Όταν δεν μιλάμε για να μην καυγαδίσουμε, ιδιαίτερα με τη μάνα μας την ίδια, κάτι δεν πάει πολύ καλά.
_____________
Η ιστορία της Μαρίας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Πααααλι τα ιδιαααα… Δεν παλευεται η κατασταση. Ρενα οποτε εχω καποια συζητηση με τη μητερα μου και εχουμε ιδια γνωμη για το θεμα, τοτε ολα ειναι καλα. Ομως οποτε εχω διαφορετικη γνωμη, τοτε νευριαζει και για ωρες πολλες η και ολοκληρη μερα εχει μια θυμωμενη εκφραση στο προσωπο, δεν μου μιλαει, κανει σαν να μην υπαρχω. Δεν εχω το δικαιωμα να εχω την αποψη μου? Με εχει κουρασει πολυ αυτη η κατασταση. Πρεπει να λεω σε ολα ναι για να αποφευγω αυτη τη σταση της? Τωρα ζω παλι αυτο. Πηγε στο δωματιο της και χτυπησε δυνατα και την πορτα. Ο λογος? Οτι εβριζε τον πατερα μου και επρεπε να συμφωνησω μαζι της.. τον δικαιολογησα, η αποψη μου ηταν αντικειμενικη και θυμωσε. Παρεμβαινει και στα προσωπικα και στα επαγγελματικα μου και θελει να επιβαλει την γνωμη της. Θα εφευγα απο το σπιτι ομως αυτο το διαστημα δεν εργαζομαι. Πρεπει να ειμαι ενα πλασμα αβουλο χωρις προσωπικοτητα? Ετσι ειναι συνηθως οι μανες? Ρενα θα περιμενω τη συμβουλη σου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρια
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Μαρία, έχει κάποια διαφορά να διαφωνείτε στο αν τα γεμιστά είναι καλύτερα ορφανά ή με κιμά (έστω και με παθιασμένες απόψεις) και στο αν έκανε καλά η μάνα σου στον πατέρα σου που τον έβρισε.
Η πραγματικότητα δεν είναι ότι διαφωνείτε. Είναι ότι νιώθει σε άμυνα χωρίς συμμάχους. Για να γίνονται τέτοια περιστατικά, σημαίνει ότι δεν είναι τα μοναδικά και οπωσδήποτε έχουν συμβεί πολλά και στο παρελθόν μεταξύ τους, για να συμβαίνουν μπροστά σου. Δεν έχει μεγάλη σημασία ποιός έχει το δίκιο, οι βρισιές δεν είναι ένδειξη υγιούς αντιμετώπισης ενός προβλήματος. Το περιβάλλον με την σιωπηλή παθητική αντίδραση επιπλέον δείχνει ότι κάτι πάει πολύ λάθος στις σχέσεις των γονιών σου. Προφανώς αυτό προβάλλεται στην ελεγκτικότητά της στα προσωπικά κι επαγγελματικά σου, εκτονώνει το ότι δεν ακούγεται αλλού, προσπαθεί να νιώσει ότι ο λόγος της μετράει. Δυστυχώς το φαινόμενο εμπίπτει στο “ελληνίδα μάνα”. Κι επειδή νιώθω ότι εμπίπτει στο “ελληνίδα μάνα”, θα έλεγα να συγκρατηθείς πριν αποφασίσεις ότι “η γνώμη σου είναι αντικειμενική”. Μπορεί αν υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρεις, πρότερη υποτίμηση, απαξίωση κ.ο.κ.
Οπωσδήποτε δεν είσαι εσύ υπεύθυνη να λύσεις τις διενέξεις των γονιών σου. Κι ούτε πρέπει να μπαίνεις στην μέση, ακόμα κι όταν σε προσκαλούν να το κάνεις (πράγμα αντιπαιδαγωγικό). Ωστόσο είναι σημαντικό η μητέρα σου να νιώθει ότι αν χρειαστεί σε κάτι το παιδί της μπορεί να νιώσει αγάπη κι υποστήριξη. Δεν ξέρεις τι αποφάσεις μπορεί να πάρει στο μέλλον.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τα μου ‘πες, σου ‘πα των γονιών σου είναι αποκλειστικά δική τους υπόθεση.
Πολύ κακώς σε εμπλέκει σε ρόλο διαιτητή, οι γονείς δεν πρέπει να βάζουν τα παιδιά στη μέση.
Επόμενη φορά πες της δε θέλεις να εμπλέκεσαι στα προσωπικά τους και το θέμα είναι μεταξύ τους να το λύσουν.
Πάντως, βρισιές μες το σπίτι, ειδικά με τα παιδιά μπροστά, είναι τεράστιο φάουλ, αλλά αποκλειστικά δικό τους θέμα προς διευθέτηση.
συμφωνώ σε όλα, μόνο μια μίνι ένσταση: αυτό με “..τα παιδιά μπροστά..” έχει νόημα αν τα παιδιά είναι ακόμα παιδιά. εδώ η ερωτώσα φαίνεται να είναι ενήλικη, ίσως πχ 25, οπότε, εννοείται ότι δεν είναι ευχάριστο να παρίστασαι σε καυγαδες, αλλά δεν είναι και τραυματικο. σίγουρα όμως έχεις δίκιο, είναι αποκλειστικά δικό τους θέμα για διευθέτηση.
Και ιδού ακόμα ένας λόγος που ΔΕΝ είναι υγιές (&υγιεινό) να μένουν τα “παιδιά ” σπίτι επ’ άπειρον.
Σωστό.
Σχετικά με το που να είναι τα ενήλικα πλέον παιδιά στα 25 ..αθάνατη αγία ελληνική οικογένεια 😁.
Σε άλλες χώρες φεύγουν τα παιδιά στα 18, ενώ πχ γνωρίζω κόσμο μου που στα 4Χ μένουν ακόμα (!) με γονείς. Φαίνεται από χιλιόμετρα η διαφορά μεταξύ των δύο γκρουπ.
Τέλος πάντων, μην αρχίσω με αυτό, κάνει αχρειαστη ζημιά πάντως, ορισμένες φορές παράγει κόσμο που δε μπορεί ούτε να κουμπώσει το παντελόνι του ή κατ’ελαχιστον αναπαράγει παθογένειες γενιές κάτω.
Ενώ ισχύει αυτό που λες, μην παραβλέπουμε ότι 10 χρόνια οικονομικής κρίσης δημιούργησαν εντεινόμενες συμπεριφορές.
Ρένα ισχύει αυτό που λες, η κρίση δε βοήθησε καθόλου. Αλλά για ορισμένες περιπτώσεις είμαι σίγουρος θα μένανε με τη μαμά και το μπαμπά στα 4Χ ακόμα και εάν είχε βρεθεί φλέβα πετρελαίου στη πλατεία Συντάγματος. Επίσης, γινόταν και πριν την κρίση αυτό, νομίζω ότι πρόκειται για ελληνική παθογένεια και δεν έχει να κάνει σε τίποτα με διάθεση των γονιών να διευκολύνουν το παιδί. Αντίθετα είναι διάθεση των γονιών να μείνει εξαρτημένο το παιδί από αυτούς γιατί οι ίδιοι δε μπορούν να διαχειριστούν ότι το παιδί είναι αυτόνομη οντότητα. Έτσι το παιδί μένει λες και είναι στο γυμνάσιο ετών 3Χ,… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, έχετε δίκιο.
Και συμφωνώ ότι υπάρχει διάθεση εξάρτησης.
Βλέπω και αρκετές γυναίκες έτσι. Πιο πολλούς άντρες μεν ( αισθητά ) αλλά και γυναίκες είναι έτσι – δε ξέρω τα ποσοστά στο γενικό πληθυσμό. Είναι γενικότερο θέμα νομίζω, ίσως πράγματι επηρεάζει πιο πολύ τους άντρες πάντως. Προσωπικά χαίρομαι όταν έρχεται παιδί και μου βάζει όρια, γιατί ξέρω ότι ετοιμάζεται για πράγματα που θα πρέπει να κάνει στην ενήλικη ζωή του πιο μετά. Δεν αναφέρομαι σε πράγματα τύπου μπαμπά δε τρώω το φαγητό και δε πλένω δόντια, τέτοια δεν περνάνε, εκεί είναι θέμα του γονιού να βάλει και να επιβάλει όρια. Αλλά ήδη από μικρή ηλικία τα παιδιά μπορούν να… Διαβάστε περισσότερα »
Συγνωμη Ρενα απλα φοβαμαι οτι απαντησες μονο σε ενα κομματι της ερωτησης και το κυριο θεμα της γραφουσας ειναι το πως να το διαχειριστει σε καθημερινη/τακτικη βαση. Καταλαβαινω την απογνωση της γραφουσας γιατι δυστυχως υπαγομαι και εγω σε αυτη τη κατηγορια και η κατασταση δεν παλευεται ωρες ωρες. Σκεψου οτι μπορει η διαθεση και το ηρεμο κλιμα στο σπιτι να αλλαξει αποτομα και να χαλασει η διαθεση ολων. Στη δικια μου περιπτωση, η μητερα μου ειναι σαν ωρολογιακη βομβα και οτιδηποτε πεις εναντιον της απλα θα το κανεις χειροτερο, αν δεν συμμετεχω στη συζητηση, σε τραβαει θελοντας και μη μεσα.… Διαβάστε περισσότερα »
Σεβαστό αυτό που λες και καλά κάνεις και το διατυπώνεις. Δεν μου λες, αν πάψεις να απαντάς στις “προκλητικές” ατάκες και απαντάς μόνο στα καθημερινά (πχ. θα φας μπιφτέκι ή μακαρονάδα, ξερω γω, ή “πληρώθηκε η COSMOTE ή όχι;”) τι θα γινόταν; Θα θυμώσει αλλά πόσο να το τραβήξει άμα ο άλλος δεν απαντά καθόλου, σαν να μην έγινε ερώτηση; Δεν ξέρω, ρωτάω.
Ειναι αυτο που λεμε, “οποιος ψαχνεται, θα βρει λογο”. Μπορει ακομα να πιαστει και απο τον τονο της φωνης σου, οταν απαντησεις σε κατι εντελως ασχετο. Οπως καταλαβαινεις, ο καυγας θα σε βρει οσο και αν τον αποφευγεις. Το ενδιαφερον σε ολη την υποθεση ειναι οτι, ολη αυτη η κατασταση τοσα χρονια στο σπιτι, μου εχουν διαμορφωσει ως ενα σημειο και τον χαρακτηρα μου και γενικοτερα πολλα ερεθισματα τα κουβαλαω και μαζι μου εξω. Για παραδειγμα: 1)Δεν επιθυμω την διαμαχη με ανθρωπους. Εχω φαει αρκετα απο αυτο ηδη και θελω να το αποφυγω. 2) Στη περιπτωση του ερωτικου ενδιαφεροντος, ψαχνω… Διαβάστε περισσότερα »
Το ότι το παιδί υπομένει να ακούει τη λάσπη της μάνας του για τον πατερα του ή το αντίστροφο, είναι μια παθογένεια από μόνο του. Γιατί από μικρό έχει μάθει να ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές και μάλιστα αυτό είναι δείγμα ότι η ίδια η γραφουσα έχει υποστεί υποτίμηση από τους ίδιους τους γονείς, σχηματιζοντας χαμηλή αυτοεκτίμηση και τώρα δεν μπορεί να αντιδράσει. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να δημιουργείται τριγωνική σχέση, το παιδί δεν είναι διαιτητής. εάν η συμπεριφορά της μάνας πηγάζει από αλλά που δεν ξέρει η γραφουσα, να πάει να τα πει στις φίλες της η σε ψυχολόγο η ψυχιατρο,όχι… Διαβάστε περισσότερα »