Η Ρένα απαντά: Πού σταματά η υποχρέωσή μας στο σύντροφο;

Tι κανεις όταν στον/στην σύντροφό σου προκύπτει ενα σχετικά αόριστο και μακροχρόνιο νόσημα, ψυχιατρικής φύσεως;

____________

Η ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπερα, τι κανεις οταν στον/στην συντροφο σου προκυπτει ενα σχετικα αοριστο και μακροχρονιο νοσημα, ψυχιατρικης φυσεως? Ποια ειναι τα ορια της υποχρεωσης μας απεναντι τους?

Με την συντροφο μου ειμαστε μαζι 3 χρονια πλεον, τα μισα εξ αποστασεως. Αγαπιομαστε, υπαρχει αλληλοεκτιμηση και πλεον συζουμε. Απο την αρχη της σχεσης ομως ηταν εμφανες οτι η συντροφος ηταν αρκετα ασταθης, με πολλες εντασεις και συναισθηματικα σκαμπανεβασματα. Τα τελευταια δυο χρονια αυτο επιδεινωθηκε με διαγνωση για καταθλιψη, τασεις αυτοτραυματισμου και διατροφικη διαταραχη. Εχει ακολουθησει θεραπεια, αφοσιωθηκε στο να αλλαξει και οντως εχει βελτιωθει. Στο μεταξυ εχει χασει την δουλεια της, οποτε το τελευταιο χρονο δουλευει part time σε εταιρια εστιασης.

Σε αυτο το διαστημα βοηθησα οσο μπορουσα παροτι εξοντωτικο για εμενα. Τωρα που εχει βελτιωθει η κατασταση ομως αναρωτιεμαι τι ακολουθει? Δεν φαινεται να υπαρχει προοπτικη για δουλεια που θα της προσφερει καλυτερη οικονομικη κατασταση, το σωμα της (και ο τροπος που την βλεπω) εχει αλλαξει και η μεταξυ μας ερωτικη διαθεση εχει ελαχιστοποιηθει. Παροτι εχουμε καλυτερη επικοινωνια απο οτι πριν και ειμαστε πιο κοντα απο ποτε, τα συναισθηματικα σκαμπανεβασματα ειναι εκει και πολλες φορες πιανω τον εαυτο μου να φοβαμαι να εκφραστω διπλα της οταν ειναι σε συνθηκες εντασης.

Μεχρι τωρα, απεφευγα να το αντιμετωπισω αυτο: τους πρωτους μηνες γιατι η σχεση ηταν νεα, μετα γιατι ημασταν σε αποσταση και γιατι η ιδια ηταν πολυ αρρωστη. Τωρα, τρια χρονια μετα, αναρωτιεμαι αν μπορω να συνεχισω να δεσμευομαι με αυτον τον ανθρωπο. Εχουμε φτασει σε μια ηλικια που πλεον τιθεται το θεμα των παιδιων (~35 ετων και οι δυο) και αμφιβαλλω αν μπορω να μοιραστω την φροντιδα μιας νεας ζωης με εναν ανθρωπο με τετοια ασταθεια. Φοβαμαι οτι η ψυχιατρικη διαταραχη μπορει να επιστρεψει και να πρεπει να φροντιζω δυο. Ταυτοχρονα ομως μου φαινεται ασχημο να παρατησω εναν ανθρωπο που αγαπω και εκτιμω.

ΑΠΟ  – μπερδεμενα τα πραγματα

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Η αγάπη κι η εκτίμηση είναι κάτι διαφορετικό από την απόκτηση οικογένειας. Τα παιδιά προκύπτουν από έρωτα, ωστόσο φροντίζουμε όσο το δυνατόν να νιώθουμε ότι το άτομο με το οποίο τα κάνουμε έχει την αξιοπιστία, αλλά και τα κουράγια, να μπορεί να ανταπεξέλθει. Είναι τέτοια η απόφαση κι επομένως κατανοώ τον προβληματισμό.

Γράφεις «ειμαστε μαζι 3 χρόνια πλέον, τα μισά εξ αποστάσεως. Αγαπιόμαστε, υπάρχει αλληλοεκτίμηση και πλεον συζούμε» και παράλληλα «Απο την αρχή της σχέσης όμως ήταν εμφανές ότι η συντροφος ηταν αρκετα ασταθής, με πολλες εντάσεις και συναισθηματικά σκαμπανεβασματα». Κατόπιν μας λες ότι βελτιώθηκε με τις κατάλληλες ενέργειες, ωστόσο «πιάνω τον εαυτό μου να φοβάμαι να εκφραστώ δίπλα της όταν ειναι σε συνθήκες έντασης». Επίσης μας μιλάς για μακροχρόνιο ψυχικό νόσημα, δηλαδή δεν είναι κάτι που άπαξ και βρεθεί η κατάλληλη θεραπεία πάει και τελείωσε και δεν θα σας ξανααπασχολήσει. Και πράγματι ούτε η κατάθλιψη, ούτε οι διατροφικές διαταραχές είναι εύκολα ζητήματα.

Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα σου πει έτσι εύκολα χώρισε ή δεν έχεις καμμία υποχρέωση στον άλλον άνθρωπο, δεν μου αρέσει προσωπικά η αίσθηση ότι πετάμε τον άλλο όταν παύει να μας είναι χρήσιμος. Δεν είμαι ωστόσο ούτε ο άνθρωπος που θα σε παρακινήσω να υπομείνεις επειδή έχεις ηθικό χρέος. Όχι τόσο από ηθικολογική οπτική, όσο κυρίως από πρακτική και ψυχολογικά. Είναι επειδή «όποιος θυσιάζεται, μισεί» (στο τέλος), όπως το διατύπωσε ο Σάρτρ.

Εφόσον ο προβληματισμός σχετίζεται με τα ηλικιακά περιθώρια απόκτησης οικογένειας, ίσως δεν είναι η καλύτερη συνθήκη για να δημιουργήσετε αυτό το σχήμα μεταξύ σας. Κυρίως αυτό που με κρατάει είναι εκείνο το «φοβάμαι να εκφραστώ δίπλα της όταν ειναι σε συνθήκες έντασης». Το οποίο μάλιστα μου δίνει vibes περισσότερο διπολικής διαταραχής, παρά κατάθλιψης (παλιά την διπολική την ονόμαζαν μανιοκατάθλιψη). Δεν ξέρω, το έχετε ψάξει με ψυχίατρο; Αν λείπει η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή σε τέτοια περίπτωση το πράγμα δυσκολεύει αρκετά. Ο φόβος να εκφραστείς από την άλλη σημαίνει αναπηρία ουσιαστικής επικοινωνίας. Αυτό θα το βρείτε μπροστά σας είτε αποκτήσετε παιδί, είτε όχι, και δεν ξέρω πώς θα σου φανεί τότε. Μήπως τότε θεωρήσεις «ότι έχασες χρόνο», μια σκέψη ταφόπλακα για οποιαδήποτε σχέση…

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News