Η Ρένα απαντά: Πρέπει να εγκαταλείψω την ιδέα του παιδιού;

Το πένθος κι οι αποφάσεις για το μέλλον.

_______________
Η ιστορία της Κατερίνας όπως την ξεχώρισα σήμερα

Παρότι διαβάζω τη στήλη χρόνια, είναι η πρώτη φορά που γράφω, με την ελπίδα ότι καταρχάς θα ξεδιαλύνουν λίγο τα πράγματα στο κεφάλι μου και κατα δεύτερον θα μπορέσω να πάρω ενα καλό feedback από όλες σας. (Δεν είναι τυχαία η επιλογή γένους, η ερώτηση αφορά τις γυναίκες της παρέας).

40άρα, παντρεμένη τα τελευταία 5 χρόνια, μαζί από τα 25 μου, με 10ετή διαφορά ηλικίας με τον άντρα μου. Από το 2019 προσπαθούμε για παιδί, αυτός ήταν και ο λόγος που παντρευτήκαμε επι της ουσίας. Πριν από τότε δεν ημουν έτοιμη για γάμους και παιδιά, δεν το ειχα καν στο μυαλό μου, ήμουν απλώς καλά με τον άνθρωπό μου και εκίνος μαζί μου.

Fast forward πέρσι το Μάρτη, μετά από ΑΠΕΙΡΕΣ εξετάσεις, 8 κύκλους εξωσωματικής (το «πρόβλημα» – που δεν ειχα ιδέα οτι υπήρχε – ήταν με το δικό μου γενετικό υλικό, όχι του συζύγου), 2 γυναικολογικές επεμβάσεις και πολλές αποτυχημένες εμβυομεταφορές, χρησιμοποιούμε τα 3 τελευταία μου έμβρυα. Μένω έγκυος – για πρώτη φορά αλλά με χαμηλές προσδοκίες καθώς η χοριακή ξεκίνησε χαμηλά. Είχα πάρει εκτιμώμενη ημερομηνία τοκετού στις 25 Δεκεμβρίου. Την ημέρα της μητέρας ξεκινάει αιμορραγία (δεν ειμαι προληπτική, αλλά WTF με τις ημερομηνίες), εν τέλει πήγα για έκτρωση επειδή το έμβρυο σταμάτησε να αναπτύσσεται.

Και κάπως ετσι τελειώνουν οι προσπάθειές μας, καθώς και εγω και ο σύζυγος φοβόμαστε για τυχόν επιπτώσεις στην υγεία μου, μετά από τόσες ορμόνες που έχω πάρει όλα αυτά τα χρόνια. Ο συζυγος πατημένα 50 πλέον, θεωρεί επιπλέον ότι είναι πολύ μεγάλος για να γίνει πατέρας και ενώ γενικά ήταν πολύ υποστηρικτικός σε όλη την προσπάθεια, μου ανέφερε ότι δεν τον ενδιαφέρει να πάμε με δανεικά ωάρια – και δε σκέφτεται ούτε την υιοθεσία.

Ειναι πραγματικά ένας υπέροχος άνθρωπος, που ποτέ δε με πίεσε ούτε προς τη μια ούτε προς την άλλη κατεύθυνση. Όταν ξεκινήσαμε τις εξωσωματικές ήταν δίπλα μου όσο γινόταν, και ακόμη και όταν μάθαμε οτι το θέμα ήταν με εμένα δεν είπε ούτε για μια στιγμή κάτι. Ανέχτηκε τη ζουρλια μου όλα αυτά τα χρόνια με τις ορμόνες που βάραγαν κόκκινο, κτλ κτλ, you get the idea. Η μόνη φορά που «πάτησε πόδι» ήταν μετά και την αποβολή, για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω.

Και έρχομαι και ρωτάω:

1. Έχουν περάσει μήνες από την απόξεση, οι λίγοι κοντινοί μου που το ξέρουν είναι δυστυχώς μακρυά, και ενώ φαινομενικά είμαι ΟΚ, γελάω, κάνω πράγματα, προοδεύω με τη δουλειά μου, πάντα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου το μωράκι που έχασα, πόσο θα ήταν τώρα, που θα ήμουν εγω, πόσο διαφορετική θα ηταν η ζωή μας μαζί της. Δεν ξέρω εάν πενθώ για εκείνη ή για τη βεβαιότητα ότι δε θα καταφέρω να αποκτήσω ένα βιολογικό παιδί. Ψυχολόγος θα μου πείτε; Πιθανότατα θα βοηθούσε. Εάν εχετε κάποια συγκεκριμένη πρόταση για ψυχολόγο που ειδικεύεται στην περιγεννητική απώλεια, ευχαρίστως να πάρω τα στοιχεία.

2. Δεν εχω ιδεα τι να κάνω με το θέμα παιδιού… Τώρα λέω ΟΚ, δε θέλει ο σύζυγος δανεικά ωάρια, οπότε γιοκ παιδί για εμάς. Και είμαι ΟΚ – για τώρα. Αλλά τι θα γίνει εάν ξαφνικά μια ωραία μέρα ξυπνήσω κατά τα 55 μου και κοπανάω το κεφάλι μου επειδή δεν εκανα παιδί ενώ μπορούσα;

Τα φώτα σας.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατερίνα

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αγαπητή Κατερίνα, σε ευχαριστώ ειλικρινά που μοιράστηκες μαζί μας ένα τόσο ευαίσθητο και πονεμένο θέμα. Σε νιώθω πολύ και συλλυπητήρια για την απώλειά σου.

Θα πω κάτι που θα ακουστεί πολύ σκληρό, πολύ απελευθερωτικό και ταυτόχρονα (ελπίζω) συγκινητικό. Αναρωτιέσαι “τι θα γίνει εάν ξαφνικά μια ωραία μέρα ξυπνήσω κατά τα 55 μου και κοπανάω το κεφάλι μου επειδή δεν εκανα παιδί ενώ μπορούσα;” Η πραγματικότητα όμως, με βάση τα παραπάνω είναι ότι ουσιαστικά δεν μπορούσες. Δεν μπορούσες χωρίς σοβαρό κίνδυνο της υγείας σου, σωματικής και ψυχικής. Και να το βράσω να κάνεις παιδί κι εκείνο να μείνει ορφανό πριν της ώρας του, επειδή έχεις φτύσει αίμα για να το αποκτήσεις για να αποδείξεις στον εαυτό σου τι; Ότι μπορούσες.

Επειδή ξέρω τι εστί περιγεννητική απώλεια, σε διαβεβαιώ ότι δεν το λέω ανάλγητα, αλλά με μεγάλη ενσυναίσθηση, γνωρίζοντας ότι υπάρχει μια σταγόνα “κατορθώματος” πίσω από μια δύσκολη επίτευξη οικογένειας (ακόμα κι αφού αυτή έρθει). Σιγά σιγά θα έρθει η αποδοχή του πένθους, παίρνει αρκετό χρόνο και δεν θα σου πω ψέματα: τις νύχτες πολλά χρόνια μετά το σκέφτομαι κι εγώ: πού θα ήταν τώρα, πόσο θα ήταν, τι θα έκανε, πώς θα έμοιαζε, τι θα έλεγε… Είναι γλυκόπικρη σκέψη αλλά δεν την απεμπολώ, είναι δική μου, είναι δικό μου. Υπήρξε.

Το ουσιώδες όμως είναι άλλο. Με τον άντρα σου έχετε ΗΔΗ δημιουργήσει μια οικογένεια. ΕΙΣΤΕ οικογένεια. Ο άνθρωπος αυτός επέλεξε εσένα, όχι το παιδί. Αυτό δεν είναι δεδομένο, ούτε τόσο πολύ συχνό. Πάρα πολλοί άνθρωποι κάνουν παιδιά με όποιον βρεθεί πρόχειρος και διαθέσιμος εκείνη τη στιγμή, παρά με τον άνθρωπο με τον οποίο θέλουν να διαιωνίσουν την αγάπη τους. Ο δεσμός σας αυτός είναι ακατάβλητος παρά τα όσα περάσατε. Εξ αυτών που λες αυτό προκύπτει. Κι αυτό πρέπει να διατηρήσεις οπωσδήποτε.

Άλλωστε ούτε το παιδί είναι σίγουρη “επένδυση” για το μέλλον. Τόσα ακούμε, τόσα διαβάζουμε. Κάθε άνθρωπος είναι αυτόνομος και επιλέγει να μοιραστεί την ζωή του όπως επιθυμεί. Κι είναι και το πρέπον.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News