Η Ρένα απαντά: Πόσο αδέρφια είναι τα ετεροθαλή αδέρφια τελικά;

Θα ήθελα να κάνω δεύτερο παιδί μόνο και μόνο για να έχει ένα “αληθινό” αδερφάκι. Είναι ανθρώπινες οι σκέψεις μου ή τερατώδεις;

__________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα και α μπα. Σας διαβάζω ανελλιπώς και είστε πολύ καλή παρέα για μένα. Θέλω να σας θέσω κάποια ερωτήματα.
Ποια είναι η γνώμη σας για τα ετεροθαλή αδέλφια; Πιστεύετε ότι είναι “μισά” αδέλφια; Πιστεύετε ότι παίζει ρόλο εάν είναι από την ίδια μάνα ή τον ίδιο πατέρα; Βιολογικά μάλλον όχι, συναισθηματικά όμως; Όσες και όσοι έχετε ετεροθαλή αδέλφια πως είστε μεταξύ σας; Ξέρω ότι υπάρχουν περιπτώσεις που δεν μιλάνε μεταξύ τους ούτε τα 100% αδέλφια και είναι στα μαχαίρια. Όμως εμένα με απασχολεί το θέμα.

Ο άνδρας μου έχει ένα παιδί από προηγούμενο γάμο. Εμείς έχουμε ένα παιδακι, όμως δεν μου βγαίνει τόσο εύκολα όσο εκείνου, να λέω από δω ο αδελφός σου…και μετά αναρωτιέμαι με τον εαυτό μου εαν έχω κάποιο πρόβλημα και ποιο να είναι αυτό. Δεν σας κρύβω ότι θα ήθελα να κάνω δευτερο παιδί μόνο και μόνο για να έχει ένα “αληθινό” αδερφάκι. Είναι ανθρώπινες οι σκέψεις μου ή τερατένιες; Θα με κράξετε μαλλον.

Ίσως παίζει ρόλο ότι το παιδί δεν του μοιάζει καθόλου και εκείνος έχει αναρωτηθεί εάν είναι όντως δικό του, μιας και στη σύλληψη, ήταν στα χωρίσματα με τη πρώην του. Δηλαδή τελείωσε μέσα της προκειμένου να μην την χάσει, εκείνη τον είχε απατήσει (του το είχε πει). Τελοσπάντων. Δεν παίζει θέμα τεστ dna. Όταν της το πρότεινε (τότε πριν τόσα χρόνια) εκείνη υστερίασε και δεν το δεχόταν με τίποτα. Τώρα πια δεν θέλει ούτε εκείνος, δεν έχει τα guts μου έχει πει. Το παιδακι επίσης τι φταίει; Αυτός είναι ο μπαμπάς του, όπως και στα χαρτιά επίσης. Υπάρχει πολλή αγάπη. Γιατί να δηλητηριαστεί; Εμένα όμως τι με πιάνει δεν ξέρω. Όμως ρε παιδιά κακά τα ψέματα. Αλλιώς να είσαι αδελφός από τους ίδιους γονείς και αλλιώς από έναν. Έτσι δεν είναι; Ή τα έχω εγώ λάθος στο μυαλό μου; Τι μου συμβαίνει;

Ευχαριστώ πολύ. Και αν με κατανοήσετε, σας ευχαριστώ ακόμα πιο πολύ. Ευπρόσδεκτα όλα τα σχόλια ακόμα και αυτά που θα είναι αυστηρά, μπας και καταλάβω τι μου συμβαίνει.

Το παιδί του το αγαπάω και με αγαπάει και εκείνο. Έχουμε πολύ καλή σχέση και όταν το βλέπω και το ζω, καλμάρουν αυτές οι σκέψεις. Όμως δεν φεύγουν. Ρένα πιστεύεις ότι ανταγωνίζομαι το παιδί; please not… Δεν το πιστεύω αυτό για μένα.

EDIT:

Στέλνω κάτι καίριο και διευκρινιστικό όσον αφορά το θέμα με τα ετεροθαλή αδέλφια. Επειδή νομίζω ότι θα κατηγορήσετε πάρα πολύ τον σύζυγό. Δεν ήταν σχέση της μιας βραδιάς, ήταν πάρα πολλά χρόνια μαζί και την ρώτησε προτού τελειώσει μέσα της εάν θελει και εκείνη δέχτηκε. Όπως ρώτησε και εμένα πριν κάνω το παιδί του. Και δέχτηκα και εγώ. Απλά εκείνη έκανε σεξ και με άλλους εκείνη τη περίοδο. Χωρίσανε οριστικά και καλά, και μετά από ένα μήνα του είπε είμαι έγκυος. Αυτά για να μην ακουστεί ότι ήταν βιασμός κλπ κλπ επειδη σκέφτηκα οτι εκείνο το σημείο δεν ήταν σαφές.
Είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος και θέλω και μου αρέσει που είμαι μαζί του και έχουμε την οικογένειά μας.

ΑΠΟ ΤΗΝ – New mama

_______

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Να και κάτι που δεν έχει συζητηθεί! Ευχαριστούμε για τα όμορφα λόγια σου, μας τιμά η παρέα σας.

Δε πιστεύω ότι γονιός είναι αυτός που παρέχει το βιολογικό υλικό τόσο, όσο αυτός που μεγαλώνει κι αγαπάει το παιδί. Εκεί έγκειται η μεγάλη δυσκολία, το διακύβευμα, η αθλοθέτηση. Είναι πρωταθλητισμός το γονειλίκι. Επομένως ο συναισθηματικός σύνδεσμος υπερέχει στο αξιακό μου σύμπαν του βιολογικού. Δεν θα αρνηθώ βεβαίως ως μάνα ότι υπάρχει μια περίεργη αίσθηση περηφάνειας στο να εντοπίζεις στοιχεία του εαυτού σου στο παιδί σου: είναι λίγο σαν να αγγίζεις την αθανασία. Πιθανώς αυτό είναι που “κλωτσάει” στο παιδάκι που δεν μοιάζει του άντρα σου. Όμως γράφεις πάρα πολύ ξεκάθαρα ” Το παιδί του το αγαπάω και με αγαπάει και εκείνο. Έχουμε πολύ καλή σχέση και όταν το βλέπω και το ζω, καλμάρουν αυτές οι σκέψεις.” Επομένως το κριτήριο που ανέφερε το καλύπτεις.

Δεν τίθεται θέμα ανταγωνισμού με το παιδί, όσο θέμα ανασφάλειας για το ότι εκείνος έζησε μια ζωή που δεν σε περιελάμβανε: το παιδί είναι απλώς η ορατή, απτή απόδειξη. Τέτοια συναισθήματα νιώθουν άλλοι με φωτογραφίες των πρώην, με τηλεφωνήματα πρώην, με όλα τα πρώην γενικώς επειδή νιώθουν ότι δεν συμμετέχουν και δεν ελέγχουν το παρελθόν. Είναι αίσθηση έλλειψης και φυσική απόρροια του εγωισμού μας πάνω στο αντικείμενο του έρωτα. Επομένως ούτε κάνοντας δεύτερο παιδί θα λυθεί αυτό σου το συναίσθημα, αφού το δικό του το παιδί θα παραμένει.

Ωστόσο μπορεί να είναι χρήσιμο ένα ακόμη αδερφάκι για το ίδιο το παιδί σου. Όχι επειδή το ετεροθαλές του αδερφάκι δεν είναι “πραγματικό” ή ολόκληρο αδέρφι του, όσο ότι η καθοριστική διαφορά είναι το ότι τα ετεροθαλή αδέρφια δεν μεγαλώνουν από μικρή ηλικία συνήθως στο ίδιο σπιτικό. Επομένως λόγω συνθηκών δεν αναπτύσσουν εκείνους τους δεσμούς που “δένουν” τα πλήρως βιολογικά αδέρφια μεταξύ τους: τις συνωμοτικές κουβέντες μακριά από τους γονείς, τα καυγαδάκια, τις εκπλήξεις και τα “εσωτερικά αστεία”, τους κοινούς κώδικες, τα κοινά γενέθλια, τα κοινά ορόσημα. Βέβαια εξ αυτού προκύπτει κι ότι στο χέρι σας είναι να δημιουργηθούν όλα αυτά ανάμεσα στα παιδιά σας, εφόσον το επιθυμείτε. Θα πρέπει όμως να το επιδιώξετε, να δημιουργήσετε τις συνθήκες, δε γίνεται μαγικά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News