Η Ρένα απαντά: Πρόβλημα με το ενοίκιο

Την περίοδο της κρίσης ανακαίνισα το διαμέρισμα, όσο μπορούσα ( κυρίως μπάνιο-κουζίνα ) και το νοίκιασα σε δύο αδερφές από επαρχία.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχεται ερώτηση με παρόμοιο θέμα και ίσως δεν αφορά ένα φεμινιστικό σάιτ, αλλά χρειάζομαι μια ψύχραιμη γνώμη , γι αυτό και καταφεύγω σε εσάς.

Είμαι ιδιοκτήτρια ενός διαμερίσματος σε μέτρια περιοχή της Αθήνας . Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχουν πολλά rbnb, ούτε μοδάτα μαγαζιά εστίασης . Είναι μια «λαική»περιοχή που εξυπηρετείται από τον ηλεκτρικό . Την περίοδο της κρίσης ανακαίνισα το διαμέρισμα, όσο μπορούσα ( κυρίως μπάνιο-κουζίνα ) και το νοίκιασα σε δύο αδερφές από επαρχία, η μία σπούδαζε , η άλλη εργαζόταν σε μεγάλη ιδιωτική εταιρεία. Το ενοίκιο το διαπραγματεύτηκα με τους γονείς, αλλά πάντα το κατέθετε στην τράπεζα η μεγάλη αδερφή , αυτή που δούλευε. Ήταν πάντα πάρα πολύ τυπικές και οι δύο κοπέλες γι αυτό και όλα αυτά τα χρόνια δεν τους έκανα αύξηση στο ενοίκιο. Από την άλλη οποιαδήποτε δαπάνη του διαμερίσματος πχ στα κοινόχρηστα την επιβαρυνόμουν εγώ. Μέχρι εδώ θα μου πείτε , ιδανικά τι θέλεις τώρα;

Εγώ κακώς ή κακώς δε ζήτησα παραπάνω χρήματα και τώρα το ενοίκιο που μου δίνουν είναι γελοίο . Αυτή τη στιγμή σε οποιοδήποτε μέρος της Αθήνας και αν δεις με αυτό το ενοίκιο δεν βρίσκεις παρά ημιυπόγεια γκαρσονιέρα . Αντίστοιχα εκεί που έχουν διαμορφωθεί τα ενοίκια στην περιοχή για να είμαστε εντάξει εγώ πρέπει να τους ζητήσω τα διπλά . Αλλά και τα διπλά να μην τους ζητήσω ( δεν θα το έκανα ποτέ) και 100€ πάνω να τους ζητήσω, πάλι πολλά μου φαίνονται . Από την άλλη φέτος ξεκινήσαμε να νοικιάζουμε ευρύχωρη γκαρσονιέρα σε γνωστή φοιτητούπολη για τον γιό μου και δίνουμε πολλά παραπάνω από το ενοίκιο που εισπράττω εγώ για ένα μεγάλο διαμέρισμα . Τα παιδιά μου φωνάζουν πως έτσι κι αλλιώς όπου και να πάνε τα χρήματα της αύξησης θα τα δώσουν και για μικρότερο σπίτι κι εμείς στερούμαστε και σίγουρα τα χρειαζόμαστε τα παραπάνω χρήματα .

Λογικά είναι αυτά και τα ακούω και τα δέχομαι . Σκέφτομαι όμως πως εκείνοι εδώ και τόσα χρόνια έχουν μάθει να κοστολογούν με αυτό το ενοίκιο το σπίτι και δε θα δεχθούν εύκολα μια αύξηση . Φαίνεται , πως δε θεωρούν πως τους κάνω κάποια χάρη κρατώντας χαμηλά το ενοίκιο . Γιατί η πολυκατοικία είναι παλιά , γιατί η περιοχή είναι λαϊκή, γιατί οι γείτονες κάνουν φασαρία κλπ. Ακόμα και μικροποσά να χρεωθούν στα κοινόχρηστα για τους ιδιοκτήτες , κάτω των 5€ , θα μου τα ζητήσουν κλπ.

Εγώ πως το χειρίζομαι ώστε να είμαι σωστή απέναντι τους ; Δυστυχώς καταλαβαίνω ότι και οι δύο μας θα χρειαστεί να σπάσουμε αυγά , τουλάχιστον η πικρία να είναι όσο το δυνατόν λιγότερη .

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σπιτονοικοκυρά

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Είναι λεπτό αλλά καυτό ζήτημα κι έχει πολλά να παρατηρήσω σχετικώς. Αρχικώς μπράβο που σκέφτεσαι με ενσυναίσθηση. Πάμε και στην ανάλυση.

Πρώτα απ’όλα, γράφεις «Αντίστοιχα εκεί που έχουν διαμορφωθεί τα ενοίκια στην περιοχή για να είμαστε εντάξει εγώ πρέπει να τους ζητήσω τα διπλά». Θέλω να πω κάτι γιατί υπάρχει γύρω τριγύρω μια παρανόηση. Η τιμή αγοράς σε οτιδήποτε δεν είναι κάτι το οποίο σε υποχρεώνει να το ακολουθήσεις για να μην χαλάσεις την πιάτσα. Αν εγώ έχω έναν πίνακα ενός άγνωστου ζωγράφου (που υπολογίζω να μου αποφέρει πχ.100 ευρώ), δεν σημαίνει ότι επειδή έγινε ξαφνικά ο ζωγράφος γνωστός μετά από μια ρετροσπεκτίβα ή επειδή πέθανε κι ο τάδε συλλέκτης έριξε έργα του στην αγορά ότι η εγγενής αξία του πίνακα ανέβηκε μαγικά. Η αξία παραμένει αυτό που αξίζει καλλιτεχνικά: η πρωτοτυπία, η τεχνική, οι συμβολισμοί, η ένταξη σε ένα corpus του καλλιτέχνη κλπ. Αυτό που άλλαξε είναι η χρηματιστηριακή του αξία.
Έτσι και το σπίτι σου. Άλλαξε τιμή όχι επειδή έχει τώρα κάτι το δραστικά διαφορετικό (την ανακαίνιση την είχες ήδη κάνει τότε που συμφωνήσατε) αλλά επειδή τρελάθηκε η αγορά και ζητάει τα μαλλιοκέφαλά της. Εξ ου και τα τεράστια προβλήματα στέγασης για πάρα πολύ κόσμο: ανάμεσά τους κι εσείς με το ακριβό φοιτητικό σπίτι…

Από την άλλη δεν νοείται να γίνεται ένα συμβόλαιο ενοικίασης που να μην περιλαμβάνει μια ρητή αύξηση σε Χ διάστημα. Δηλαδή αν έμεναν μια 25ετία μέσα έπρεπε να δίνουν συνεχώς το ίδιο ποσό, απαράλλακτα; Δεν είναι λογικό, το κόστος ζωής αλλάζει, ο πληθωρισμός το ίδιο. Tους το νοικιάζεις αρκετό καιρό, υπολογίζω 6-8 χρόνια ήδη; Μέσα σε 3-5 χρόνια μια λογική αύξηση (σε ποσοστό %) δεν είναι και κάτι πρωτάκουστο. Όταν έχει προβλεφθεί, κάνει κι ο άλλος τα κουμάντα του. Το ξαφνικό είναι που τρομάζει και ταράζει.

Ταυτόχρονα, σε ένα συμβόλαιο ενοικίασης, είναι απόλυτα σαφές αν υπάρχουν κοινόχρηστα και ποιός τα πληρώνει αυτά. Συνηθίζεται τα έξοδα των κοινοχρήστων που αφορούν την διαβίωση (πχ. θέρμανση, ύδρευση κοινόχρηστων χώρων, ηλεκτρικό κοινόχρηστων χώρων, αποχέτευση, απεντομώσεις) να επιβαρύνουν εκείνον που μένει μέσα. Στα συμβόλαια πολυκατοικιών υπάρχει κανονισμός και για τα λεγόμενα «κλειστά διαμερίσματα» και πώς επιμερίζονται τα κόστη τους ακριβώς για την περίπτωση που δεν υφίσταται ενοικιαστής για τα κοινόχρηστα διαβίωσης, πχ. θέρμανση που είναι κονδύλι. (Μπορείς να συμβολευτείς το Καταστατικό σας). Αντίθετα κοινόχρηστες δαπάνες που αφορούν το κτήριο ή κάτι σχετικό με άδειες, τακτοποίηση αυθαιρέτων, ασφάλιση για αστική ευθύνη, αναβάθμιση ανελκυστήρα κλπ. επιβαρύνουν τον ιδιοκτήτη, αφού αφορά σε περιουσιακό του στοιχείο. Κακώς λοιπόν, πολύ κακώς δεν έχετε αποσαφηνίσει το θέμα κοινόχρηστα. Αν μιλάς για 5 ευρώ υποθέτω είναι αντικατάσταση λαμπτήρων ή μερίδιο σε μια απεντόμωση ή κάτι τέτοιο: άλλη η μια περίπτωση, άλλη η άλλη. Μικροποσό, βέβαια, αλλά δείχνει πόσο τυπικές είναι οι νοικάρισσες κι εσύ η ίδια. Ξεκαθαρίστε τα άμεσα, όταν κάνετε κουβέντα, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Πρέπει να συνυπολογίσεις κι άλλον έναν παράγοντα πριν αναδιαπραγματευτείς αύξηση ενοικίου και ποιά θα είναι αυτή.

Εφόσον είναι καλές, τυπικές, και καλοπληρώτριες νοικάρισσες είναι ένα θετικό κρατούμενο. Αν φύγουν θα βρεις να νοικιάσεις, το δίχως άλλο, θα βρεις όμως καλό ενοικιαστή; Δεν είναι λίγοι εκείνοι που φεύγουν αφήνοντας λογαριασμούς απλήρωτους (το νερό για παράδειγμα που δεν κόβεται παρά σε απελπιστικές καταστάσεις χρέους) και ενοίκια χρωστούμενα. Ή διαμερίσματα κατεστραμμένα…Αν τυχόν δεν κατέχουν περιουσιακά στοιχεία στο όνομά τους, είναι μισθοσυντήρητοι δηλαδή, ακόμα και δικαστικά να τους πας δεν μπορείς να διεκδικήσεις τα χρήματά σου πίσω. Ο νόμος προστατεύει περισσότερο τους νοικάρηδες παρά τους ιδιοκτήτες, γι’αυτό και πάρα πολλά σπίτια είναι «κλειστά». Κι αυτό με τη σειρά του βέβαια εκτοξεύει τις τιμές των υπολοίπων στ’ άστρα! Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Θεωρώ ότι μια καλόπιστη συζήτηση σε αυτή τη βάση, με μια λογική αύξηση και με διευκόλυνση, έχει πιθανότητες να προχωρήσει και να συμφωνήσετε σε κάτι που θα σας συμφέρει και τις δυο πλευρές. Γιατί όντως ακόμα κι αν φύγουν τόσο καλά δεν θα ξαναβρούν.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News