Η Ρένα απαντά: Πρώτη φορά μου συμβαίνει

Απομακρύνομαι και έχω δοκιμάσει από το να κάνω ghosting για ένα μήνα μέχρι να το τελειώνω πολιτισμένα, ή να τον κάνω να ξενερώσει εκεινος με το να είμαι κάπου με τον πρώην μου.

____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρενα, θα ήθελα λίγο τη βοήθεια σου σε κάτι που με βασανιζει. Ισως έχεις ακούσει πολλές φορές παρόμοιες ιστορίες, αλλά αλήθεια είμαι σε αδιέξοδο και δεν νιώθω άνετα να το συζητήσω πουθενά.

Είμαι 35, χωρισμένη οριστικά εδώ και 1,5 χρόνο, με ένα παιδί. Λέω οριστικά γιατί τον προηγούμενο 1,5 χρόνο πριν χωρίσουμε είχαμε πισωγυρίσματα, καθώς ένιωθα πολλές ενοχές που το διαλύω αλλά δεν άντεχα άλλο, δεν ένιωθα τίποτα. Πριν 3 χρόνια γνώρισα κάποιον, ξέρω ότι το έχεις ακούσει πολλές φορές αλλά αλήθεια ένιωσα πρωτόγνωρη έλξη και είπα και σκέφτηκα εξ αρχής ότι αυτόν μπορώ να τον ερωτευτώ. Δεν το είχα πει ποτέ έως τότε και δεν με έλεγες και κανένα άβγαλτο κορίτσι. 3 χρόνια μετά είναι ακόμα τόσο έντονη η έλξη που προσπαθώ με πάρα πολλούς τρόπους να κάνω τον εαυτό μου να ξεχάσει και να προχωρήσει και δεν μπορώ. Απομακρύνομαι και έχω δοκιμάσει από το να κάνω ghosting για ένα μήνα μέχρι να το τελειώνω πολιτισμένα, ή να τον κάνω να ξενερώσει εκεινος με το να είμαι κάπου με τον πρώην μου. Εχει πχ αντιδράσει τόσο έντονα και ανθρώπινα του τύπου πόσο με στεναχωρείς που με έχει «σπάσει» και συνήθως λυγίζω. Μου φαίνεται παράξενο γιατί ποτε έως τώρα δεν λυγιζα. Έλεγα τελος και μετά από λίγο ξεχνούσα την ύπαρξη τους.

Έχει και εκείνος παιδί, είναι 47 και μένει με τη σύντροφο του, εκείνη 50. Μου έχει πει ότι μένουν για το παιδί δεν υπάρχει κάτι, αλλά και αλλιως να είναι δεν ρωτάω. Μένουν σε δικό της σπίτι, εκείνος δεν έχει τίποτα δικό του, μόνο ένα αμάξι, και η δουλειά που κάνει ναι μεν αμοίβεται καλά, αλλά επειδή είναι καλλιτέχνης είναι κάπως στον αέρα. Ετσι κι αλλιώς δεν μπορώ να διανοηθώ να είμαστε μαζί, πιστεύω θα με ξενέρωνε να είμαι καλύτερα εγώ από τον άλλον. Αλλά στη φάση αυτή που είμαστε, θέλω να ξεκολλήσω και με έχει τρομάξει το ότι δεν μπορώ να τον διαγράψω. Φταίει το ότι η έλξη και η ερωτική χημεία είναι πολύ έντονη; Μιλάμε κάθε μέρα, βρισκόμαστε αλλά δεν νιώθω ότι με βάζει προτεραιότητα. Δεν νιώθω ότι αφήνεται σε βαθμό να τον νιώσω δικό μου. Εχει έντονη προσωπικότητα και ίσως το ότι κάπως τον εκτιμώ και τον θαυμάζω με κάνει να μην ξεκολλάω. Να πω επίσης ότι είναι ένας κούκλος. Αλλά αν ήταν μόνο η εμφάνιση ή το σεξουαλικο θα έμενα και με τον άντρα μου.

Σε περιόδους που έχουμε κάνει κενά, μπορεί να μιλήσω ή να έχω γνωρίσει κάποιον, αλλά βαριέμαι τη ζωή μου. Με εκνευρίζει και να μου την πέφτουν, μου κάνει χυδαίο δεν ξέρω γιατί. Δεν θέλω τίποτα βαριέμαι και μου φαίνεται ανούσιο. Βρίσκω χαρά μόνο στα παιδιά μου, στην δουλειά μου, φίλες και σε εκείνον. Οταν δεν μιλάμε νιώθω ένα κενό, και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που με προβληματίζει. Οτι όσο σίγουρη και να είμαι ότι πρέπει και θέλω να τελειώσω, περνάει καιρός και η επιθυμία ξεπερνάει το πρέπει και δεν φθίνει, γίνεται πιο έντονο. Δεν τον ξεχνάω περνώντας οι μέρες.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πρώτη φορά ερωτευμένη

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Εκπλήσσομαι που υπογράφεις «πρώτη φορά ερωτευμένη», καθώς είσαι 35 ετών, «δεν είσαι άβγαλτο κορίτσι» (όπως χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου), έχεις παιδιά με έναν άντρα που υποθέτω κάτι σε τράβηξε να τον παντρευτείς και να κάνετε οικογένεια και γράφεις μάλιστα ότι πρέπει να είχατε σεξουαλική χημεία.

Αλήθεια πρώτη φορά ερωτεύτηκες τώρα κι αυτό με τον καλλιτέχνη 47 ετών με το αυτοκίνητο που μένει στο σπίτι της συντρόφου του ετών 50 με την οποία έχει κι ένα παιδί; Κι αυτό επειδή σου λέει ότι στενοχωριέται όταν δείχνεις σημάδια απομάκρυνσης; Κάτσε να δεις πώς το λένε αυτό, συναισθηματική χειραγώγηση. Ναι, δεν λέω, μπορεί όντως να στενοχωριέται, τι κάνει όμως γι’αυτό; Παραμένει σε έναν γάμο και μια οικογένεια στην οποία ούτε απόλυτα δοσμένος είναι, ούτε απόλυτα ειλικρινής. Και μετά απ’αυτά γράφεις «Μιλάμε κάθε μέρα, βρισκόμαστε αλλά δεν νιώθω ότι με βάζει προτεραιότητα. Δεν νιώθω ότι αφήνεται σε βαθμό να τον νιώσω δικό μου.» Φυσικά δεν αφήνεται σε βαθμό να τον νιώσεις δικό σου, αφού δεν είναι και δεν θέλει -δεν δείχνει τουλάχιστον επιθυμία- να γίνει δικός σου. Ο άνθρωπος που όντως θέλει, ξεβολεύεται, παίρνει αποφάσεις, κάνει δύσκολες επιλογές, ιδρώνει, ματώνει, κάνει πράξεις. Από λόγια χορτάσαμε.

Εγώ όμως δεν θέλω να εστιάσω στις αντιδράσεις εκείνου, που είναι τυπικές ενός άντρα που ουσιαστικά δεν θέλει να χωρίσει για να προχωρήσει αλλού αλλά βολεύεται με το δίπορτο, όσο στις δικές σου. Γράφεις «Ετσι κι αλλιώς δεν μπορώ να διανοηθώ να είμαστε μαζί, πιστεύω θα με ξενέρωνε να είμαι καλύτερα εγώ από τον άλλον». Ενώ γράφεις παράλληλα «Εχει έντονη προσωπικότητα και ίσως το ότι κάπως τον εκτιμώ και τον θαυμάζω με κάνει να μην ξεκολλάω». Αντιλαμβάνεσαι την αντίφαση, έτσι; Η εκτίμηση κι ο θαυμασμός είναι επειδή έχει έντονη προσωπικότητα κι επειδή είναι καλλιτέχνης (θε’ μου, δώσε δύναμη, πότε θα καταπέσει το Βυρωνικό πρότυπο για όλες εμάς τις δυστυχείς γυναίκες;!) αλλά ταυτόχρονα δεν είναι κι εντελώς θαυμασμός επειδή τον αντιλαμβάνεσαι ως κοινωνικοοικονομικά κατώτερο από σένα.

Σε αυτή την αντίφαση έγκειται και το κόλλημα. Η έλξη σου τροφοδοτείται από την απουσία, την απόσταση, την αίσθηση ότι μπορεί «να έρχεται σε αντίθεση με τους κοινωνικούς κανόνες αλλά μπορεί να είναι ικανός για βαθιά συναισθήματα και δυνατή στοργή». (Να τα διαβάζετε τα λινκ που σας βάζω, είναι ξεδιαλεγμένα για να φωτίζουν τις απαντήσεις μου περισσότερο). Ο αντιλαμβανόμενος «πόνος» του είναι που σε τραβάει, επειδή νιώθεις μια ταύτιση, μια ανθρώπινη ενσυναίσθηση, ένα προστατευτικό ένστικτο και ταυτόχρονα κολακεύεσαι. Όπως έχω πει ότι ζούμε έναν υπαρκτό Μποβαρυσμό (από την ηρωΐδα του Φλωμπέρ), έτσι ζούμε κι ένα Βυρωνικό ερωτικό φαντασιακό: εκλαϊκευμένα το λένε «κακά παιδιά», που τα φανταζόμαστε όμως ικανά -ακριβώς!- για βαθιά συναισθήματα και δυνατή στοργή! Γι’αυτό δεν μπορείς να τον διαγράψεις, έχεις πλάσει έναν λογοτεχνικό αντιήρωα στο μυαλό σου, η φαντασία γεμίζει τα κενά, που για να γκρεμιστεί πρέπει να γίνει καθημερινός, ρουτινιάρης, με παντόφλα και λεκέδες από μπύρα. Επειδή αυτό δεν προβλέπεται, λόγω των συνθηκών, η εμμονή συνεχίζεται.

Θα περάσει, αλλά για να περάσει πρέπει να συγκρουστεί η φαντασία με την πραγματικότητα. Δεν ξέρω τι να σου πω. Να τον βάλεις να διαλέξει ώστε να γκρεμιστεί (αναμενόμενα) στα μάτια σου η αντισυμβατικότητα που σε έχει τραβήξει και να φανεί ότι είναι ένας βολεμένος μικροαστός; Να τον φανταστείς στην τουαλέτα ή να μαζεύει τα κέρματα για να νοικιάσει δωμάτιο για τις περιπτύξεις σας; Εσύ πρέπει να το βρεις τι θα είναι αυτό που θα σε ξενερώσει οριστικά. Εφόσον περνάτε πάντως κενά στην επικοινωνία σας, έστω και επί τούτου, εσύ καίγεσαι περισσότερο από εκείνον. Ίσως επειδή χώρισες κάπως πιο επεισοδιακά με τον άντρα σου, ο βυρωνικός καλλιτέχνης είναι το rebound σου. Ίσως είναι καλύτερα να τον δεις λοιπόν ως ψυχοθεραπεία. Όταν θα είσαι έτοιμη να προχωρήσεις θα σου κάνει κλικ ένας άνθρωπος διαθέσιμος. Προσιτός. Πραγματικός, όχι της φαντασίας σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News