Είμαι εντελώς απροετοίμαστη ψυχολογικά, μόλις ξεκίνησα στη νέα δουλειά και δεν έχω προλάβει να χωνέψω πως ένα παιδί δεν είναι ταφόπλακα (όπως νόμιζα ότι ήμουν εγώ για τους γονείς μου).
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σε όλους. Σκέφτομαι να σας γράψω εδώ και τρία χρόνια σχεδόν, αλλά τελική αφορμή υπήρξε για κάποιο λόγο το μήνυμα της Μπερδεμένης καριερίστας, πάντα σε συνδυασμό με την κακή μου διάθεση.
Τρία χρόνια πριν γύρισα στην Ελλάδα από επιλογή μου ύστερα από μακρά παραμονή στο εξωτερικό (10 χρόνια). Η ζωή μου εκεί ήταν άνετη, αποταμίευα πολλά ταξιδεύοντας και παράλληλα ξόδευα χωρίς να το σκέφτομαι. Βέβαια και πάλι εκεί κάτι μου έλειπε, έβριζα τα κακώς κείμενα της χώρας, θεωρούσα τους πάντες ξενέρωτους και πίστευα ότι αυτό που μου λείπει θα το βρω γυρνώντας Ελλάδα.
Στο εξωτερικό ξεκίνησα ψυχοθεραπεία όταν είδα ότι δυσκολεύομαι στις σχέσεις μου και ότι μου φταίνε όλα. Στα πρώτα δύσκολα χρόνια της ψυχοθεραπείας, ένιωσα πραγματικά να ανοίγει το perspective μου και να «μεγαλώνω» σαν άνθρωπος. Να μου δίνω λίγο credit και να είμαι επιεικής. Εκεί γνώρισα και το αγόρι μου με τον οποίο είμαστε ακόμα μαζί.
Είχα μάθει να δουλεύω από μικρή, σε μπαρ, σε σουβλατζίδικα, επειδή ο μπαμπάς κρατούσε όλο το κομπόδεμα κ άρα τον έλεγχο, με μια μάνα αποσυρμένη, βυθισμένη στον ψυχαναγκασμό και την κατάθλιψη – δεν ήθελα να είμαι βάρος και ο ένας λόγος ακόμα που θα τσακωθούνε. Δεν με είδαν και δεν με ακούσανε ποτέ. Οπότε έμαθα να δουλεύω και να είμαι ανεξάρτητη. Δεν είχα καλοκαίρια σαν παιδί, οικογενειακές στιγμές και διακοπές δεν υπήρχαν και πρώτη φορά έμαθα τι είναι οι διακοπές όταν έφυγα εξωτερικό στα 24. Τους χειμώνες, από μαθήτρια στο χωριό σε φοιτήτρια στην Αθήνα πια, έπρεπε να περνάω κάθε εξάμηνο τα μαθήματα μου για να συνεχίσω να παίρνω μια υποτροφία που κέρδισα, και να μην επιβαρύνω τους γονείς μου ή βασικά τον πατέρα μου ο οποίος να ξεκαθαρίσω έχει ένα πολύ γερό κομπόδεμα στην τράπεζα για το οποίο κορδώνεται αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι έπρεπε να δουλέψω ακόμα κ σε σκληρές δουλειές από μικρή (χωράφια).
Ήξερα πάντα ότι ήθελα να μείνω εξωτερικό, κάτι στην ελληνική πραγματικότητα δεν μου κόλλαγε – η μιζέρια, η ανοργανωσιά, η αγένεια και το δήθεν. Έχοντας φύγει και γυρίσει τώρα, καταλαβαίνω πως έφευγα και από τους δηλητηριώδεις γονείς μου. Γύρισα και μου έχουν ξυπνήσει τα πάντα. Μιλάω μαζί τους και με συμπαρασύρουν στην καχυποψία, στη θλίψη και τις συγκρίσεις με τους άλλους που πάντα είναι καλύτεροι.
Fast forward στο σήμερα, αυτή τη στιγμή είμαι στην τρίτη δουλειά που αλλάζω στα τρια χρόνια. Εργασιακά τα έχω βρει πολύ σκούρα, δεν είχα δουλέψει ποτέ στο αντικείμενο μου στην Ελλάδα – εντέλει αφού είδα και αποειδα στον ιδιωτικό τομέα, αποφάσισα να βρω μια δουλειά στο Δημόσιο, η οποία λόγω εξιδεικευμένου αντικειμένου και πολυετούς εμπειρίας σε ένα πολύ χοτ αντικείμενο, μπήκα απευθείας σε θέση προϊσταμένης αλλά δεν μου αρέσει καθόλου. Ποτέ δεν ήθελα να σπουδάσω αυτό το αντικείμενο, άλλη σχολή ήθελα αλλα το μηχανογραφικό μου το έκανε ο πατέρας μου και ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω. Κατηγορώ την δουλειά 9-5 που μου στραγγίζει την ενέργεια και μετά δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Από φόβο και βολεψιά κάνω αυτή τη δουλειά, αυτό που το κάνει ανεκτό ανά τα χρόνια είναι αν κάτσει να έχω καλούς συναδέλφους. Έχω πολλά όνειρα και επιχειρηματικές ιδέες, με κάποιες ιδέες να μένουν πιο μόνιμα αλλά δεν το τολμάω.
Πότε θα κάνω ειρήνη με τον εαυτό μου? Πώς να πάψω να κοιτάω τι μου κάνανε, και να με επηρεάζουν? Ξέρω οτι πρέπει να αναλάβω την ευθύνη μου και να σταματήσω να περιμένω το μπράβο τους. Έχω βαρεθεί με αυτή μου την στενάχωρη και θλιμμένη διάθεση. Απ΄όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, έχω το ανικανοποίητο. Με κατηγορώ, μου μιλάω άσχημα, νομίζω πως δεν έχω καταφέρει τίποτα και όλοι οι άλλοι είναι τυχεροί και σε καλύτερη μοίρα. Αυτός εξάλλου είναι και ο μονόλογος που επικρατούσε στο μεσημεριανό τραπέζι μας πάντα, ακόμα και σήμερα. Είμαι τόσο αυστηρή χωρίς υπομονή και ευελιξία. Εννοείται ότι αυτό επεκτείνεται και στους γύρω μου, βασικά μόνο στον σύντροφο μου. Του μιλάω συχνά πυκνά υποτιμητικά, με αποτέλεσμα να φοβάται να εκφραστεί ελεύθερα όπως καταλαβαίνω κάποιες φορές.
Όσον αφορά φίλους και παρέες όλοι καλοί είναι στα μηνύματα αλλά για ένα καφέ από κοντά δεν υπάρχει ο χρόνος/ενέργεια/προτεραιότητα. Όλα στριμώχνονται σε ένα ΣΚ. Σίγουρα φταίω και εγώ που δεν έχω πιο τακτικές επαφές με κάποια φίλη. Νιώθω ότι επέστρεψα αργά από το εξωτερικό, όλοι έχουν κάνει τις παρέες τους και τώρα εγώ μόνο εμβόλιμα μπορώ να μπαίνω στα πλάνα τους.
Όσο ήμουν στο εξωτερικό ήμουν πιο κουλ, πιο «εντάξει όπως πάει» από τότε που γύρισα Ελλάδα νιώθω να μικραίνω, να βλέπω μόνο λιγότερες και λιγότερες προοπτικές και αυτονομία. Οι προηγούμενες δυο δουλειές μου ήταν πολύ καταπιεστικές με εξαντλητικά ωράρια με αποτέλεσμα για τα δεδομένα μου να μην έχω ταξιδέψει όσο θα ήθελα και θα μπορούσα, περνώντας μίζερα Πάσχα και 15Αυγουστο στην γονική φωλιά ή πληρώνοντας πολλά για να στοιβαχτούμε ένα τσούρμο σε ένα πλοίο, και να πάμε όλοι στο ίδιο εστιατόριο βάσει Google reviews. Μου φαίνονται όλα μάταια. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που μου δίνει χαρά πέραν της δυνατότητας να φεύγω που πλέον όπως εξήγησα είναι κουτσουρεμένο αλλά προφανώς δεν είναι και βιώσιμη τακτική.
Βάλε σε αυτά ότι είμαι και έγκυος και τα άγχη και ο πεσιμισμός έχει φτάσει άλλα επίπεδα.
Είναι κάτι που το θέλαμε μεν, άλλα δεν περίμενα να έρθει τόσο άμεσα δε. Είμαι εντελώς απροετοίμαστη ψυχολογικά, μόλις ξεκίνησα στη νέα δουλειά και δεν έχω προλάβει να χωνέψω πως ένα παιδί δεν είναι ταφόπλακα (όπως νόμιζα ότι ήμουν εγώ για τους γονείς μου). Νομίζω θα επαναλάβω όλα τα κακώς κείμενα των γονιών μου, θα παρατήσω τον εαυτό μου και θα γίνω μια πικρόχολη που κατηγορεί για την κακή της διάθεση τον τρίτο που ήρθε.
Κάνω ψυχοθεραπεία 12 χρόνια +, κάνω διαλογισμούς, γιόγκα, ακούω podcasts από ειδικούς, γράφω, και δε λέω να με αγαπήσω και να με αποδεχτώ. Να βρω κάτι για το οποίο να ανυπομονώ και να περάσω καλά. Ότι κάνω το περνάω από κόσκινο, πώς να απολαύσω κάτι μετά? Έχω τόσες αυτόματες συμπεριφορές και πεποιθήσεις, πως να μου επιβληθώ μπας και γίνει η πολυπόθητη αλλαγή?
Η ψυχολόγος που έχω αφότου ήρθα Ελλάδα είχε προτείνει την φαρμακευτική αγωγή αλλά μου είχε φανεί νωρίς στην γνωριμία μας και επίσης δεν συμφωνώ με τα φάρμακα, στις νέες ηλικίες έστω (
ΑΠΟ ΤΗΝ – wandering soul
_________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγαπητή φίλη διάβασα πάρα πολύ προσεκτικά την επιστολή σου, αλλά θα σου απαντήσω σχετικά ευσύνοπτα.
Όλη η πραγματικότητα της κατάστασης αποκαλύπτεται εκεί που γράφεις, “Έχοντας φύγει και γυρίσει τώρα, καταλαβαίνω πως έφευγα και από τους δηλητηριώδεις γονείς μου. Γύρισα και μου έχουν ξυπνήσει τα πάντα.” Το τραύμα της οικογενειακής σου κατάστασης σου δημιουργεί όλα αυτά που αναφέρεις. Την ματαίωση, το τέλμα, την ενόχληση, το ανικανοποίητο.
Αν 12 (!) χρόνια ψυχοθεραπείας δεν μπόρεσαν να σε κάνουν να το διαχειρίζεσαι, δεν θα το πετύχουν άλλα τόσα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Τουλάχιστον η δική σου ψυχολόγος δεν είναι σαν την άλλη ανεκδιήγητη της άλλης ερώτησης που δεν πρότεινε αυτό που χρειάζεται. Φαρμακευτική αγωγή. Ναι, παίρνουν άνθρωποι όλων των ηλικιών. Και ακόμη και γυναίκες στην δική σου κατάσταση (λεπτομέρειες με γυναικολόγο-μαιευτήρα και ψυχιατρο) γιατί άπαξ και γεννήσεις μπορεί να πέσεις και σε επιλόχειο κατάθλιψη και πίστεψέ με, δεν το θες. Εδώ δυσκολεύεσαι να αντιμετωπίσεις μια κοινή καθημερινότητα, φαντάσου με ένα παιδί εντελώς εξαρτημένο πάνω σας και τα σκαμπανεβάσματα των ορμονών. Θα δυναμιτιστεί τότε κι η σχέση με το σύντροφό σου και όλα. Κάνε λοιπόν την χάρη στον εαυτό σου κι απευθύνσου σε ψυχίατρο, πες τα πάντα αναλυτικά και άκου τι θα σου προτείνει. Κατόπιν συνεννοηθείτε με τ@ γυναικολόγο. Άπαξ και ρυθμιστείς το παιδί που θα γεννηθεί δεν θα σε αφήσει να σκεφτείς ξανά το παρελθόν· δεν θα μένει χρόνος κι ενέργεια. Καλή του ώρα και γρήγορη ανάρρωση σε σένα. Ξαναγράψε μας update.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σας ευχαριστώ πραγματικά για όλες τις απαντήσεις. Τις διαβάζω ξανά και ξανά, και κάθε φορά μου μένει κάτι καινούργιο. Όπως και να έχει, δεν έχω πει πολλά ακόμα στοιχεία, εξάλλου το αίτημά μου ήταν συγκεκριμένο και ό,τι πληροφορία έδωσα για το παρελθόν ήταν καθαρά και μόνο να καταλάβετε προς τι η τόση σκληρότητα προς τον εαυτό μου ακόμα και σήμερα. Για παράδειγμα, for what is worth, το αντικείμενό μου είναι το financial risk management, γιατί αναρωτήθηκε κάποιος. Αλλάζει κάπως η ιστορία? Ίσως στεναχωρήσω κάποιους.. αλλά είμαι με σύμβαση ορισμένου χρόνου στο εξιδανικευμένο δημοσιάκι μας. Σε 2 χρόνια μπορούν να μου… Διαβάστε περισσότερα »
Αφού αγαπιέστε και ταιριάζετε λοιπόν (μιας και μας ανέφερες μόνο ότι του μιλάς απότομα για το μεταξύ σας) είναι μια υπέροχη συνθήκη να χαρείτε το παιδάκι που κυοφορείς. Σημαντικές οι πληροφορίες που δεν μας έδωσες εξαρχής, γι’αυτό η σελίδα είναι ανώνυμη, μπορούμε να λέμε ο,τι μας απασχολεί πάντα με αντίκρυσμα τη κριτική του καθενός. Και εγώ έτρωγα ξύλο με τη ζώνη από τη μάνα μου συχνά πυκνά, είναι κάτι που γράφεται, δεν ξεχνιέται αλλά προχώρησα δεν το άφησα να με τυρραναει. Για χρόνια το υπενθύμιζα στον εαυτό μου, για χρόνια θρηνούσα τη παιδική ηλικία που θα ήθελα να έχω ζήσει… Διαβάστε περισσότερα »
Τα φάρμακα δεν έχουν να κάνουν με την ηλικία. Αν τα χρειάζεσαι, μην περιμένεις να διαλυθείς μέχρι να φτάσεις στη “σωστή ηλικία”. Αν η χημεία είναι όρτσα, δεν θα στη σώσει η γιόγκα. Μίλα με κάποιον ψυχίατρο και βλέπεις.
Listen to the CookieMonster, OP.
Ρε παιδιά η ζωή είναι μια… Δεν έχει δεύτερη. Γιατί δεν μπορείτε να χαρείτε με τα απλά της ζωής; Γιατί την κάνετε τόσο δύσκολη κάποιες; Βαριά κακοποίηση δεν υπέστης, εγκατάλειψη δεν βίωσες, φόνο της μάνας σου από τον πατέρα σου μπροστά στα μάτια σου δεν είδες, μεγάλωσες στην επαρχία, είχες τη δύναμη να είσαι ανεξάρτητη και αυτόνομη από μικρή. Ειχες έναν πατέρα που το έπαιζε αγάς οκ. Κλασσικό εικονογραφημένο. Πάμε παρακάτω. Μετανιώνεις για το μηχανογραφικό που το συμπλήρωσε εκείνος είκοσι χρόνια πριν. Έχεις σκεφτεί ότι εάν δεν ήταν αυτό το μηχανογραφικό δεν θα είχες πάει καν αυτά τα ταξίδια, δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Ειρήνη θα κάνετε με τον εαυτό σας όταν σταματήσετε την ψυχοθεραπεία και απευθυνθείτε σε ψυχίατρο.
Το θέμα της ψυχικής υγείας είναι λυπηρό να αποτελεί ταμπού ακόμα στους νέους ανθρώπους και να το κρύβουν κάτω απο το χαλάκι.
Δεν έχετε ποιότητα ζωής και ταλαιπωρείστε χρόνια ενώ με την κατάλληλη αγωγή η σκέψη σας θα καθαρίσει και θα βρείτε νόημα ακόμα και στην νέα συνθήκη της ζωής σας.
Το θέμα των γονιών θα μπει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα μέχρι να συμφιλιωθείτε με την πραγματικότητα.
Θα σου πω κάτι που ίσως δεν είναι ευχάριστο να ακούσεις: διαβάζοντας το κείμενό σου, βλέπω έναν άνθρωπο που έχει κάνει τη θυματοποίηση βασικό τρόπο να εξηγεί τη ζωή του. Για σχεδόν κάθε πράγμα που σε δυσαρεστεί υπάρχει ένας εξωτερικός υπεύθυνος. Ο πατέρας σου για τη σχολή. Οι γονείς σου για τον χαρακτήρα σου. Η Ελλάδα για τη μιζέρια σου. Οι δουλειές για την έλλειψη ενέργειας. Οι φίλοι για τη μοναξιά. Οι συνθήκες για το ότι δεν ταξιδεύεις. Τώρα φοβάσαι ότι το παιδί θα γίνει η επόμενη αιτία για την οποία δεν θα ζεις τη ζωή που θέλεις. Κάποια από… Διαβάστε περισσότερα »
Μπράβο, απλά… μπράβο σου.
👏🏻🤌🏻γεια σου ρε Δημήτρη. Επιτέλους
Ας μην τηνουμε το δάκτυλο σε έναν άνθρωπο του οποίου το αποσπασματικό αφήγημα ζωής είναι μερικο, και λείπουν πολλά κομμάτια.
Πώς θα ζήσουμε στα 30, στα 40 ή στα 50 το καθορίζουν πολλοί παράγοντες, και σίγουρα παίζει ρόλο το πώς μεγαλώσαμε.
Είναι δυναμική διαδικασία η αλλαγή, είναι δυναμική διαδικασία η ισσοροπια του παίρνω τη ζωή στα χέρια μου και ελαχιστοποιω όσο μπορώ τις γονεϊκές επιρροές.
Θεωρώ ότι αυτή η προσέγγιση είναι πιο ανθρώπινη και ρεαλιστική.
Η φαρμακευτική αγωγή πάντα βοηθάει να γίνεται καλύτερη διαχείριση στην ένταση συναισθημάτων και επαναλαμβανόμενων σκέψεων.
***Φίλη μη διστάζεις, θα σε βοηθήσει πολύ.
Αχ κορίτσι μου καλό και άξιο! ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΕΥΟΥΣΙ ΤΕΚΝΑ! Τα λέμε και τα ξαναλέμε μπας και ξυπνήσουν οι εγωμανεις και οι αφελεισ και είμαστε κακοί άνθρωποι. Τι να σου λέω τώρα. Η παιδική ηλικία γράφει ανεπανόρθωτα η γαμημενη. Πρέπει να παλεύουμε και να γινόμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας. Σου εύχομαι ολόψυχα τα καλυτερα! Τα αξίζεις! ** Τη ζωή μας τη φτιάχνουμε. Αν θέλεις τη δυστυχία, θα την έχεις. Η ευτυχία τρομάζει, συμφωνώ, είναι πολύ πιο δύσκολη. Πρέπει να σπάσεις πολλές αντιστάσεις για να φτάσεις τους άλλους. Φαίνεται παράδοξο, αλλά η δυστυχία είναι εύκολη. Ενώ πρέπει να αγαπάς πολύ… Διαβάστε περισσότερα »
Προς τι το θαυμαστικό δίπλα από τα έτη ψυχοθεραπείας της γράφουσας; Στην απάντηση αναφέρομαι. Ποιος θα καθορίσει πόσα χρόνια χρειάζεται η καθεμία από μας; Γιατί να θεωρήσουμε δεδομένο ότι αν δεν έχει δει αποτελέσματα στα 12 χρόνια δεν θα δει ούτε με άλλα τόσα; Προσωπικά κάνω ψυχοθεραπεία πάνω από 16 χρόνια και η αλλαγή άρχισε να συντελείται γύρω στα 13-14. Ας μη ντροπιάζουμε λοιπόν τους άλλους για τις επιλογές που κάνουν, εξάλλου η γράφουσα δεν έστειλε εδώ για να ζητήσει συμβουλές γι’ αυτό το θέμα. Παρεπιμπτόντως, μπορώ να αναφέρω τουλάχιστον δύο τρανταχτά ονόματα που οι ίδιοι έχουν δηλώσει ότι κάνουν… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι είναι…Η ψυχοθεραπεία είναι το εργαλείο, η λύση έρχεται από εμάς. Κι αυτό αρκετές φορές αργεί πολύ (είναι πολλά τα εμπόδια που μας βάζουμε).
Εγώ πάντως θα ήθελα να μάθω ποια είναι αυτά τα τρανταχτά ονόματα, για το έτσι.
Λες και θα τους διώξει ο ψυχοθεραπευτής! Τι ακούμε Παναγία μου!
Για το έτσι: η Brooke Shields, 35 χρόνια. Ο John Grace, πολιτικός σχολιαστής της εφημερίδας The Guardian, 30 χρόνια με τον ίδιο ψυχοθεραπευτή.
Δεν βγήκαν στην σύνταξη αυτοί οι ψυχοθεραπευτές άραγε τόσα χρόνια; Μην πήρανε και εφάπαξ με τέτοιους ασθενείς.. επειδή δε θα χρεώνουν 50 δολλάρια τη συνεδρία πιστεύω. Επίσης τέτοια “τρανταχτά” ονόματα πουλάνε και λίγο το θέμα τους. Νομίζουν οτι κάνουν κάτι μόδα ή κάτι άξιο λόγου επειδή είναι γνωστοί. Λέω εγώ τώρα την αποψάρα μου.
Η Μπρουκ Σίλντς δεν είπε ότι και τα 35 χρόνια ήταν με τον ίδιο επαγγελματία. Μπορεί να άλλαξε. Επίσης, γιατί το “τρανταχτά” σε εισαγωγικά; Αν δεν είναι τρανταχτό όνομα η Μπρουκ Σίλντς, θα ήθελα να ‘ξερα ποιος είναι… Ίσως είσαι πολύ νέα για να θυμάσαι την τρέλα με τη Μπρουκ Σίλντς… Υποψιάζομαι όμως ότι θέλεις να υποτιμήσεις την αξία της ψυχοθεραπείας (όπως εξάλλου είπες και στο σχόλιο σου). Ξέρεις, μπορεί να έχεις όποια άποψη θέλεις για το θέμα, κι επιπλέον για κάποιους σνθρώπους είναι σωστό ότι δεν βοηθιούνται από την ψυχοθεραπεία. Δεν είναι ανάγκη όμως να γενικεύεις (όπως κι εγώ… Διαβάστε περισσότερα »
Μερικές φορές ομως, μήπως κ ο ψυχολόγος δεν ειναι ο σωστός? Και μένουμε στάσιμοι για χρονια, ενω με κάποιο άλλο άτομο θα μπορουσε να οαει πιο γρήγορα? Το λέω απο προσωπικη εμπειρία.
Αν και απο τα συμφραζόμενα της φίλης καταλαβα οτι εχει αλλαξει τουλαχιστον 2.
Ναι, συμβαίνει. Νομίζω ότι σ’αυτές τις περιπτώσεις πρέπει ν’ακούμε το ένστικτό μας. Αν πάμε στον/την ψυχοθεραπευτή/τρια με το ζόρι, χωρίς διάθεση και επιθυμία: κλασική ένδειξη ότι πρέπει να αποχωρήσουμε. Μπορεί να φταίει το άτομο, να μη μας ταιριάζει, μπορεί να φταίει η προσέγγιση, μπορεί να μην μας βοηθάει η ίδια η ψυχοθεραπεία! Δεν είναι κατάλληλη η ψυχοθεραπεία για όλους!
Έχει να κάνει με την προσέγγση φαντάζομαι. Γιατί αν κάνει ψυχανάλυση, εκεί ναι 12 χρόνια είναι λίγα, αν κάνει όμως CBT, παραπάει λίγο.
Ισχύει. Υπάρχει και η συνθετική προσέγγιση που συνδυάζει μεθόδους από διάφορες προσεγγίσεις. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει η θεραπευόμενη να έχει εμπιστοσύνη στον επαγγελματισμό του ψυχοθεραπευτή/τριας και να μη διστάσει να διακόψει αν αισθανθεί ότι επιμηκύνεται η θεραπεία χωρίς όφελος.
Πάντως εγώ διακρίνω στα λεγομένα σου μια απογοήτευση και απελπισία που χαρακτηρίζει τη γενιά μας. Δεν θυμάμαι αν έγραψες την ηλικία σου, αλλά από ότι καταλαβαίνω είμαστε περίπου συνομήλικες (early/mid 30s). Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ τα παιδικά σου τραύματα και φυσικά εμείς δεν μπορούμε να κρίνουμε αν χρειάζεσαι αγωγή, αυτό θα σου το πει η/ο γιατρός σου. Αλλά μιλώντας με φίλες/ους τα τελευταία χρόνια διακρίνω αυτό το πάτερν. Κόπος πολλών χρόνων με σπουδές, συχνά επιλογές που προέκυψαν από το σπρώξιμο των γονιών μας, προσπάθεια να τα κάνουμε όλα “σωστά”, να πάρουμε ρίσκα και στο τέλος καταλήγουμε σε δουλειές με… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ όχι απλώς σε κατάλαβα αλλά σε ένιωσα κιόλας. Δύσκολο πράγμα να έχεις περάσει τη μισή (και βάλε) ζωή σου στην υποτίμηση και ότι πάντα οι άλλοι έχουν δίκιο και ποτέ εσύ. Το “σπίτι” μας το κουβαλάμε μέσα μας και είναι ΤΡΟΜΕΡΑ δύσκολο να το ξεριζώσουμε. Γίνεσαι σκληρή με τους άλλους, τις συνθήκες, το περιβάλλον, την κοινωνία ολόκληρη, κυρίως γιατί την δεκαπλή σκληρότητα έχεις επιδείξει εσύ η ίδια στον εαυτό σου. Εξάλλου μόνο αυτό σε έμαθαν να κάνεις. Δεν ξέρεις κάτι άλλο. Δεν γνωρίζω γιατί τόσα χρόνια ψυχοθεραπεία δεν έχουν βοηθήσει αλλά αν ΕΣΥ δεν βοηθήσεις τον εαυτό σου, κανένας… Διαβάστε περισσότερα »
“Το “σπίτι” μας το κουβαλάμε μέσα μας και είναι ΤΡΟΜΕΡΑ δύσκολο να το ξεριζώσουμε. ”
Πόσο σωστό! Είναι εκεί ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι το έχουμε αφήσει πίσω.
Εντάξει πάντως είναι λυπηρό να βλέπεις 30, 40, 50, 60 χρόνων ανθρώπους και να κατηγορούν ακόμα τους γονείς τους. Χωρίς να έχουν περάσει βαριά κακοποίηση. Στο μέσο ελληνικό σπίτι μεγάλωσε η πλειοψηφία. Ας το ρίξουμε το γ@μημενο πια και ας χαράξουμε τη δική μας πορεία.
Επειδή το γράφεις ξανά και ξανά. Δεν εσωτερικεύουν όλοι οι άνθρωποι αυτα που τους συμβαίνουν με τον ίδιο τροπο. Αν κάποιος κουβαλά μέσα του ένα βαρύ και ασήκωτο σπίτι, δε θα έρθουμε εμείς οι άσχετοι να του πούμε πως δεν είναι έτσι. Ούτε και έχει δικάιωμα να δυσφορεί μόνο όποιος έτρωγε χοντρό ξύλο ή δε ξέρω και γω τι άλλο. Καλύτερο είναι να ξοδεύουμε την ενέργειά μας στο πώς αντιμετωπίζουμε εμείς τις δικές μας δυσκολίες και να αφήσουμε τη κριτική για άτομα και καταστάεις που στα αλήθεια δε μπορούμε να γνωρίζουμε.
Γενικά για να ευχαριστηθούμε κάπως αυτή τη ζωή, η οποία είναι πολύ μικρή, καλό είναι να διώξουμε από πάνω μας τα βαρίδια του μπαμπά, της μαμάς, του σπιτιού μας εν γένει. Δεν μας βοηθάνε. Τροχοπέδη είναι. Ή μάλλον μας βοηθάνε μέχρι ενός σημείου, να αντιληφθούμε από πού προήλθαμε και ποιοι είμαστε και γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε. Παρόλα αυτά έχουμε χτίσει τη δική μας προσωπικότητα η οποία δεν άγεται ούτε φέρεται αναγκαστικά επειδή δεν μας έδιναν τη προσοχή που έπρεπε ή φάγαμε ξυλο. Αν όμως σε κάθε ανικανοποίητο, κάθε αναποδιά της ζωής, κάθε στραβή βάζουμε πρόφαση την δηλητηριώδη μαμά μας… Διαβάστε περισσότερα »
Η θεματοθέτρια λέει πάντως ότι προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό και μάλιστα καταβάλει μεγάλη προσπάθεια. Κοίτα κούκι, δε κληρώνουμε όλοι το ίδιο χαρτί σε αυτό τον κόσμο, χαίρομαι που εσύ έχεις πετάξει τα βαρίδια σου, για άλλους μπορεί να είναι πιο δύσκολο κ να θέλει περισσότερο χρόνο, αυτό ούτε τους ακυρώνει τη προσπάθεια ούτε τους κάνει λιγότερο ενήλικες. Ας είμαστε ήπιοι μεταξύ μας, είναι δύσκολη η ζωή και έχει πολύ κόπο και αγώνα.
Συμφωνώ. Peace out ✌🏻
Πώς ακριβώς ορίζεται η “βαριά” κακοποίηση και από ποιον; Ποιος ορίζει ότι μια βρισια η ένα χαστούκι είναι “light” κακοποίηση; Μιλάει για ένα περιβάλλον όπου ο πατέρας έλεγχε πλήρως τα οικονομικά και έπαιρνε και τις αποφάσεις. Ούτε το μηχανογραφικό της δεν έκανε μόνη της. Ο πατέρας το όρισε και αυτό. Κακοποιητικο είναι το περιβάλλον που μεγάλωσε. Το πολύ ή λίγο δεν το σχολιάζω. Ποιος θα ορίσει πόσο μπορεί να αντέξει ο καθένας μας;
Και τι πρέπει να κάνει από εδώ και πέρα πιστεύεις; Πώς θα κάνει ειρήνη με τον εαυτό της εάν δεν θα τα αφήσει πίσω της; Εάν δεν σκεφτεί ότι υπάρχουν πάντα και χειρότερα και στη τελική εάν δεν της αρέσει τίποτα μα τίποτα επάνω στους γονείς της, εάν δεν πήρε κανένα καλό, τίποτα, τίποτα, όλα χάλια, μαύρα και άραχνα, τουλάχιστον ας χαρεί τη ζωή που της δώσανε. Και να την αξιοποιήσει στο μέγιστο. Ήδη έχει κάνει πάρα πολλά. Όλοι έχουμε τραύματα λίγα η πολλά. Γιατί αυτά να μας καθορίζουν την ευτυχία μας; Για ποσά χρόνια πια θα μας ορίζουν; Τα… Διαβάστε περισσότερα »
Σωστή.
Να σου ζήσει το μωράκι σου.
Σε ευχαριστώ πολύ ❤️
Εγώ γιατί νιώθω ότι διάβασα άλλο κείμενο από την απάντηση; Δεν είδα καμία ένδειξη κατάθλιψης για να ξεκινήσει η γράφουσα φαρμακευτική αγωγή (μπορεί να έχει και να τη χρειάζεται αλλά δεν το είδα στο κείμενο). Είδα ανικανοποίηση και λογικό το βρίσκω και πολλοί άνθρωποι το έχουν όταν δεν κάνουν αυτό που θέλουν ή όταν έχουν την τάση να αυτοκριτικάρονται. Επίσης, στην εγκυμοσύνη, ειδικά στο πρώτο τρίμηνο, οι ορμόνες βαράνε κόκκινο και μιας βγαίνουν όλα τα άγχη και οι φοβίες, είναι γνωστό φαινόμενο, οι περισσότερες στο δεύτερο τρίμηνο ήδη νιώθουν καλύτερα. Είναι τόσα πολλά που σκέφτομαι για το γράμμα που θα… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβως, κατηγορούμε τους γονείς μας οι οποίοι γεννήθηκαν σε μια άλλη εποχή, μεγάλωσαν από γονείς που γεννήθηκαν σε μια ακόμα παλιότερη εποχή, και έχουμε την απαίτηση στα 40 μας να είναι τέλειοι τότε και τώρα. Δεν είναι λιγο άδικο; Άλλοι κάνουν κρα να μπούνε στο δημόσιο, έχεις άλλες άδειες, αλλά ωφέλη, μπορείς να δουλεύεις παράλληλα σε άλλη δουλειά, να πάρεις άδεια άνευ αποδοχών. Ευγνωμοσύνη . . Μεγάλη λεξη. Άλλαξε και εμένα η ζωή μου όταν άρχισα να τη συνειδητοποιώ και εξασκω. Και εγώ θα έλεγα να μην πάρει χάπια πόσο μάλλον τώρα. Μήπως δεν την καλύπτει ο σύντροφός της; Τον… Διαβάστε περισσότερα »
“μπορείς να δουλεύεις παράλληλα σε άλλη δουλειά”. Δεν υπάρχει το ασυμβίβαστο στο δημόσιο, ή έχω χάσει επεισόδια;
Φυσικά και μπορείς εφόσον ζητήσεις άδεια από την υπηρεσία σου. Δεν μπορείς να έχεις ατομική επιχείρηση ή εμπορική δραστηριότητα στο όνομα σου επειδή υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων, αθέμιτος ανταγωνισμός μπλα μπλα όμως μια χαρά μπορείς εάν η επιχείρηση βρίσκεται στο όνομα συγγενικού σου προσώπου πχ. Επίσης ελεύθερο επάγγελμα με μπλοκάκι μπορείς μια χαρά να ασκήσεις εφόσον το αντικείμενο αφορά καλλιτεχνικό, επιστημονικό, διδακτικό έργο, παροχή ανεξάρτητων υπηρεσιών.
Είναι παραπλανητικό αυτό που γράφεις. Μπορείς να έχεις μπλοκάκι αλλά έχεις πάρα πάρα πάρα πολλούς περιορισμούς στο τί δουλειές και με τί αμοιβές μπορείς να τις κάνεις. Επίσης στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον δε μπορεί να έχει επιχέιρηση σε άλλο όνομα.
Καλά δεν πας και με το σταυρό στο χέρι αν θες να κάνεις κάτι άλλο παράλληλα με την οποιαδήποτε δουλειά σου. Παραπλανητικό; Χμμμ ούτε καν. Μπορείς να δουλέψεις παράλληλα εάν δουλεύεις στο δημόσιο.
Έχω μείνει πολύ πίσω… Φαντάζομαι δικιά σου επιχείρηση τελείως άσχετη με το αντικείμενο της δουλειάς σου στο δημόσιο θα μπορείς να ανοίξεις εφ όσον σε αυτή την περιπτωση δεν υπάρχει συγκρουση συμφερόντων, σωστά;
Όχι. Είναι περίπλοκο το θέμα κ αλλάζει ανάλογα με τον ΚΑΔ. Δεν είναι όπως τα λέει η κουκι. Μπορείς να δουλέψεις αλλά με τεράστιους περιορισμούς και στα έσοδα που μπορείς να έχεις και στις μορφές εργασιας που μπορείς να κάνεις. Εννοείται ότι πολύς κόσμος δουλεύει παράτυπα ή έχει εταιρίες στο όνομα των αδερφών του. Αυτό όμως δεν είναι επιχείρημα, να ανοιξουμε και οφσορ στα κέιμαν ξερωγω… αν σε ενδιαφέρει για εσένα να ρωτήσεις εναν λογιστή για να σου πει τι ισχύει στον κλάδο σου.
Λέει ότι ο/η ψυχοθεραπευτής της της πρότινε φαρμακευτική αγωγή, η οποία παρεπιπτόντως μπορεί να χρειάζεται για πολλούς άλλους λόγους πέρα από την κατάθλιψη. Φαντάζομαι ότι η απάντηση της Ρένας βασίζεται στο ότι ο/η ψυχοθεραπευτής ξέρει πολλά περισσότερα από εμάς και από όσα μπορούμε να καταλάβουμε από μια επιστολή. Το ανησυχιτικό στην προκειμένη βέβαια είναι ότι η γραφούσα απορρίπτει την αγωγή καθαρά λόγο ηλικίας, κάτι που δεν συναύδει στην περίπτωση υποκείμενου ψυχικού νοσήματος. Και το αν υπάρχει υποκείμενο ψυχικό νόσημα είναι κάτι που μόνο ένας ψυχίατρος/ψυχοθεραπευτής μπορεί να κρίνει και όχι εμείς. Αν δεν εμπιστεύεται την κρίση του ψυχοθεραπευτή της μπορεί… Διαβάστε περισσότερα »