Η προτεραιότητα στις παρέες και τις φιλίες οριοθετείται με βάση δύο βασικά κίνητρα.
_________________
Η ιστορία της Φαντασματάκι όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
Νιώθω ότι με έχουν πάντα πίσω στο μυαλό τους,αλλά εννοώ πολύ πίσω. Πρέπει να είμαι κάπου στα άπλυτα. Με την κυριολεκτική σημασία,νιώθω ότι με έχουν όλοι ως τελευταία επιλογή. Πάντα θα είμαι η τελευταία που θα ειδοποιήσουν,πάντα θα με έχουν ως πισινή στην περίπτωση που δεν έχουν κανέναν άλλον για να ξεχαστουν. Αυτό μου έχει δημιουργήσει ένα πρόβλημα στο ποιος είναι κοντά μου και ποιος όχι. Βασικά,δεν ξέρω καν αν είναι κανείς κοντά μου η όχι.
Με είχαν ρωτήσει αν είχα κάποιον στενό φίλο και δεν μπορούσα να σκεφτώ κάποιον. Δεν μπορεί ,θα υπάρχει κάποιος,αλλά μέχρι στιγμής είμαι απλά το last option. Είμαι συνηθισμένη στο να είμαι μόνη πλέον,αλλά και αυτό έχει τα όρια του. Δεν θέλω να είμαι μόνο στο παρασκήνιο,έχω βαρεθεί να ακούω και να μην με ακούν. Δεν θέλω να υπάρχω πλέον. Αν και αυτό είναι φορτισμένο θεμα.
ΑΠΟ ΤHΝ – Φαντασματάκι
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Δυστυχώς αυτό είναι ένα θέμα που ανακύπτει ξανά και ξανά στη στήλη Renatalks. Κατανοώ πώς είναι να μην μπορείς να σταυρώσεις άνθρωπο για παρέα και φιλία και πόσο πονάει. Θα σε παραπέμψω άμεσα στο 1018, τη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία. Οι ειδικοί επαγγελματίες εκεί θα σε βοηθήσουν σε ό,τι χρειαστείς όσο πιο σωστά γίνεται. Να ακολουθήσεις επακριβώς τις οδηγίες τους.
Ωστόσο υπάρχουν μερικές βασικές κι άβολες παράμετροι που ισχύουν και πρέπει να τις αναφέρω και για σένα και για άλλους που μας διαβάζουν, για να μην χάνουν χρόνο κι ενέργεια να ψάχνουν τι φταίει.
Οι άνθρωποι γενικώς επιλέγουν παρέες με βάση δύο πανίσχυρα κίνητρα: τη “δύναμη” και το “κέρδος”.
Οι δύο αυτές έννοιες είναι μεταφορικές, δεν εννοούμε ποιός έχει πιο ισχυρές γροθιές ή ποιός κερνάει τις περισσότερες φορές. Οι άνθρωποι έλκονται από ανθρώπους που μοιάζουν να μην χρειάζονται τους άλλους, κι αυτό ισχύει ακόμη και στις σχέσεις -η αδυναμία, η ανάγκη, η απόγνωση, η ικεσία προκαλούν τον οίκτο, όχι αυθόρμητη επιθυμία συναναστροφής. Δεν ξέρω αν αυτό είναι πανάρχαια ανάγκη προστασίας δίπλα στον κυρίαρχο της αγέλης, πάντως σίγουρα επιβεβαιώνεται εμπειρικά. ‘Ελκουν οι άνθρωποι που προβάλλουν σιγουριά, αυτοπεποίθηση, δέος. Και δεν είναι απαραιτήτως “τα κακά παιδιά”. Αντιθέτως θα έλεγα ότι η καλοσύνη είναι δέλεαρ, με την προϋπόθεση ότι είναι γνήσια, ότι είναι μια καλοσύνη δυναμική, που κατευθύνεται σε πράξεις, σε δράσεις. Οι καλοί και δυνατοί άνθρωποι είναι πάντοτε περιζήτητοι, προβάλλουμε πάνω τους τις δικές μας ανάγκες.
Επιπλέον οι άνθρωποι γενικώς νιώθουν ότι η συναναστροφή τους (οποιουδήποτε τύπου, φιλική ή ερωτική) πρέπει να τους προσφέρει κάτι. Ακόμα κι αυτό το “κοινά ενδιαφέροντα” ή “μοιάζουμε” έχει μια κάποια σκοπιμότητα από πίσω: το διαμοίρασμα, την κατανόηση, δηλαδή επομένως την ανακούφιση της ψυχικής μας ανάγκης. Κάνουμε φιλίες και σχέσεις για να μοιραστούμε το βάρος της ίδιας της ύπαρξης μας. Να νιώσουμε ότι κάποιος μας καταλαβαίνει. Πάλι δηλαδή προβάλλουμε πάνω στον άλλον μια ανάγκη μας.
Και τι σημαίνει αυτό για τους ανθρώπους που είναι ντροπαλοί, όχι κοινωνικά επιδέξιοι, λιγότερο φασαριότζικοι, λιγότερο εξωστρεφείς, με λαβωμένη αυτοπεποίθηση; Ότι είναι καταδικασμένοι;
Σίγουρα δεν είναι καταδικασμένοι. Όμως αν αναμένουν να αλλάξει ο κόσμος, κι αυτό δεν έχει σχέση με καμμία πατριαρχία αλλά με πανανθρώπινες τάσεις, θα περιμένουν πάρα πολύ. Η παραίτητηση είναι μια επιλογή, αλλά μπορεί να μην είναι η μοναδική. Θα πρέπει αντίθετα να προσαρμόσουν την εντύπωση που προκαλούν οι ίδιοι, με εξωτερικούς τρόπους, καθώς το εσωτερικό τους ούτε μπορούν, ούτε πρέπει να το αλλοιώσουν. Δεν θα προδώσουμε το μέσα μας για κανέναν. Θα τους έλξουμε κοντύτερα όμως για να μπορέσουν να το δουν και να το εκτιμήσουν σε δεύτερο χρόνο. Άμα δεν πλησιάσουν ποτέ, πώς θα το δουν;
Οι αγγλοσάξονες λένε fake it till you make it και δεν μπορώ να διαφωνήσω. Θα χρειαστεί να ξεβολευτείς, να πάρεις εσύ πρωτοβουλίες, να διακόψεις, να πεις “φτάνει όμως τώρα με τα δικά σου, να πούμε και τίποτα δικό μου” με ύφος και έμφαση. Θα πρέπει να απαιτήσεις την προσοχή, επειδή επιβάλλεις την παρουσία σου, με χαμόγελο αλλά κι αποφασιστικότητα, όχι επειδή αναμένεις να στην παρέχουν από μόνοι τους. Αν το δοκιμάσεις μερικές φορές, πρώτα στον καθρέφτη σου, και κατόπιν στο δια ζώσης, θα δεις ότι θα έχεις πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Κάν’το και στείλε μας update.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχω βρεθεί στη θέση σου και συμπάσχω, αγαπητή γράφουσα. Η πρακτική μέθοδος για την επίλυση του προβλήματος στη δική μου περίπτωση ήταν να μην περιμένω να με προσκαλέσουν, αλλά να προσκαλώ εγώ. “Ελάτε να πάμε εκεί που είναι ωραία”, ή αν ξέρεις ότι σε κάποιον αρέσει κάτι που σου αρέσει και σένα “Α, παίζει στο Χ θέατρο την Υ παράσταση, πάμε;”. Ή αν έχετε κάποιες ομαδικές, πετάς κατά καιρούς μέσα κάποιο λινκ από έκθεση ή ίσως κριτικές για μαγαζιά. Π.χ. “Λέγατε να πάμε για κινέζικο, δείτε αυτή τη λίστα μήπως το κανονίσουμε, γιατί έχω και καιρό να σας δω!”. Και… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή γράφουσα σου στέλνω μια τεράστια αγκαλιά!! Το ίδιο ένιωθα από πάντα..ήμουν η κυρία διαθέσιμη, από το να δανείσω κάτι ή χρήματα μέχρι η δεύτερη επιλογή ενός παντρεμένου..Κυριαρχούσε η θλίψη,η υπό του μηδενός αυτοεκτίμηση και ένα τεράστιο γιατί δεν με επιλέγουν..
Η φράση fake it till you make it!!! Τεράστια αλήθεια..μετά από
συνεδρίες ψυχοθεραπείας μπορώ να το κάνω κι όντως πετυχαίνει..Δεν σου εύχομαι μόνο να καλυτερέψουν τα πράγματα αλλά να αντλήσεις δύναμη για να φτιάξεις τη ζωή σου όπως ακριβώς θέλεις!!Στείλε μας update..
Προσωπικά θα γινόμουν λιγότερο διαθέσιμη σε ανθρώπους που θεωρούν αυτονόητη την παρέα μου και παράλληλα θα προσπαθούσα μέσα από νέες δραστηριότητες να γνωρίσω κόσμο από το μηδέν. Έχω βρεθεί στη θέση σου και το χειρίστηκα έτσι. Ένιωσα να θίγομαι από αυτή τη στάση και ήθελα να σταματήσει.
Ίσως δεν έχεις βρει ακόμη την “φυλή ” σου, ή ίσως δεν είναι σχέσεις αγαπητικες που στηρίζονται στην αγάπη και στο νοιαξιμο. Όταν βρεθείς μέσα σε μια τέτοια θα το καταλάβεις αμέσως. Θα φωτίσει το μέσα σου. Όπως και να χει πιστεύω πως όταν το μαραμενο λουλουδάκι αλλάξει περιβάλλον, και βρεθεί σε ευνοϊκές συνθήκες για το ίδιο θα ανθίσει ξανά. Θέλει, δεν θέλει. 🙂 μην απελπίζεσαι, συνέχισε να γνωρίζεις ανθρώπους. Ολόψυχα εύχομαι οι επόμενοι να είναι πιο συμβατοί 🌟
Η εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι οτι βρίσκομαι μπροστά σε ένα λευκό παγόβουνο που επιπλέει στην όμορφη θάλασσα της ζωής. Καμιά φορά όμως τα παγόβουνα αναποδογυρίζουν…Και τότε βλέπουμε την κρυμμένη τους πλευρά. Μια πλευρά 🙂 που δεν παραπέμπει σε χιόνι αλλά σε κρύσταλλο και πολύτιμους λίθους ! Θα ήθελα να αγγίξω μόνο μια έκφραση σου “Δεν θέλω να υπάρχω πλέον. Αν και αυτό είναι φορτισμένο θέμα.” Αν αυτό το “Δεν θέλω να υπάρχω πλέον” σημαίνει έχω απογοητευτεί απο το πως μου φέρονται οι άλλοι τότε αυτό είναι εύκολο να αλλάξει (υπάρχουν πολλές κοινωνικές στρατηγικές) .Αν όμως ξεκινάει από… Διαβάστε περισσότερα »
@Ρένα νομίζω είναι λάθος το “Ακόμα κι αυτό το “κοινά ενδιαφέροντα” ή “μοιάζουμε” έχει μια κάποια σκοπιμότητα από πίσω: το διαμοίρασμα, την κατανόηση, δηλαδή επομένως την ανακούφιση της ψυχικής μας ανάγκης”. Αν πχ εγώ θέλω να περνάω το χρόνο μου χορεύοντας τσάμικο και το κάνω ούτως ή άλλως, δεν είναι ανακούφιση ψυχικής ανάγκης ούτε έχει σκοπιμότητα να βρω ένα σύλλογο τσάμικου. Έχει να κάνει όμως με το να βρω κόσμο με τον οποίο θα μοιραζόμαστε χρόνο κάνοντας πράγματα που αρέσουν σε όλους και να υπάρχει οικονομία κλίμακας στο χρόνο. Ούτε συμφωνώ με το ότι γενικά η επιλογή παρέας γίνεται με… Διαβάστε περισσότερα »
Πέφτεις στην παγίδα του αλτρουισμού. Γιατί κάνουμε καλές πράξεις; Επειδή αισθανόμαστε καλά κατόπιν.
Περίπου αυτό κι εδώ, εννοώ.
Σύμφωνοι, για να αισθανθούμε καλά θα το κάνουμε, απλά δεν είναι τόσο στενό το πλαίσιο να πάει σε ανακούφιση ανάγκης ή δύναμη/κέρδος, οι καλές πράξεις είναι καλό παράδειγμα ότι χαιρόμαστε και με άλλα πράγματα.
Στο κάτω κάτω το ότι αισθανόμαστε καλά με άλλα πράγματα είναι και κίνητρο να τα κάνουμε. Δε το βλέπω σα σκοπιμότητα, δεν υπάρχει πχ ατζέντα από πίσω, κάποιας μορφής reward mechanism στο κεφάλι μας θα έπρεπε να υπήρχε ούτως ή άλλως.
Αυτό που λες “reward nechanism ούτως ή άλλως” εγώ το λέω “κέρδος”. Στην ουσία το ίδιο λέμε αλλά η δική μου λέξη ακούγετσι κυνική και σου κλωτσάει. Ίσως αν το λέγαμε ωφέλεια;
Εντάξει κατανοητό, δεν είναι τόσο θέμα κυνικοτητας πιο πολύ θέμα utilitarian view των ανθρώπινων σχέσεων, εκεί είναι πολύ με παρέπεμψαν τα δύναμη/κέρδος.
Ενώ θα υπάρχει και αυτό το κομμάτι στις ανθρώπινες σχέσεις, πχ σε ένα μεσημεριανό με συναδέλφους ή πρώην συναδέλφους, όχι κατ ανάγκην να είναι μόνο για αυτό αλλά υπάρχει.
Στις καθαρά προσωπικές σχέσεις δεν είναι ανάγκη να υπάρχει, και αυτό τις κάνει να έχουν πολύ πιο πολύ πλάκα. Το ότι ο εγκέφαλος μας το κάνει reward δε το κάνει utilitarian.
Συμφωνώ ως προς αυτό με τον διαχωρισμό “χρήσης”.
Αυτα που περιγράφεις νονιζω οτι ειναι πλεον κιινος τοπος σε αρκετούς. Ο ατομικισμος εχει κυριεύσει τοσο πολύ την ανθρώπινη φύση, που αν εισαι πιο δοτικος και συναισθηματικος τυπος, σου δινουν αυτο το ρόλο και δεν νοιάζονται παρα μο ο να παιρνουν.Η γενικα θεωρουν φυσιολογικο να σε θυμουνται μονο οταν εχουν αναγκη. Κάποιες φορές είμαστε αρκετά διαφορετικοί από τον υπόλοιπο κόσμο και δυσκολευομαστε να βρουμε κατάλληλη παρέα, ιδίως αν δεν είμαστε τοσο mainstream. Κάποιες άλλες φορές έχουμε μάθει τους άλλους σε έναν μητρικό κάπως ρόλο, οπότε μας αντιμετωπίζουν κάπως έτσι, δν μας νιώθουν σαν φιλαράκια, αλλά σαν τη μάνα που θα… Διαβάστε περισσότερα »