Η Ρένα απαντά: Πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις ότι μπορείς να στηριχτείς στο σύντροφό σου;

Λες ότι είναι φιλότιμος και θεωρεί ότι θέτει στόχους, αλλά δεν τους καταλαβαίνεις πολύ, επειδή συγκρίνεις με τον εαυτό σου που πάντα όλα τα έκανα πολύ γρήγορα και ακούραστα.Μήπως τελικά δεν έχετε τόσο κοινές αξίες όσο νομίζεις; Μήπως το να στηριχτείς το τοποθετείς σε πολύ συγκεκριμένη ζυγαριά;

_______________
Η ιστορία της Σκέψης όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα,
Πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις ότι μπορείς να στηριχτείς στον σύντροφό σου (όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και πρακτικά, οικονομικά, επαγγελματικά);

Είμαι σε σχέση με κάποιον λίγο μικρότερό μου (περίπου 2 χρόνια διαφορά), και οι δύο κατω των 30, και, ενώ εγώ μετά από πολύ προσωπικό κόπο και σκληρή δουλειά έχω λίγο πολύ λύσει τα επαγγελματικά μου και εχω ένα σαφές πλάνο και στόχους για το μέλλον, ο σύντροφός μου δεν βιάζεται ούτε να πάρει πτυχίο, ούτε να αποκτήσει πολλά έξτρα εφόδια, ούτε να βρει άμεσα μια καλή δουλειά. Είναι φιλότιμος και θεωρεί ότι θέτει στόχους, εγώ δεν τους καταλαβαίνω πολύ, συγκρίνω με τον εαυτό μου που πάντα όλα τα έκανα πολύ γρήγορα και ακούραστα. Και φυσικά δεν μου πέφτει λόγος, δεν θέλω να τον κάνω να νιώσει λίγος, νιώθω άσχημα που συγκρίνω χωρίς να το θέλω με τον εαυτό μου, λες και ειμαι υπεράνω που δεν είμαι.

Γενικά η σχέση παει καλά προς το παρόν, υπάρχει πολλή κατανόηση, υπομονή, ηρεμία συναισθηματική, γέλιο, κοινές απόψεις, πράγματα που θεωρώ σπάνια και πολύτιμα. Μου λείπει μόνο αυτό το αίσθημα ότι θαυμάζω τον σύντροφό μου.

Άσχετα με τους στόχους που θέτει ή δεν θέτει ο σύντροφός μου, το βασικό που θελω να σε ρωτήσω είναι το εξής: είναι λάθος σκεπτικό να θέλω υποσυνείδητα να θαυμάζω τον σύντροφό μου και να νιώθω ότι θα με στηρίξει οικονομικά αν πάθω κάτι; είναι γυναικούλα όποια σκέφτεται έτσι;

Φυσικά ποτέ δεν βάζω στόχο να με στηρίζουν αλλοι, πάντα θέλω να είμαι αυτόνομη και ανεξάρτητη και το καταφέρνω, αλλά είναι κακό να θέλω να υπολογίζω στον σύντροφό μου, εφόσον θέλουμε και οι δύο να κρατήσει αυτή η σχέση και το βλέπουμε σοβαρά;

Και για τους στόχους και τις φιλοδοξίες και την εργατικότητα, σε ποιον βαθμό έχω δικαίωμα να επέμβω στον τρόπο που οργανώνει τους στόχους του ο σύντροφός μου;
Μήπως πρέπει απλά να φύγω αν δω ότι δεν έχουμε το ίδιο πλάνο; Είναι κάτι που έχεις δικαίωμα να το δουλέψεις (πχ να προσπαθήσεις να τον ξεκουνήσεις λίγο) ή απλά πρέπει να το σεβαστείς και να φύγεις ή να μείνεις;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σκέψη

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αγαπητή φίλη, η ερώτησή σου θα κάνει να ξεσπασθώσει μια τακτική σχολιάστρια υποψιάζομαι, εγώ όμως θα σου πω κάτι διαφορετικό.

Ό,τι κι αν σου πούμε εμείς, θα πάψει εσένα να σε ενοχλεί αυτό που σε ενοχλεί; Όχι. Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του προαπαιτούμενα κι εσένα το δικό σου είναι αυτό: να έχει ο σύντροφος πιστοποιητικά μόρφωσης και μια καλή δουλειά. Το βαφτίζεις θαυμασμό δύο φορές μέσα στο κείμενο για να νιώσεις καλά με τον εαυτό σου, επειδή φοβάσαι ότι αλλιώς θα είσαι “γυναικούλα” (όπως η ίδια αναφέρεις) και θα χάσεις το φεμινιστικό badge στο πέτο. Όχι, δεν θα συμβεί τίποτα τέτοιο. Έχουμε το δικαίωμα να θέλουμε ό,τι ακριβώς θέλουμε στο σύντροφό μας, αυτό για το οποίο είμαστε υπόλογ@ είναι να μην το επιβάλλουμε ενώ ο άλλος δεν θέλει/δεν μπορεί/δεν είναι έτοιμ@.

Αυτά τα ερωτήματα όμως γενικότερα είναι λιγουλάκι χαλκευμένα κι αποπροσανατολίζουν. Τι θέλω να πω. Αν ο άντρας δεν είναι με τον καλό τον μισθό, αλλά είναι ένα εισοδηματίας ή ένας γόνος εφοπλιστικής οικογένειας και δεν έχει δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή του, μας χαλάει; Συνήθως όχι, επειδή δεν είναι ο θαυμασμός αλλά η εξασφάλιση που χρειαζόμαστε. Κι ως ένα βαθμό είναι λογικό σε μια εποχή μεγάλης επισφάλειας στον κόσμο διεθνώς η οικονομική άνεση να είναι ζητούμενο, ιδιαίτερα για να δημιουργηθεί οικογένεια. Χωρίς λεφτά δεν πας πουθενά, άσε που η οικονομική στενότητα φέρνει μουρμούρα και προβλήματα που συχνά οδηγούν στον χωρισμό.

Κι άλλο (θεωρητικό) επιχείρημα σου θέτω.

Αν ο άντρας σύντροφος ήταν ταμένος σε έναν μη κερδοσκοπικό ή ακόμη κι επαρκώς βιοποριστικό κλάδο κι ήταν σαν αρσενική Καρυοφυλιά Καραμπέτη, ας πούμε, που επιβίωνε με ξερό παξιμάδι για να μπορεί να διαλέγει υπερβολικά προσεκτικά τις δουλειές της, τότε δεν θα τον θαύμαζες; Γιατί αυτό θα έδειχνε καταπληκτική στοχοθέτηση και τεράστια πυγμή χαρακτήρα.

Ή ένας αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας που ρισκάρει καθημερινά κι ενώ έναν χρόνο κατορθώνει να βγάλει πολλά χρήματα, τον επόμενο μπορεί και να τα χάσει όλα και φτου κι απ’την αρχή; Κι αυτό θα έδειχνε στοχοθέτηση και φιλοδοξία. Θα τον θαύμαζες τότε;

Είναι λιγουλάκι πατριαρχισμούλης, εδώ που τα λέμε, κι αρκετά μικροαστικό, ο άντρας ο συμβατικά “πετυχημένος”, με το εξασφαλισμένο λίγο πολύ μηνιαίο εισόδημα. Αν θέλεις σιγουριά και κάπως περιορισμένους ορίζοντες να προτιμήσεις δημόσιο υπάλληλο, θα έχεις μια βατή ζωή χωρίς εκπλήξεις. Συγγνώμη που το θέτω έτσι, δεν το λέω για να σε υποτιμήσω, αλλά υποψιάζομαι ότι αν είχες σύντροφο στις πιο πάνω κατηγορίες, τότε εσύ δεν θα τον υποστήριζες, θα ήταν αντίστροφο δηλαδή το ερώτημα – από πλευράς του!

Το ότι είστε κοντά στα 30 κι εκείνος δεν έχει πάρει το πτυχίο του, πάντως, μάλλον δείχνει ότι αφενός δεν τον γεμίζει ιδιαίτερα ο τομέας των σπουδών του, αφετέρου δεν έχει κάποιο ισχυρό φόβητρο για να τελειώσει. Κάποιος τον υποστηρίζει οικονομικά για να μπορεί να έχει αβάντα χρόνου. Εκεί βρίσκεται το “πρόβλημά” σου, ο σύντροφος απλώς εκμεταλλεύεται αυτό που τον παίρνει να εκμεταλλευτεί. Και καλά κάνει, από μια άποψη, αφού μπορεί. Εσύ θα πάρεις τις αποφάσεις, όχι εκείνος, εκείνος έχει βρει το μήνα που θρέφει τους έντεκα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News