ελεύθερη η καθεμιά και ο καθένας μας να επιλέγει αυτό που θέλει, ώστε να σε επιλέγει και εσένα, όπως έγινε πχ και με την πρώην μου.

Αλλά με στενοχωρεί αυτό ρε παιδιά… Κουράστηκα ίσως; Δεν ξέρω αν εκφράζομαι σωστά τώρα που τα γράφω. Τις άμυνες μου δηλαδή πότε μπορώ να τις “ρίξω;”. Πότε θα μπορώ να νιώσω ασφάλεια σε μια νέα σύνδεση; Στον χρόνο; Στην δεκαετία; Δεν το λέω με την λογική ότι την θεωρώ “δεδομένη”, πότε θα μπορώ να ξέρω ότι οκ, είμαστε σε ένα κοινό μήκος κύματος και οκ, τα πράγματα ΦΑΙΝΕΤΑΙ να πηγαίνουν καλά και ΟΚ, (ΟΤ)ΑΝ υπάρξει θέμα ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΉΣΟΥΜΕ να το λύσουμε και αν δεν, ε δεν, τι να γίνει.

Όταν μίλησα σε φίλες μου για αυτό, μου είπαν ότι θέλει σίγουρα τον χρόνο του. Η μία μου είπε (αν κατάλαβα καλά) ότι απλώς είμαι πληγωμένος και δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Η άλλη είπε ότι γενικότερα είναι ένα ζήτημα το πόσο υπολογίζουμε άλλα άτομα στις σύγχρονες διαπροσωπικές σχέσεις (κάτι που εάν θυμάμαι καλά έχεις αναφέρει και εσύ σε απαντήσεις/ κείμενα σου). Δεν ξέρω όμως. Σίγουρα θέλω χρόνο για να μπορέσω να “ξεφύγω” από αυτό (και ας είμαστε και ειλικρινείς, δεν μου φαίνεται και άσχημο να περάσω ένα καλοκαίρι να ασχολούμαι μόνο με πράγματα για μένα). Όμως δεν ξέρω εάν ο χρόνος μπορεί να το αντιμετωπίσει αυτό που περιγράφω.

Στο σημείο αυτό, κρίσιμο θεωρώ να αναφέρω κάποια χαρακτηριστικά σε σχέση με ανάγκες μου για τις σχέσεις. Γενικότερα εδώ και καιρό ήθελα κάτι πιο “σταθερό” (αν και ΞΕΡΩ πόσο φρίττεις με τις προγραμματικές δηλώσεις Ρένα, hear me out): Εννοώ φανταζόμουν κάτι το οποίο θα το χτίζαμε μαζί, σιγά-σιγά, με κοινές εμπειρίες, επικοινωνία, αμοιβαίο σεβασμό και προφανώς και τα χαρακτηριστικά τα οποία οκ έχουν και πιο casual καταστάσεις, όπως γέλια, σέξ, ρομαντισμό κλπ. Ίσως επειδή είμαι και άντρας και στο περιβάλλον μου πολλές φορές έχω έρθει αντιμέτωπος με διαμετρικά αντίθετες απόψεις (να έχω ακούσει πχ κοντινό οικογενειακό μου πρόσωπο να μου λέει “αυτά είναι φλωριές, βρές καμιά γκόμενα να γ@μας”) (μπορεί να επηρέασε; δεν είμαι σίγουρος τώρα που το γράφω). Μα ΔΕΝ ΨΑΧΝΩ ρε φίλε όμως ΜΟΝΟ μια “γκόμενα να γ@μαω”. Δεν έχω τίποτα με τα άτομα που το κάνουν, έχω και στον κοντινό μου κύκλο φίλο που το έκανε για πάαααρα πολύ καιρό. Αν το έψαχνα θα το έκανα και θα το ζήταγα και κατευθείαν και είμαι και σίγουρος ότι θα το έβρισκα. Αλλά πχ πάντα με ενέπνεαν ζευγάρια άλλων κολλητών μου που ήταν σε σχέση κοντά μισή δεκαετία τώρα. Δεν ξέρω, μου φαίνεται πολύ πιο όμορφο κάτι τέτοιο, γεμάτο συναισθήματα και αγάπη, με τα προβλήματα του, με τα θέματα του, αλλά στο τέλος κάτι διαφορετικό.

Στο ενδιάμεσο, για όποι@ διαβάζει και είναι σε αντίστοιχη κατάσταση: γυμναστήριο Χ4 την εβδομάδα (θα βάλω και 5η τώρα σε λίγο καιρό, εκεί να δείς), καθημερινό περπάτημα γρήγορο ρυθμό τουλάχιστον μια ωρίτσα, και τώρα το καλοκαιράκι games, μουντιάλ, κάνα μανγκα/ ανιμε/ σειρά/ ταινία, βόλτες/ εξόδους με φίλους, καμιά μαζωξούλα/ παρτάκι ΒΟΗΘΑΝΕ ΤΕΡΜΑ παιδάκια! Χάνω σιγά-σιγά και κιλάκια, έφτιαξα και προγραμματάκι προσωπικά για το τι θα κάνω μέχρι Οκτώβρη που ξαναξεκινάω με το μεταπτυχιακό κλπ. Εμένα γενικότερα τα παραπάνω με κάνουν να νιώθω καλύτερα. Βρείτε επίσης ένα “χαζό” χόμπι, με την έννοια ότι δεν σας νοιάζουν τα αποτελέσματα σε αυτό, εγώ πχ δοκιμάζω/ αγοράζω αντρικά αρώματα, να φεύγει το μυαλό σας ρε παιδί μου.

Ευελπιστώ να μην σας κούρασα. Ήθελα να δώ διαφορετικές οπτικές. Εσείς, που θα μου προτείνατε να εστιάσω; Πως να ξεπεράσω αυτή την, ανασφάλεια να την πώ; Στενοχώρια; Μαυρίλα; Απαισιοδοξία; Λέω βλακείες; Χρειάζομαι απλώς τον χρόνο μου; Τρολλαρω; Ελπίζω να μην σας μπέρδεψα με το πώς τα έχω στο μυαλό μου.

ΥΓ: Σίγουρα πρέπει να υπάρχουν και ζητήματα με το πως επεξηγώ τα συναισθήματα μου. Εάν χρειάζεστε κάποια περαιτέρω διευκρίνιση πείτε μου και θα επανέλθω.

ΥΓ 2: Τα συγχαρητήρια μου για την γωνιά σας στο ίντερνετ και την προσπάθεια σας. Συνεχίστε έτσι!

ΑΠΟ ΤΟΝ – Θλιμμένη και Μπερδεμένη Φώκια

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Θλιμμένη και μπερδεμένη φώκια (πολύ καλό κι αυτοτρολλαριστικό, το κλέβω για εναλλακτικό του μοσχαράκια) καλά έκανες και μας έγραψες! Και σ’ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια. Έτσι πως τα λες, έχω την εντύπωση και το feeling ότι πολλών κορασίδων τα ματάκια θα κάνουν awww σαν του γατούλη στο Shrek (ΕΔΩ) διαβάζοντάς σε. Το θέμα μας όμως δεν είναι να λάβεις ερωτικές προτάσεις, το θέμα μας είναι να κατανοήσεις καλύτερα το τι γίνεται όπως και το ρωτάς.

Η κατάσταση δεν είναι ασυνήθιστη, ούτε υπάρχει κάτι λάθος με το να θες συντροφικότητα και μια καλύτερη, σταθερότερη σχέση που να έχει περιθώρια ανάπτυξης. Αυτό που λες με τα ζευγάρια που είναι καμμιά πενταετία μαζί είναι απόλυτα κατανοητό κι όντως είναι κάτι που δίνει μια αισιοδοξία από τη μία (αφού αυτοί, τότε κι εγώ) κι ένα τσιμπηματάκι ζήλιας από την άλλη (θέλω κι εγώ, γιατί δεν γίνεται;) Οι σχέσεις όμως όπως έχεις διαπιστώσει και διαβάζοντάς μας προκύπτουν, δεν παραγγέλνονται. Συνήθως στο εξάμηνο περίπου, με συχνή επαφή, διαπιστώνεις αν ταιριάζεις με τον άλλον, αν τα πάτε καλά, αν υπάρχουν προοπτικές. Στην αρχή το μόνο που μπορεί να διακρίνει κάποιος ή κάποια (κι είναι άμεσο αυτό, το ξέρει κατευθείαν) είναι αν θέλει να πάει στο κρεβάτι μαζί με το άλλο άτομο. Τα υπόλοιπα έχουν να κάνουν με την γνωριμία, την όσμωση, την τριβή, και ναι, την συνεχή διαπραγμάτευση. Το δύσκολο αυτό είναι, πιστεύω, το τελευταίο. ΑΥΤΟ μπλοκάρει τις σχέσεις, αυτό δηλαδή που περίπου προσπάθησε να σου πει η δεύτερη φίλη σου. Δεν βάζουμε την επικοινωνία, την προσπάθεια, την ενσυναίσθηση για να ασχοληθούμε με τα άλλα άτομα, είμαστε περιχαρακωμένοι σε μια εποχή παρτακισμού και μοναξιάς. Παρεμπιπτόντως μπράβο που ακούς τις φίλες σου και σε ενδιαφέρει κι η γυναικεία πλευρά, δεν είμαστε από άλλο πλανήτη.

Ο διάσημος φιλόσοφος Αλέν ντε Μποτόν υποστηρίζει ότι η ιδέα του «ιδανικού συντρόφου» (soulmate) είναι τελικά μια παγίδα. Σε δοκίμιό του, αναφέρει ότι όλοι τελικά θα παντρευτούμε τον «λάθος» άνθρωπο, διότι η συμβατότητα δεν είναι προϋπόθεση, αλλά κάτι που κατακτιέται με την προσπάθεια. Η «διαπραγμάτευση» έγκειται στην αποδοχή των αναπόφευκτων ατελειών και των ελλείψεων του συντρόφου. Αντί να αναζητάμε την τελειότητα –η οποία απλά δεν υπάρχει– ο Ντε Μποτόν προτείνει ότι πρέπει να βρούμε κάποιον με τον οποίο μπορούμε να διαπραγματευτούμε τις ασυμφωνίες μας με εξυπνάδα και χιούμορ. Στο πλαίσιο αυτό, εκείνο που γράφεις, «τα πράγματα ΦΑΙΝΕΤΑΙ να πηγαίνουν καλά και ΟΚ, (ΟΤ)ΑΝ υπάρξει θέμα ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΉΣΟΥΜΕ να το λύσουμε και αν δεν, ε δεν, τι να γίνει» μου φαίνεται υγιές.

Πιθανόν η κοπέλα σου να μην κατόρθωσε να βρει κοινή πίστα διαπραγμάτευσης, δεν έχουμε ακούσει και την δική της πλευρά, τι λόγους πρόβαλε ως αιτιολόγηση. Ορισμένα πράγματα βεβαίως δεν γίνεται να τα διαπραγματευτεί κάποι@. Για παράδειγμα την σεξουαλική ασυμβατότητα, κάποιο κοινωνικό δεδομένο που έχει κάποιος κόλημμα στο μυαλό του από πριν, παντελώς αντιθετική κοσμοθεωρία (πώς να κάνεις χωριό με ναζιστή;), τους λογής-λογής εθισμούς.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όοοοοοολες οι κοπέλες θα αντιδράσουν έτσι στο μέλλον, ούτε ότι εσύ θα είσαι, ούτε τίποτα. Σε κάθε σχέση πρέπει να μπαίνουμε με διάθεση θετική, να αφήνουμε να μας εκπλήξει ευχάριστα. Άμα στο πίσω μέρος του μυαλού έχουμε προειδοποιήσεις, red flags (εξαιρούνται αυτά της ασφάλειας, ειδικά για τις γυναίκες επειδή τόσα γίνονται), άμυνες να μην πληγωθούμε, τείχη για να μας κατακτήσουν και να κατανικήσουν τους δράκους…βράσε όρυζα! Δεν πάμε για ψάρεμα καλύτερα; Η σχέση είναι από τη φύση της ένα πράγμα στο οποίο προσπαθούμε να γίνουμε ευάλωτοι, να νιώσουμε ότι εκφραζόμαστε, ότι αφηνόμαστε. Για να γίνει αυτό πρέπει να πάψουμε να το παίρνουμε ως προσωπική απόρριψη της προσωπικότητάς μας και να καταλάβουμε ότι είναι θέμα πρωτίστως ταιριάσματος και κατόπιν διαπραγμάτευσης για τα υπόλοιπα. Θα γίνει, επειδή βλέπω ότι αξιοποιείς τον χρόνο σου για να επενδύσεις στον εαυτό σου. Αυτό τονώνει την αυτοεκτίμησή σου, αντί να μιζεριάζεις, επομένως οι προοπτικές είναι αισιόδοξες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News