Eχετε κόρη 13 ετών, θέλει να βγει με μεικαπ, νύχι μακρύ, μπουστάκι και σόρτς. Εχετε δικαίωμα να πείτε όχι, δε θα βγεις έτσι;
____________
Η ιστορία τ@ Straw όπως την ξεχώρισα σήμερα
Eχετε κόρη 13 ετών, θέλει να βγει με μεικαπ, νύχι μακρύ, μπουστάκι και σόρτς. Εχετε δικαίωμα να πείτε όχι, δε θα βγεις έτσι; Θα κατηγορηθείτε για καταπίεση της εφηβικής σεξουαλικότητας; Αν την αφήσετε, της καλλιεργείτε το μικρομεγαλισμό και εν τέλει το καβάλημα του καλαμιού ειδικά αν είναι καλοφτιαγμένη;; Τέλικα μέχρι πού -πρέπει να – έχει έλεγχο ο γονιός;; Τα όρια που βρίσκονται μέσα σε όλο αυτό;;
ΑΠΟ – Straw
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Συζητούσαν οι αναγνώστριές μας τις προάλλες για τα κοριτσίστικα ρούχα. Τα παιδικά. Διατυπώθηκαν διάφορες απόψεις, όλες όμως συγκλίνουν στο ότι τα παιδιά και κατόπιν ιδιαίτερα οι έφηβες κι οι έφηβοι θέλουν ένα πράγμα: να ανήκουν. Να μοιάζουν στα άλλα παιδιά. Κατά προτίμηση τα κουλ παιδιά. Για να μοιάζουν και τα ίδια κουλ.
Στο πλαίσιο αυτό δεν υφίσταται ακριβώς “εφηβική σεξουαλικότητα”, κυρίως επειδή ο μιμητισμός δεν είναι αυθόρμητη έκφραση της όποιας σεξουαλικότητας. Υπακούει σε νόρμες που κατασκευάζονται για τους ενήλικους ή από τους ενήλικους (το λολιτέ στυλ είναι κι αυτό νόρμα από ενήλικες για ενήλικες, μάλιστα για παιδόφιλους ενήλικες).
Αν επομένως το 13χρονο θέλει να βγει με μακιγιάζ, μακρύ νύχι (για τα μακριά νύχια και τι σημαίνουν μιλήσαμε αναλυτικά ΕΔΩ), σορτς και μπουστάκι, τότε κάποια κοινωνική φόρμουλα που έχει άνωθεν παραχθεί φαντάζει ως επιθυμητή. Δεν έχει σημασία αν είναι αποκαλυπτικό ή όχι. Την εποχή των emo ή των goth φάνταζε πολύ επιθυμητό το καλυμμένο, για παράδειγμα. Είναι θέμα μόδας. Αν ο προβληματισμός είναι ότι το ξεβράκωμα είναι η τωρινή μόδα, ναι, είναι. Όμως όταν μιλάμε για ενήλικες είναι μέσα στον αυτοπροσδιορισμό και δεν μας πέφτει λόγος επ’αυτού. Μια ενήλικη γυναίκα καλά κάνει κι εκφράζεται όπως η ίδια θεωρεί σωστό, τα σχόλια περιττεύουν.
Διακρίνω λοιπόν τον ηθικό πανικό της αστυνόμευσης σώματος. Που είναι καλπάζων ειδικά για τα κορίτσια, και με έμφαση στην σεξουαλικοποίηση -φανερό κι από τον φόβο “μη το πάρει επάνω της”, το “καβάλημα του καλαμιού” όπως αναφέρει η επιστολή, και ωχ τι θα κάνουμε μετά (ακούγεται λίγο σαν άντρα που φοβάται ότι θα πέφτουν οι απορρίψεις σύννεφο).
Κι ο γονιός; Πού τοποθετείται όμως ο γονιός; Πού βάζει το όριο; Αυτό υποτίθεται ρωτά η ερώτηση.
Η απάντησή μου είναι ότι όταν έχει γίνει σωστή δουλειά με το παιδί στα πρώτα χρόνια του σχολείου, τότε και το παιδί έχει αντιστάσεις σε κάτι που μέσα του κατανοεί ότι δεν είναι για την ηλικία του. Θα θέλει να μοιάσει στα κουλ κιντς, αλλά δεν θα θέλει και πάρα πολύ ταυτόχρονα, επειδή θα θυμάται αυτά που έχουν συζητηθεί στο σπίτι για το ότι η αυτονομία μας κι η ανεξαρτησία μας δοκιμάζονται στην πράξη και ότι τους κινδύνους πρώτα μαθαίνουμε να τους αντιμετωπίζουμε και κατόπιν τους αφήνουμε να υφίστανται. Άλλωστε θα θέλει να είναι κι άνετο για τις όποιες δραστηριότητες, δεν είναι δυνατόν να προσέχει συνεχώς μαλλί, νύχι, σουτιέν. Εκτός αν το έχουμε εμείς εκπαιδεύσει να “προσέχει να μη λερωθεί” κι όλα αυτά τα καταπιεστικά που μαθαίνουμε (κακώς!) στα κοριτσάκια εκπαιδεύοντάς τα για κούκλες στη βιτρίνα.
Σίγουρα δεν είναι το ντύσιμο που προκαλεί τους παιδόφιλους κι είναι πολλοί γονείς άλλωστε που αφήνουν έκθετα τα παιδιά σε ψηφιακή εκμετάλλευση εν αγνοία τους, ωστόσο το ζήτημα του ντυσίματος είναι θα έλεγα πολυσύνθετο και πολυπαραγοντικό. Είναι κώδικας επικοινωνίας και σημαίνον που ορίζει ένα σημαινόμενο, ναι, αλλά μερικές φορές ένα σορτς είναι απλώς ένα σορτς.
Θα μπορούσαμε πιο καλά και πιο ανώδυνα ως γονείς να επιτρέψουμε, στο πλαίσιο συζήτησης και πλαισίωσης, όχι υστερικής επιβολής, μια παρέμβαση τη φορά. Ας πούμε ναι στο σορτς (κάνει και καύσωνα) αλλά όχι ταυτόχρονα στο μπουστάκι. Ναι στο λίγο μακιγιάζ για μια περίπτωση ειδική, αλλά όχι στο μακρύ νύχι (άλλωστε για να σταθεί σε παιδική ηλικία που παίζουν συνεχώς και γράφουν/ζωγραφίζουν κλπ. πραγματικά μακρύ νύχι πρέπει να είναι τεχνητό και ποιός αναλαμβάνει τέτοιο πράγμα σε παιδιά;) Ή ανάποδα ή ανάκατα ή τέλος πάντων ό,τι ταιριάζει στο δικό μας σπιτικό. Την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης την έχουμε εμείς οι γονείς και το μόνο σίγουρο είναι ότι ό,τι κι αν κάνουμε θα ακούσουμε κάποια κριτική. Το βασικό είναι η σχέση εμπιστοσύνης που καλλιεργούμε με το παιδί μας, ώστε η όποια εφηβική του “επανάσταση” κατόπιν να είναι ουσίας και λελογισμένη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το πρώτο πραγμα που συζήτησα με τα κοριτσια μπυ ήταν πως δεν θα ντρέπονται για το σωμα τους, δεν θα παρασύρονται απο τα σοσιαλ μίντια και πως ποτε δεν φοράμε και πανω και κατω κοντό 😂 ή μπουστάκι ή σορτσάκι! Τα μακριά νυχια σε μας ποτέ δεν ηταν θεμα λογω πιανου. Η μεγαλη μου δοκιμασε μια φορά ακρυλικά αλλα κοντά και το σκύλο μετάνιωσε εξαιτιας της διαδικασίας αφαίρεσης και της οπτικής που εγχαν τα φυσικά της μετα. Πιστευω ομως πως αν μου ζητούσαν μεχρι τα 16 μακριά νυχια θα ελεγα οχι οπως οχι ειπα και σε ανταυγειες. Σε αυτες τις… Διαβάστε περισσότερα »
(Θα μιλήσω επί του προσωπικού) Με τα δικά μου παιδιά δεν είχα ποτέ θέματα με τη μόδα. Δεν την ακολούθησαν ποτέ υπερβολικά ούτε σε μικρότερη ηλικία, αλλά ούτε και τώρα στην εφηβεία (17, 15, 13). Βέβαια δεν ήμουν ούτε εγώ κολλημένη με το θέμα. Πάντα φόραγα ρούχα που με έκαναν να νιώθω άνετα και δε μου αρέσει το έντονο μακιγιάζ ή τα φτιαχτά νύχια, οπότε, δεν ξέρω, μπορεί να έπαιξε και αυτό το ρόλο του με τα παιδιά μου. Όταν βέβαια μου ζητήσανε να φτιάξουν τα νύχια τους ή να βάψουν τα μαλλιά τους, πήγαμε μαζί. Όταν ο γιός μου… Διαβάστε περισσότερα »
Όπως έχω γράψει και αλλού, κάθε φορά που σκοπεύω ως γονέας να βάλω ένα όριο, ρωτάω τον εαυτό μου ποιος ο λόγος, ποια η χρησιμότητα αυτού του ορίου. Έχοντας μια 11χρονη, η προσέγγισή μου είναι η εξής: Μακιγιάζ. Εάν πρόκειται για ένα λιποζαν με χρώμα, δεν λέω όχι. Αν θέλει κάτι πιο έντονο για μια ιδιαίτερη περίσταση, πάλι δεν λέω όχι. Στο καθημερινό μακιγιάζ λέω όχι. Το όριο αυτό μπαίνει επειδή η συχνή χρήση των προϊόντων αυτών δεν κάνει καλό στο δέρμα. Εάν δεν πείθεται, μπορεί να γκουγκλάρει. Εάν εξακολουθεί να μην πείθεται, μπορεί να το επιβεβαιώσει ο δερματολόγος μας.… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβως. Έχω φάει πολυ ξύλο στο γυμνάσιο γιατί είχα τα νύχια κόκκινα και κάποιος καθηγητής είπε στον πατέρα μου ότι είμαι σαν π..ανά. Οι γονείς μου απο μονοι τους δεν μου απαγόρευαν τίποτα, οταν ομως του το είπε αυτό ο καθηγητής έγινε έξαλλος γιατί σαν αγράμματος άνθρωπος τους είχε σε μεγαλη εκτίμηση τους καθηγητές. Από τότε κατά κάποιο τρόπο μου έμεινε ψυχολογικό κι ακομα και τώρα δεν φτιάχνω νύχια. Στα παιδια μου στο σχολείο τους λέω να ντύνονται ανετα κι απλα, στη βόλτα ο,τι θέλουν. Η κόρη κάνει χορό και pole dancing, φοράει μπουστακια τώρα, τελευταία που απέκτησε γράμμωση. Ε… Διαβάστε περισσότερα »
αυτή η συζήτηση κρατάει χρόνια. Ο κόσμος υποτίθεται ότι απελευθερώνεται αλλά η αστυνόμευση του γυναικείου σώματος καλά κρατεί. Στις παλιότερες εποχές απαγορευόταν δια ροπάλου το μίνι, οι στενές μπλούζες, τα κολλητά παντελόνια και ό τι προκαλούσε τα σερνικά. Πάντα η αιτιολογία ήταν ίδια, για να προσέχεις, να μη κινδυνεύεις κλπ. Στο σήμερα, οι γονείς είναι νεώτεροι, μορφωμένοι, πιο ανοιχτόμυαλοι αλλά οι απαγορεύσεις συνεχίζονται. Το σορτσάκι δεν πρέπει να είναι πολύ κοντό, ούτε το μπουστάκι, γενικώς να μη φαίνεται πολύ δέρμα γιατί προκαλεί. Πάλι. Το κριτήριο είναι πάντα οι άντρες, οι εν δυνάμει βιαστές, οι πορνόγεροι και γενικώς οι άλλοι που… Διαβάστε περισσότερα »
Το πως θα ντυθουμε εξαρτάται από το που θέλουμε να πάμε. Στο σχολείο, τη δουλειά, την εκκλησία, ένα χώρο πολιτισμού θεωρώ ότι πρέπει να επιλέγουμε ένα ντύσιμο απλό και βολικο, όχι παραλίας ουτε βραδινή τουαλέτα. στην καλοκαιρινή βόλτα μπορούμε να φοραμε και μονο το μαγιό μας αλλά επιβάλλεται καπέλο κι αντηλιακό, για δουλειά στο χωράφι καλό είναι να καλύπτουμε όλο το σώμα και τα μαλλιά.
Με αφορμή και με αυτήν την ιστορία και την άλλη με τα κοριτσίστικα ρούχα έχω σοκαριστεί με την σεξουαλικοποίηση των κοριτσιών και την αστυνόμευση των σωμάτων τους. Αναρωτιέμαι αν θα ξεπεραστούν ποτέ. Ως γονείς έχετε το χρέος της κατάλληλης διαπαιδαγώγησης. Και φυσικά σε συνδυασμό με την δική σας προσωπική εξέλιξης. Οι δικές σας αντιλήψεις μεταδίδονται στα παιδιά. Η κοινωνία μας τα θρέφει. Συμφωνώ με όσα έγραψε η Ρένα.
Ρένα θα ήθελα να αναλύσουμε τη σεξουαλικότητα κατά την παιδική ηλικία. Έχω ακούσει και διαβάσει ουκ ολίγες φορές ιστορίες για έντονη σεξουαλική διάθεση και σε νεαρές παιδικές ηλικίες (5+). Νομίζω βέβαια πως κάπου εδώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν αναγκαστικά (;) και οι φροϋδικές θεωρίες αλλά είναι ένα ενδιαφέρον θεωρώ ζήτημα που αξίζει να αναλυθεί έστω και λίγο.
Πέρα από την αστυνόμευση του σώματος καταλαβαίνω το άγχος του γονιού για την ασφάλεια του παιδιού του. Στα αγόρια δεν τίθεται τόσο θέμα ασφάλειας όταν “μεγαλοδείχνουν”. Μακάρι τα κορίτσια μας να μπορούσαν να βγουν όπως θέλανε χωρίς να σεξουαλικοποιείται το σώμα τους. Ναι πολλές παρέες με μικρά κορίτσια είναι οριζόντια με τον ίδιο τρόπο ντυμένα, μουστάκι-σορτσακι. Αν είναι μακριά η μπλούζα συχνά τη ζώνουν πίσω. Το ερώτημα είναι γιατί θελουν να το κάνουν αυτό, η επικοινωνία είναι το Α και το Ω σε αυτά τα πράγματα. Θυμάμαι οταν ήμουν στην πρώτη γυμνασίου δεν ήθελα πλέον να φοράω τα παιδικά κολάν… Διαβάστε περισσότερα »
Βασικα το μεγαλύτερο πρόβλημα όταν ντύνονται όλα το ίδιο ειναι που δεν ξεχωρίζουμε ποιο είναι το δικό μας. το χειμωνα μαύρα φούτερ με κουκούλα και φόρμα 3 νούμερα μεγαλύτερα, το καλοκαίρι τα κορίτσια μπουστακι και σορτσάκι και αγόρια φόρμες ή μακρύ μαύρο σορτσάκι και μαύρο μπλουζάκι.
Θα μιλήσω σαν άτομο με αρκετά συντηρητικούς γονείς, που μεγάλωσε σε ένα σπίτι με αρκετούς κανόνες όσον αφορά το ντύσιμο. Αρκετούς ηλίθιους κανόνες μάλιστα, π.χ. δεν επιτρεπόταν να φοράω πάνω από ένα κόσμημα επειδή αν φοράω παραπάνω σημαίνει ότι ψάχνομαι. Η κάθε εποχή έχει τη δική της μόδα. Οι έφηβοι, σε μια προσπάθεια να ταιριάξουν με τους συνομήλικους τους, θέλουν να τους μιμηθούν. Αν βάλεις και τις επιρροές των media, ειδικά στη σημερινή εποχή, η επιθυμία για αποδοχή γίνεται μεγαλύτερη. Επίσης, το ντύσιμο και το μακιγιάζ είναι τρόπος έκφρασης και στην εφηβεία η ανάγκη για έκφραση και πειραματισμό είναι μεγαλύτερη.… Διαβάστε περισσότερα »
Για εμένα πάντως δεν είναι θέμα αστυνόμευσης, είναι θέμα αισθητικής και μιλάω εξίσου και για άντρες, για να μην παρεξηγηθώ. Όπως μου φαίνεται κακόγουστο να έχει κατέβει το τζιν κάποιου και να βλέπω τον ποπό του, το ίδιο νιώθω και για τις κοπέλες. Δεν είναι αισθητικά όμορφο να φαίνονται τα εσώρουχά μας θεωρώ και μπορεί η γράφουσα να μην εννοεί κατι τόσο τραβηγμένο αλλά εγώ βλέπω τριγύρω μου κορίτσια που δεν φοράνε τίποτα σχεδόν. Οκ, έτσι τους αρέσει, δεκτό. Προσωπικά αν είχα παιδιά δεν θα τα άφηνα να βγουν έξω και να φαίνεται το εσώρουχο, δεν είναι προς κοινή θέα,… Διαβάστε περισσότερα »
Η βασική ερώτηση είναι, γιατί να μην βγει “έτσι”;
Και η βασική ερώτηση είναι γιατί να βγει. Μιλάμε για απελευθέρωση του γυναικειου σώματος μπλα μπλα μπλα, αλλά ναι παιδί μου, φορά μακιγιάζ από τα 11 γιατί μια γυναίκα δε μπορεί να κυκλοφορεί και εντελώς με το σώμα που έχει χωρίς να επεμβαίνει σε αυτό.
Η δική μου κόρη είναι μόλις 3 αλλά ακόμα και τώρα ζητάει πχ να βάψει τα νύχια της ή να “βαφτεί” γιατί βλέπει εμένα να το κάνω. Η δική μου αρχή είναι να μην δαιμονοποιώ πράγματα. Αν με δει να βάζω μολύβι πχ και το ζητήσει θα της ζωγραφίσω μουστάκια και θα χαρεί. Τα νύχια τα βάφει με έναν μαρκαδόρο γιατί θέλει να είναι σαν τα δικά μου. Και ζητά φορέματα όταν βάζω εγώ. Με αυτό θέλω να πω οτι το μακιγιάζ και τα ρούχα έχουν να κάνουν περισσότερο με την μίμηση παρά με την σεξουαλικοποίηση. Η κόρη σου ζητά… Διαβάστε περισσότερα »