Το μέσον είναι το μήνυμα. Δεν το’πα εγώ, ο Μάρσαλ ΜακΛούαν, διάσημος επικοινωνιολόγος το είπε. Σκέψου ότι ακούς…ραδιόφωνο.
____________________
Η ιστορία της Γκρου όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Ακουγα τώρα ραδιόφωνο, πραγματικό ο σεξισμός έρχεται εκεί που υποτίθεται ότι οι γυναίκες πριμοδοτούνται.
Εκφράσεις όπως “ανασχηματισμός με άρωμα γυναίκας” βαθαίνουν την πεποίθηση πως οι γυναίκες είναι κάτι άλλο που διαφέρει, που δεν είναι εκεί φυσική του θέση όσο και του άντρα, αλλά είναι το έξτρα, το μπόνους, το εσάνς, ή στην χειρότερη, το αναγκαίο κακό. Δεν πρέπει κάποια στιγμή πρέπει να κοπούν αυτά, τα “μισά του ουρανού”κλπ;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Γκρου
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Μου άρεσε ο προβληματισμός σου επειδή αγαπώ την ανάλυση της εννοιοδότησης.
Οι εκφράσεις που ανέφερες είναι τίτλοι παλαιών και πιο πρόσφατων ταινιών και βιβλίων. Πρόκειται δηλαδή για τεμπέλικη δημοσιογραφία, εφόσον αφορά στο ραδιόφωνο, ή προσπάθεια αύξησης των κλικς όταν αφορά σε διακτυακές σελίδες. Λέγοντας/γράφοντας το κλισέ έχουμε δημιουργήσει ένα πλαίσιο, κάτι μέσα στο οποίο η προσοχή του ακροατή/αναγνώστη εφίσταται ώστε να τον “κερδίσει” το παρακάτω. Στο παράδειγμά μας, ο βαριεστημένος άντρας οδηγός που ακούει ράδιο θα προσέξει τις γυναίκες που θα μπουν στο νέο κυβερνητικό σχήμα -λόγω της έκφρασης, πιθανώς θα πλάσει και νοητικές εικόνες τους καθώς η έκφραση παραπέμπει σε κάτι σαλονάτο, φίνο, ελκυστικό. Η αντίστοιχη γυναίκα οδηγός απλά θα θεωρήσει ότι την αφορά η είδηση από την πρώτη κουβέντα. Win win.
Κάποι@ μπορεί να το παρερμηνεύσει αυτό που λέω. Να θεωρήσει ότι, έλα μωρέ, είναι υπερβολή πως τα παίρνουμε όλα προσωπικά.
Θα παραπέμψω στο κάτωθι απόφθεγμα:
«Οι γυναίκες κατηγορούνται διαρκώς ότι παίρνουν τα πράγματα προσωπικά. Δεν μπορώ να δω πιο έντιμο τρόπο να τα παίρνουν» Marya Mannes (1904-1990), συγγραφέας και συντάκτρια της Vogue και του New Yorker.
Τόσο πολύ θα συγχιστώ που θα αναρωτηθώ: Τι στο καλό σκέφτονταν όταν ονομάτιζαν την ποιητική ανθολογία Ελληνίδων ποιητριών με τον δεύτερο τίτλο που αναφέρεις -και μάλιστα σε έκδοση του 2020;
Κι η απορία γίνεται μεγαλύτερη διαβάζοντας στο οπισθόφυλλο: “Σε ένα είδος ιστορικής ειρωνείας και ανατροπής, το τοπίο της ποίησης, όπως διαμορφώνεται από τον εικοστό στον εικοστό πρώτο αιώνα, είναι ένα τοπίο που το χαρτογραφούν πια γυναικεία δάκτυλα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αναρωτιέται κανείς: η ποίηση έγινε αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση;”
Α, στάσου! Τον πρόλογο (και το οπισθόφυλλο) έγραψε άντρας. Πρωτότυπο.
Συνοπτικά, ακόμη προκαλεί εντύπωση το ότι οι γυναίκες ασχολούνται συλλογικά με έναν τομέα ή εισάγονται σε έναν θεσμό. Πώς και δεν αναρωτήθηκε ποτέ κανείς “μήπως η μηχανική έγινε αποκλειστικά αντρική υπόθεση;” ‘Η ότι “μπαίνουν [περισσότεροι] άντρες στη βουλή”.
Όπως καταλαβαίνεις έχουμε δρόμο ακόμη…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
