Η Ρένα απαντά: Πού τοποθετείται ο φεμινισμός για τις νεαρές με υπέργηρους επαγγελματίες;

Είναι φεμινιστικά κατακριτέο; Να μια ερώτηση που είναι πιο περίπλοκη να απαντηθεί απ’ότι νόμιζε η ερωτώσα.

______________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Με αφορμή μία φωτογραφία που κυκλοφόρησε τώρα.
Πού τοποθετούμαστε φεμινιστικά σε σχέση με νεαρές γυναίκες που συνάπτουν σχέσεις με υπεργηρους πετυχημένος επαγγελματιες;;
Είναι φεμινιστικά κατακριτέο;

ΑΠΟ – Απορω

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Ώρες ώρες νιώθω λίγο σαν να μας τρολάρετε με τέτοιες ερωτήσεις που κατηγορούν ουσιαστικά τις γυναίκες, όπως εκείνη με την 20χρονη που βρίσκει τις 40+ απελπισμένες. Επειδή όμως τέλος πάντων ζείτε ανάμεσά μας, μπορεί να μπερδεύεστε ή να είστε πολύ νέες και να μην έχετε αναφορές να στηριχτείτε γι’αυτό που νιώθετε, κρίνω πως δεν είναι κακό να προσφέρουμε μια στέρεα επιχειρηματολογία ώστε να εκπαιδεύεται και το κοινό.

Πάμε λοιπόν τεταρτοκυματικά φεμινιστικά: τίποτα δεν είναι κακό φεμινιστικά όταν αποτελεί στέρεη, πληροφορημένη επιλογή με επίγνωση των συνεπειών εκ μέρους της γυναίκας.

Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η πληροφόρηση είναι ελλιπής ή παρουσιάζεται με χρυσόσκονη α λα Sheera Seven. Kαι λίγο όταν ξεφεύγει από το ατομικό στο συλλογικό, αλλά αυτό θα το πιάσω λίγο παρακάτω.

Η Ρένα απαντά: Ποιά η γνώμη σου για τη Shera Seven και την επιτυχία της;

Η ζωή στην καπιταλιστική κοινωνία είναι ένα διαρκές δούναι και λαβείν. Προσωπικά αδυνατώ να φανταστώ πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς και σε μη καπιταλιστικές κοινωνίες, αυτό που προσφέρεται και γίνεται αποδεκτό δεν είναι ανάγκη να είναι υλικό. Πάντα όμως κάποιο διακύβευμα υφίσταται. Μια γυναίκα που έλκεται από την εμπειρία, τη γνώση, τις κοινωνικές άκρες, την οικονομική άνεση που επιτρέπει περισσότερες εμπειρίες και καλύτερη απόλαυση αυτών που η καπιταλιστική κοινωνία σχεδόν απαιτεί να γευτούμε ώστε να θεωρήσουμε ότι ζούμε, ε, δεν είναι και εντελώς παράλογη ώστε να την πούμε χαζή. Ούτε ξεκινά ντε και σώνει ως χρυσοθήρας, όπως είπα οι επιπλέον των υλικών πραγμάτων προσλαμβάνουσες ασκούν μια γοητεία σε πολύ κόσμο, άντρες και γυναίκες.

Λέγοντας ότι όλα έχουν να κάνουν με επιλογές επικαλούμαστε μια αρχή που συνδέεται με τον φιλελεύθερο φεμινισμό – ότι κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να αποφασίζει μόνη της τι είναι καλύτερο. Αυτό ωστόσο υπεραπλουστεύει και παρερμηνεύει τους φιλελεύθερους φεμινιστικούς στόχους, ενώ εξακολουθεί να προωθεί το κριτικό αίσθημα ότι οι γυναίκες είναι διαφορετικές και ότι η απόφαση μιας γυναίκας για το τι να κάνει με το σώμα ή τη ζωή της πρέπει να είναι στα χέρια της, παρά τις φίλες, την οικογένειά της, ή την κοινωνία γενικότερα. Διατυπώνουμε έτσι επίσης ορισμένα από τα προβλήματα που συνδέονται με τον φιλελεύθερο φεμινισμό ως προοπτική και την επακόλουθη κατάχρηση και κακή εφαρμογή αυτής της οπτικής από τις γυναίκες και διάφορους κοινωνικούς θεσμούς.

Μόνο ορισμένες γυναίκες έχουν «απελευθερωθεί» με αυτή την έννοια και, όπως θα υποστήριζαν οι φεμινίστριες που επικρίνουν τον φιλελεύθερο φεμινισμό, λίγες γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ελεύθερα την επιλογή να μην είναι εργαζόμενες και να βασίζονται σε έναν άντρα (Το ζήτημα στη βάση και του κινήματος των trad wives). H Bell Hooks υποστήριξε εξάλλου ότι γυναίκες από διαφορετικές φυλετικές και ταξικές ομάδες μπορεί να έχουν διαφορετικά συμφέροντα. [Βell Hooks, Where We Stand: Class Matters New York: Routledge, 2000]. Υποστηρίζει λοιπόν ότι πολλές φτωχές ή εργατικές γυναίκες θα απολάμβαναν την ευκαιρία να μείνουν στο σπίτι με τα παιδιά τους (εξαρτημένες οικονομικά από έναν εύρωστο άντρα), αλλά αυτή δεν ήταν μια οικονομικά βιώσιμη επιλογή για να τοποθετηθεί στο πλαίσιο της καταπίεσης που υφίστανται ταξικά. Η Rosemarie Tong διατυπώνει στο κλασικό της κείμενο Feminist Thought [Tong Rosemarie, Feminist Thought: A Comprehensive Introduction, Boulder, CO: Westview, 1989]. την ιδέα ότι οι φιλελεύθερες φεμινίστριες τείνουν να «υπερτονίζουν τη σημασία της ατομικής ελευθερίας έναντι της ελευθερίας του κοινού καλού» περιγράφοντας λεπτομερώς έναν λευκό φεμινισμό της ανώτερης/μεσαίας τάξης που δεν είναι προσβάσιμος σε όλους

Οι ατομικοί κίνδυνοι, βέβαια, όπως επέμενε λοιπόν ο δευτεροκυματικός φεμινισμός είναι σημαντικοί. Η οικονομική εξάρτηση, η κοινωνική απομόνωση, η στήριξη σε κοινωνικές επαφές που ορίζονται από τον άντρα και δη τον μεγαλύτερο ηλικιακά άντρα έχουν την πιθανότητα να αποβούν κακοποιητικές για την νεαρή γυναίκα. Αντί να αποκομίσει εμπειρίες και γνώση, να υποβιβαστεί στην θέση του αντικειμένου και του αξεσουάρ, ίσως του τρόπαιου δίπλα στον ισχυρό, μια θέση επισφαλή που ανατρέπεται ανά πάσα στιγμή για να μείνει χειρότερα απ’ότι ξεκίνησε (με περισσότερα προβλήματα, εννοώ).

Επιπλέον υπάρχει μια κάποια “προδοσία” στον κοινό στόχο, η οποία βέβαια μόνο από κάποια θέση ήδη προνομίου μπορεί να γίνει αντιληπτή -όταν ο αγώνας για την επιβίωση έχει καλυφθεί έστω κάπως. “Η γυναικεία απελευθέρωση μεταμορφώθηκε σε γυναικείο ναρκισσισμό χωρίς αλυσίδες καθώς πολιτικές έννοιες και στόχοι όπως η απελευθέρωση και η ισότητα κατέρρευσαν σε σαφώς προσωπικές, ιδιωτικές επιθυμίες. Η απελευθέρωση των γυναικών ταυτίστηκε με την ικανότητα των γυναικών να κάνουν ό,τι θέλουν για τον εαυτό τους, όποτε θέλουν, ανεξάρτητα από το κόστος”. [Susan Douglas Where the Girls Are: Growing Up Female with the Mass Media New York: Times Books, 1994 p.243–94].

Επομένως κι επειδή δεν γνωρίζω σε τι αναφέρεται η περιβόητη φωτογραφία (φίλες, βοήθεια, ποιάν εννοεί;) θα έλεγα ότι εφόσον η γυναίκα που είναι εμπλεκόμενη είναι καλά και δεν κινδυνεύει, όλα κουλ. Εμάς λίγο πολύ μας περισσεύει, όσο κι αν από μέσα μας νιώθουμε κάπως. Από την άλλη, αν λόγω ηλικίας κι απειρίας μπαίνει με παρωπίδες, καλή τύχη να ευχηθώ κι εύχομαι να διαβάζει Α μπα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News