Το αστείο δεν είναι στον εκφοβισμό, είναι στην αντιλαμβανόμενη κατίσχυση, αλλά είναι ταυτόχρονα διεστραμμένο.
____________
Η ιστορία της Υπερβολικής-not όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα μου και φιλ@ μου όλ@, είμαι υπερβολική που δε θέλω να κάνει τη νταντά των μικρών παιδιών μου η πεθερά που χτυπούσε τα παιδιά της όταν ήταν μικρά; Υποτίθεται όχι ακραίο ξύλο λένε. Δεν ξέρω. Δε βλέπω να έχει αλλάξει. Η πεθερά λέει για τις τότε ξυλιές στον πωπό και γελάει. Απειλούσε τον άντρα μου και ότι θα τον δώσει και εκείνος έκλαιγε. Αυτός το έχει ξεπεράσει και τη θέλει για νταντά. Εγώ με την καμία. Σε μία φίλη που το είπα ότι έλεγε ότι θα τον δώσει, έσκασε στα γέλια. Πού βλέπει το αστείο στον εκφοβισμό ενός μικρού παιδιού;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Υπερβολική – not
_____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Το παιδί είναι δικό σας και μαζί θα αποφασίσετε τι θα κάνετε για την φύλαξή του. Εφόσον δεν συμφωνείς με την βοήθεια της πεθεράς, τέλος, θα βρείτε άλλη λύση. Γιατί με την περιγραφή σου κατανοώ ότι και όρια να της βάλετε είναι πιθανόν να μην τα ακολουθήσει. Δείχνει τέτοιος τύπος. Κι αυτό είναι σοβαρό και καθόλου υπερβολική δεν είσαι.
Από την άλλη σε αυτό που ρωτάς δεν βλέπεις κάτι άλλο. Γελάνε όχι με τον εκφοβισμό του μικρού παιδιού, ασφαλώς, αλλά με το ερωτικό συγκείμενο που έχουν οι ξυλιές στον πωπό. Είναι κακό να συνδέεται με παιδιά φυσικά, κάτι τέτοιο, είναι διεστραμμένο. Η απόδειξη ότι ισχύει αυτό που σου λέω είναι ο τομέας της πορνογραφίας με “εικονικό spanking” σε -υποτίθεται- “έφηβες” κι “έφηβους” σε σχολικό περιβάλλον, κάποιοι θεατές ερεθίζονται. Είναι ακριβώς αυτό το ερωτικό συγκείμενο που ερέθιζε και τους θεατές των διαφημίσεων της δεκαετίας του ’50 με τη σύζυγο στα γόνατα του συζύγου. Δεν ήταν ακριβώς μισογυνισμός, λανθάνων ερωτισμός ήταν εκμεταλλευόμενος ακριβώς την πατριαρχία και τη γυναικεία υποταγή. Η κατίσχυση είναι η ίδια: ο δυνατότερος επιβάλλεται στον αδύναμο κι αντελείται σαδομαζοχιστική (ψυχολογική) ηδονή.
Αυτός είναι επιπλέον λόγος για να μη θέλετε να σας κρατάει το παιδί η πεθερά. Ο άντρας σου πιθανόν να το έχει εσωτερικεύσει και να μην το έχει επεξεργαστεί όπως οφείλει. Εσύ τώρα ξέρεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ποιο spanking ρε παιδιά, τί λέτε; Δεν έχετε μεγαλώσει με ανθρώπους από προηγούμενες γενιές; Οι μαμάδες (κι όχι μόνο) κάποτε έδιναν ξύλο. Κανονικό ξύλο, της αρκούδας που λέμε. Παιδιά έχασαν παροδικά την ακοή τους από σφαλιάρα, μύτες και χείλη έχουν ματώσει, χέρια και πόδια έχουν γεμίσει πληγές και μελανιές. Εμείς σαν παιδιά τρώγαμε σφαλιάρες από τη μαμά μας (αλλά εμείς πάθαμε κάτι, δεν ξέρω γιατί οι άλλοι δεν έπαθαν…). Ακόμα λοιπόν θυμάμαι γειτόνισσες και φίλες να τη νουθετούν. Ότι το σωστό το ξύλο είναι στον πωπο γιατί δεν παθαίνει τίποτα. Δεν προκαλεί καμία βλάβη στο παιδί. Ακόμα τις θυμάμαι να… Διαβάστε περισσότερα »
Αξίζει να αναφερθεί κι ένα viral βίντεο από ασιατική χώρα που έχει αποσπάσει άπειρα σχόλια θαυμασμού για την εξαιρετική διαπαιδαγώγηση των Ιαπώνων/Κινέζων ή ό,τι είναι τέλος πάντων… Το βιβλίο δείχνει έναν άνθρωπο ντυμένο με στολή Scream να μπαίνει σε ένα νηπιαγωγείο κρατώντας ένα σακί με λιχουδιές. Δίνει ένα σακουλάκι πατατάκια σε ένα μωρό, και μόλις αυτό κάνει να τα πιάσει, ο Scream το αρπάζει και φεύγει. Επιστρέφει αμέσως πίσω χωρίς το παιδάκι, και προτείνει λιχουδιές και στα άλλα παιδιά, τα οποία στην πλειοψηφία τους τρέμουν από φόβο και κλαίνε… Κι αυτό θεωρείται εξαιρετική ιδέα για την εκπαίδευση των παιδιών, και… Διαβάστε περισσότερα »
Αφήνω κι αυτό εδώ σε μια γωνίτσα:
https://m.youtube.com/watch?v=FmLzfYBHfuY&pp=ygURYXNpYW4gcGFyZW50cyByYXA%3D
Εγώ για να πω την αλήθεια δεν έχω φάει ξύλο. Μια φορά μόνο, στην πέμπτη δημοτικού, κάθισα να παίξω στην αυλή με τα παιδιά και άργησα να γυρίσω σπίτι. Μόλις άνοιξε η πόρτα η μάνα μου με υποδέχτηκε με ένα δυνατό χαστούκι χωρίς καν να μου πει γιατί. Έβλεπα όμως τα αγόρια, που ήταν πιο ζωηρά, να τρώνε πολύ ξύλο. Πάντα ήμουν ήσυχη, ίσως επειδή φοβόμουν ότι έτσι θα τις φάω κι εγώ. Αλλά το πιο τρομακτικό ήταν η απειλή “μην τυχόν πείτε κάτι στον πατέρα σας”, ο οποίος δεν χτύπησε ποτέ κανέναν… Βέβαια ο πατέρας μου μεγάλωσε σε μια… Διαβάστε περισσότερα »
Τι μου θύμησες; Έφαγα γερό ξύλο μικρή. Τη μάνα μου δεν την πολυσυμπαθώ. Τι το μολύβι μου έμπηξε στο χέρι, μιλαμε μου είχε καρφωθεί η μύτη του μολυβιού και ακόμα έχω σημάδι. Ήμουν πρώτη δημοτικού. Τι το σίδερο μου έκατσε στο χέρι, ακόμα έχω ένα σημάδι κι από αυτό. Τι με έδερνε με το ξύλο της σκούπας. Τι με τα τακούνια. Τα πέταξα τα παπούτσια της. Η γειτονιά γελούσε. Δεν με βοήθησε κανένας να γλιτώσω. Πήγα να σπουδάσω μακριά και όποτε άνοιγε πόρτα φοβόμουν τη σκιά μου μην ήταν αυτή για να με δείρει. Άργησα να τα ξεπεράσω. Δεν δεχόμουν… Διαβάστε περισσότερα »
Αμάν! Τραγικό!
Η πεθερά σου μεγάλωσε τα παιδιά της με έναν συγκεκριμένο τρόπο που τώρα δεν είναι αποδεκτός. Για να το αιτιολογήσει το ωραιοποιεί, γελάει γιατί το θεωρεί κάτι “χαριτωμένο” που γινόταν παλιά που “ξέρανε πως να μεγαλώνουν σκληραγωγημένα παιδιά οχι οπως τώρα που τα κακομαθαίνουν”. Ο άντρας σου έτσι μεγάλωσε, κι αφού αυτός δεν έπαθε κάτι και είναι “καλά” δεν το θεωρεί λάθος. Αλλο που όλο και κάποιο τραύμα μπορεί να του έχει μείνει. Η φίλη σου πάλι γελάει γιατί θεωρεί αστείο που η πεθερά έλεγε οτι θα πάρει το παιδί της ο παλιατζής. Δεν καταλαβαίνει οτι για έναν ενήλικα όντως… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή γράφουσα, να σου δώσω μια οπτική από τη μεριά του παιδιού; Όταν ήμουν μικρή, η μητέρα μου, εκτός από τη σωματική και τη λεκτική βία που μου ασκούσε, κατά καιρούς μου έλεγε, για να “διαπαιδαγωγηθώ” υποτίθεται, να πάω να ετοιμάσω τα πράγματά μου γιατί θα με στείλει στον πατέρα μου στη Γερμανία. Έναν πατέρα που παρεμπιπτόντως δεν είχα γνωρίσει ποτέ. Επί της ουσίας απειλούσε ότι θα με στείλει σε ένα άγνωστο μέρος, σε έναν άγνωστο άνθρωπο. Ρώτα τον 8χρονο εαυτό μου αν μπορούσε να ξέρει ότι προφανώς και δεν θα πραγματοποιούσε την απειλή της. Ρώτα τον σχεδόν 27χρονο εαυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι και μάλιστα θα έχεις ίσως ακούσει εκείνο το “ρίχνουν μπάτσες στον πωπό μέχρι να μην αντιστέκεται το παιδί”, πράγμα που δείχνει ακριβώς ότι ο σκοπός είναι η κατίσχυση κι η ικανοποίηση εξ αυτής: να υποταχτεί δηλαδή ο στόχος. (Mπρρρ)
Aυτό με τον ρατσιστικό εκφοβισμό υπήρξε πολύ διαδεδομένο: θα σε πάρει ο γύφτος, θα σε φάει ο εβραίος, θα σου πιεί το αίμα [news247.gr/psixagogia/celebrities/almperto-eskenazi-viosa-ratsismo-elegan-oti-oi-evraioi-pinoun-aima-xristianon-to-pasxa/]… Τα ρατσιστικά αντανακλαστικά δεν φύονται αφ εαυτού, υποδαυλίζονται.
Έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε τα παλιά, για να μην έρθουμε αντιμέτωπ@ με τα λάθη τα δικά μας και άλλων. Άλλες φορές προτιμούμε να μην αναφερόμαστε σε αυτά και να τα κρύβουμε όσο βαθύτερα μπορούμε στην άκρη του μυαλού μας. Κι άλλες γελάμε και νιώθουμε να πονάει η ψυχή μας. Όπως κάνει ο σύζυγος της γράφουσας, ο οποίος δυσκολεύεται μάλλον να αντιμετωπίσει την “αγάπη” της μαμάς του που την εκδήλωνε μέσω του ξύλου! Προσωπικά, έτσι αισθάνομαι όταν σκέφτομαι το μπούλινγκ που περνούσαμε σε μικρότερες ηλικίες, στο σχολείο ή στο σπίτι. Αλλά είναι πολύ δύσκολο, ακόμη και να το εκστομίσεις ορισμένες… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα πιο πολύ με προβληματίζει ο σύζυγος που το έχει εκλογικεύσει. Τα παιδιά μπορούν αληθινά να σε βγάλουν εκτός εαυτού, είναι βέβαιο ότι ο σύζυγος θα κρατηθεί; (Η πεθερά έχει παραπάνω πιθανότητες μιας και δεν θα βαραίνει εκείνη η διαπαιδαγώγηση του παιδιού) Δυστυχώς έχω δει πολλούς γονείς και πολύ πιο σύγχρονους από την πεθερά σου να χρησιμοποιούν τις ξυλιες ως μέσο διαπαιδαγώγησης. Δεν έχω φάει ξύλο ούτε εγώ ούτε ο σύζυγος ως παιδί και δεν έχουμε ακούμπησει τα παιδιά μας ποτέ αλλά έχω φαντασιωθει πάρα πολλές φορές να φεύγει το χέρι μου και να ρίχνει μερικές ξεσυγυρισμενες. Οπότε στην θέση… Διαβάστε περισσότερα »
Η απαντηση της Ρενας με αφησε εκπληκτη, πραγματικα δεν ειχα σκεφτει αυτη την εκδοχη. Τρομακτικό. Η δικη μου πεθερα παντως υποπτεύομαι και λογω ψυχολογικων θεμάτων (αδιαγνωστων μεν, εμφανεστατων δε) τον αντρα μου τον ειχε κανει τοπι στο ξυλο, μου εχει πει για σκηνικα οπως να τον βαζει κατω και να τον παταει, η να δερνει με πλαστη, κι η τριχα μου σηκωθηκε. Ο ιδιος το διακωμωδει, και μου λεει οτι στην επαρχιακη πολη που μεγαλωσε η βια προς τα παιδια απο γονεις ηταν δεδομενη. Εμενα οι γονεις μου δεν ηταν αυτης της λογικης, δυο. μπατσες εφαγα ολες κι ολες και… Διαβάστε περισσότερα »
Ανήκω στη γενιά που περιγράφει η Juanita. Έφαγα ξύλο από τη μάνα, στα πόδια, στον πωπό-αντιλαμβάνομαι το ερωτικό αλλά στον πωπό χτυπούσαν γιατί άντεχε- και με ιπτάμενες παντόφλες. Γενιά όμως που μεγαλώναμε σε αλάνες, τρόμαζαν να μας συμμαζέψουν, οι σχέσεις των παιδιών ήταν σκληρές αλλά δοκιμασμένες. Γυναίκες απίστευτα κουρασμένες με νοικοκυριό χωρίς ηλεκτρικό και μεροκάματο, πατεράδες με κύρος βραδυνης παρουσίας, σχεδόν απαγορευόταν να δείξουν αισθήματα. Έτσι το ρητό, το ξύλο από τη μάνα δεν πιάνεται μάλλον ισχύει. Πέρασα ψυχανάλυση, δεν μ απασχόλησε το τότε ξύλο, μόνον αγάπη έχω γι΄ αυτή και κατανόηση. Θυμάμαι τον αγώνα της κι όχι το ξύλο.… Διαβάστε περισσότερα »
Τι θυμήθηκα τώρα, μικρή φοβόμουν τον ήχο του τρυπανιού. Σε ηλικία λοιπόν τριών χρόνων, οι γονείς μου για να με νουθετησουν έφεραν έναν θείο μου ο οποίος είχε βάλει μαύρη μάσκα για να μην τον αναγνωρίσω, μαύρα γάντια και κρατούσε ένα αναμμένο τρυπάνι με όλο του τον θόρυβο. Μου τον παρουσίασαν σαν τον μπαμπούλα με το τρυπάνι που θα μου επιτεθεί αν γίνω κακό παιδί. Θυμάμαι ότι ούρλιαζα από φόβο, ενώ αυτοί θεωρούσαν ότι με νουθετούν. Αλλά και όταν ήμουν πρώτη δημοτικού είχαμε στην τάξη ένα προβληματικό παιδί, φαντάζομαι αυτιστικό η κάτι παρόμοιο, ο οποίος καθόταν πάντα μόνος του στο… Διαβάστε περισσότερα »