Η Ρένα απαντά: Πότε αξίζει τον κόπο να είσαι μαζί με κάποιον;

Αξίζει τον κόπο όταν κρίνει το ζευγάρι ότι αξίζει.

_______________

Η ιστορία της Φρανκλίνας 38 όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα Ρένα,

πόσα πιστεύεις θα πρέπει να ¨΄δεχτούμε΄΄ σε μία σχέση συγκατοίκησης? Το θέμα των γονέων π.χ. ως πού κάνουμε πίσω? Σε θέματα κατοικίας ? Παιδιών? Αντισύλληψης?
Φίλων?

Διαβάζω πόσο εύκολα λέμε, φύγε ή αφού σε δυσαρεστεί τί περιμένεις? Μα κάποιες φορές είναι ανθρώπινο να μας δυσαρεστεί μία κατάσταση και να συνεχίζουμε να θέλουμε τον/την σύντροφό μας……..Όλοι και Όλες θα πρέπει να περνούν υπέροχα καθημερινά, για να μπορούμε να πούμε πως μία σχέση αξίζει τον κόπο?

Πολλά τα ερωτήματα και ίσως κούρασα! Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, όπως και να έχει !!!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Φρανκλίνα ,38

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Πάρα πολύ καλό ερώτημα.

Μια σχέση αξίζει τον κόπο όταν οι συσχετιζόμενοι οι ίδιοι θεωρούν ότι αξίζει. Δικός τους ο κόπος, δική τους κι η απόφαση. Η κρίση των έξω από τον χορό καθορίζεται από τα δικά τους προσωπικά βιώματα κι αντιλήψεις. Κι έτσι γίνονται κατόπιν προβολές πάνω στα άλλα ζευγάρια. Είναι πάντα πιο εύκολο να πεις χώρισε όταν είσαι σε μια σχεδόν ιδανική σχέση, όπου καθετί διαφορετικό φαίνεται απαράδεκτο, ή αντίθετα όταν είσαι μόνος και απορρίπτεις τα πάντα ως αδιέξοδα. Όμως δεν υπάρχουν πανανθρώπινοι κανόνες, καθώς οι άγνωστοι στην εξίσωση είναι οι προσωπικές συνθήκες του καθενός που μπαίνει σε συγκατοίκηση. Κάθε ζευγάρι είναι ένα περίκλειστο σύμπαν και μόνον τα ίδια τα μέλη γνωρίζουν την αλήθεια. Άλλο αν ενίοτε εθελοτυφλούν κι αυτό σχολιάζουμε…

Εντούτοις υπάρχουν ορισμένα κοινά red flags στην συγκατοίκηση που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως μπούσουλας. Ας τα συνοψίσω.

• κακοποίηση οποιουδήποτε είδους (σωματική, ψυχολογική, λεκτική)
• ελεγκτική συμπεριφορά που δημιουργεί πρόβλημα στην καθημερινότητα και τον ψυχισμό
• χρήση (παράνομων) ουσιών σε τακτική βάση ή κατανάλωση αλκοόλ σε υπερβολικό βαθμό
• θέματα τζόγου κι επακόλουθα χρημάτων στα κοινά έξοδα της συγκατοίκησης
• απόφαση για τον τόπο κατοικίας (πόλη/χωριό, εξωτερικό/εσωτερικό)
• απόφαση για το μέλλον σε σχέση με παιδιά και δεσμεύσεις μεγαλόπνοου τύπου (πχ. στεγαστικό δάνειο με τους δύο συνδικαιούχους, εξωσωματική γονιμοποίηση, ίδρυση από κοινού επιχείρησης, κλπ.)
• ως απόρροια του άνωθεν, θέματα αντισύλληψης κι οικογενειακού προγραμματισμού

Τα υπόλοιπα λίγο πολύ μπορούν να επιμεριστούν σε μικρότερα ζητήματα και να λυθούν με τις κατάλληλες τεχνικές επικοινωνίας κι εκατέρωθεν διάθεση ουσιαστικής φροντίδας της σχέσης. Ας πούμε η παρεμβατικότητα των γονιών είναι κάτι που δουλεύεται, καθώς στην ελληνική οικογένεια είναι συχνό φαινόμενο εκατέρωθεν. Το ίδιο και το θέμα των φίλων, αν αφορά ελεκτικότητα ή αν αφορά δυσαρέσκεια/φόρτωμα φίλων του ενός είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Δεν είναι δυνατόν, ακόμα και στην καλύτερη σχέση, ακόμα και στους πλέον επικοινωνιακούς κι ώριμους ενήλικες, να είναι όλες οι μέρες καταπληκτικές. Θα έρθουν και μέρες λιγότερο καταπληκτικές και μικρές δυσαρέσκειες, επειδή έτσι είναι η ζωή. Δεν είναι όλο γέλιο (όπως αντίστοιχα δεν είναι όλο κλάμα).

Το σημαντικό είναι να βλέπουμε την σχέση ως ένα “παιδί”, ξέχωρο από εμάς ως εγωϊστικές μονάδες. Για να μεγαλώσει η σχέση και να ωριμάσει σε κάτι όμορφο κι ικανοποιητικό πρέπει να κάνουμε αποτελεσματική διαχείριση των δυσαρεσκειών προτού γιγαντωθούν και καταλήξουν σε πικρίες και ματαιώσεις. Πρέπει να οριοθετήσουμε επίσης, ώστε να υπάρχει σεβασμός των ορίων αυτών, και να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Κι οφείλουμε να αναφέρουμε ρητώς τις ανάγκες μας, ώστε να γνωρίζει το άλλο μέλος και να μην μυρίζει τα νύχια του. Αν ενώ γνωρίζει μας αγνοεί επίτηδες (επειδή δεν θέλει να κάνει ενέργειες), τότε δυστυχώς η σχέση δεν βαδίζει σε υγιή μονοπάτια.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News