Η Ρένα απαντά: Πώς ξεχωρίζεις την αγάπη από την συνήθεια;

Δεν μπορώ να πω ότι είχαμε έναν δυστυχισμένο γάμο. Το αντίθετο. Κάποια στιγμή ένιωσα κάτι είχε χαθεί ανάμεσά μας. Το φλερτ, η επιθυμία, η αίσθηση ότι είμαστε ερωτικό ζευγάρι και όχι απλώς σύντροφοι ζωής.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα μου,

Θα μπω κατευθείαν στο θέμα, γιατί νιώθω ότι έχω φτάσει σε ένα σημείο που χρειάζομαι κάποιον να κοιτάξει την ιστορία μου πέρα από τα δικά μου μάτια.

Είμαι 35 ετών και είμαι μαζί με τον σύζυγό μου έξι χρόνια συνολικά (σχέση και γάμος), χωρίς παιδιά. Δεν μπορώ να πω ότι είχαμε έναν δυστυχισμένο γάμο. Το αντίθετο. Συναντηθήκαμε και ερωτευτήκαμε στην αρχή της πανδημίας. Δεθήκαμε, αγαπηθήκαμε, χτίσαμε μια κοινή ζωή με συντροφικότητα, τρυφερότητα και ασφάλεια.

Κάποια στιγμή όμως άρχισα να νιώθω ότι κάτι είχε χαθεί ανάμεσά μας. Το φλερτ, η επιθυμία, η αίσθηση ότι είμαστε ερωτικό ζευγάρι και όχι απλώς σύντροφοι ζωής. Ή ίσως ότι εγώ δεν ένιωθα πια όπως στην αρχή. Το αναγνώρισα αργά και ίσως δεν έδωσα την προσοχή που χρειαζόταν. Ίσως το έβαζα κάτω από το χαλί, επειδή ήταν πιο εύκολο να συνεχίζουμε μια ζωή που λειτουργούσε παρόλο που επιχείρησα κάποιες φορές να το εκφράσω.

Τον χειμώνα που πέρασε μπήκε στη ζωή μου ένας άλλος άνθρωπος. Είναι επίσης παντρεμένος και έχει παιδί. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια χαλαρή γνωριμία, ίσως σαν μια παρέα ή μια περιπέτεια, εξελίχθηκε πολύ γρήγορα σε κάτι πολύ πιο βαθύ. Αναπτύχθηκε αμοιβαίο ενδιαφέρον και στη συνέχεια συναισθήματα. Δεν το νιώσαμε ποτέ σαν παιχνίδι.

Με κέρδισε ο τρόπος που επικοινωνούμε, το χιούμορ, το μυαλό του, η πνευματική σύνδεση, ο ερωτισμός, η αίσθηση ότι ξαναβρήκα μια πλευρά του εαυτού μου που είχε κοιμηθεί. Και αντίστοιχα νιώθει κι εκείνος. Χωρίς να το καταλάβουμε, δημιουργήσαμε μια κανονική σχέση.

Το δύσκολο όμως είναι ότι ο γάμος μου δεν ήταν (τελείως) κενός. Ο άντρας μου είναι ένας άνθρωπος που με αγαπά πραγματικά. Είναι δοτικός, φροντιστικός, ευγενικός, υπεύθυνος. Ένας άνθρωπος που θα έλεγες «quality family guy». Όταν κατάλαβε ότι απομακρυνόμαστε προσπάθησε πολύ και συνεχίζει να προσπαθεί να με φέρει ξανά κοντά του. Δεν μπορώ να πω ότι δεν τον αγαπώ. Έχουμε ιστορία, τρυφερότητα και έναν βαθύ δεσμό.

Κι όμως, υπάρχει κάτι που με μπερδεύει βαθιά: ενώ μπορώ ακόμα να περάσω όμορφα μαζί του και να νιώσω οικειότητα και ασφάλεια, όταν προσπαθεί να ξαναβρούμε την ερωτική μας σύνδεση, νιώθω ένα μπλοκάρισμα. Το σώμα μου και η ψυχή μου αντιδρούν διαφορετικά από το μυαλό μου. Και αυτό τον πληγώνει. Πληγώνει και εμένα, γιατί δεν μπορώ ούτε να προσποιηθώ ούτε να πιεστώ. Και έτσι συντηρείται ένας φαύλος κύκλος και ένα βαρύ και αμήχανο κλίμα μεταξύ μας.

Από την άλλη πλευρά, ο άλλος άνθρωπος δηλώνει ξεκάθαρα ότι θέλει να είμαστε μαζί κανονικά και ότι είναι διατεθειμένος να αλλάξει τη ζωή του. Με τη σύζυγό του βρίσκονται εδώ και καιρό σε μια κατάσταση διάστασης, παρότι μένουν ακόμη μαζί με το παιδί, και αισθάνεται έτοιμος να προχωρήσει σε ένα διαζύγιο με υπευθυνότητα απέναντι στο παιδί του.

Ταυτόχρονα όμως περιμένει από εμένα την αντίστοιχη απόφαση, την οποία δεν μπορώ ακόμα να πάρω. Σαν να χρειάζεται μια εγγύηση ότι θα τον επιλέξω για να κάνει το βήμα. Του έχω πει ότι αυτή η πίεση δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε βοηθητική, αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνω ότι πίσω από αυτό υπάρχει ίσως ο φόβος του ότι τελικά δεν θα τον επιλέξω.

Ωστόσο, είναι σα να περιμένει από εμένα μια ‘εγγύηση’ ώστε να κάνει το βήμα. Και ενώ του έχω ξεκαθαρίσει πως αυτή η στάση με πιέζει και δεν είναι ούτε ώριμη ούτε δίκαιη, το αντιλαμβάνομαι ως ‘φοβάμαι πως τελικά δε θα με επιλέξεις’. Και όλο αυτο καταλήγει σε αναρίθμητες φάσεις έντασης, πίεσης, διαφωνιών, επανασυνδέσεων και συμφιλιώσεων. Και πλέον αισθάνομαι ότι και αυτή η σχέση έχει αρχίσει να βαραίνει.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί δεν μπορώ να φύγω από τον γάμο μου.

Είναι επειδή φοβάμαι να αφήσω μια ασφαλή ζωή που έχω χτίσει; Επειδή φοβάμαι ότι δεν θα ξαναβρώ έναν άνθρωπο που θα με αγαπά και θα με φροντίζει έτσι; Επειδή νιώθω ενοχή απέναντι σε έναν άνθρωπο που δεν μου έκανε κακό και μου έχει δώσει πολλά (και βλέπω ακόμα πόσο προσπαθεί); Επειδή υπάρχει ακόμη μέσα μου μια επιθυμία να μείνω μαζί του και απλώς δεν την ακούω; Επειδή θέλω να έχω ‘καθαρή συνείδηση’ ότι προσπάθησα με τα συναισθήματα μου μέχρι τέλους;

Ταυτόχρονα φοβάμαι και κάτι άλλο: μήπως αυτός ο μεγάλος έρωτας που εμφανίστηκε σε μια περίοδο που ένιωθα κενή δεν είναι η απάντηση, αλλά ένας καθρέφτης που μου έδειξε τι μου έλειπε; Και αν αυτό που μου έλειπε ήταν η ζωντάνια, η επιθυμία, η σύνδεση, θα μπορούσα άραγε να το ξαναβρώ με τον άντρα μου; Και αν όχι; Και αν ΔΕ ΘΕΛΩ πραγματικά να το ξανά βρω με τον άντρα μου;

Φοβάμαι μήπως, αν μείνω, κάποια στιγμή κοιτάξω πίσω και μετανιώσω που άφησα να φύγει ένας άνθρωπος με τον οποίο ένιωσα κάτι τόσο δυνατό. Φοβάμαι όμως και το αντίθετο: μήπως καταστρέψω έναν γάμο που είχε αγάπη και αξία κυνηγώντας κάτι που γεννήθηκε μέσα σε μια πολύ ιδιαίτερη συνθήκη.

Οι άνθρωποι που γνωρίζουν την ιστορία μου μου λένε να μην αφήσω έναν γάμο για έναν άνθρωπο που μπήκε στη ζωή μου μέσα από μια παράλληλη σχέση. Και καταλαβαίνω τη λογική τους. Όμως δεν μπορώ να αγνοήσω ότι κάτι μέσα μου ξύπνησε μαζί του. Ότι και οι δύο έχουμε φανταστεί ένα μέλλον μαζί: την καθημερινότητα, το σπίτι, τις διακοπές, το ίδιο κρεβάτι, ακόμη και ένα παιδί.

Τόσο καιρό έχω προσπαθήσει να δώσω χρόνο στον εαυτό μου αλλά δεν θέλω να κρατάω δύο ανθρώπους σε αναμονή. Βλέπω ότι πληγώνω και τους δύο και ότι στο τέλος δεν είμαι πραγματικά διαθέσιμη για κανέναν. Θέλω να είμαι τίμια, αλλά πριν από αυτό πρέπει ίσως να καταλάβω τι είναι αυτό που πραγματικά νιώθω.

Πώς ξεχωρίζεις την αγάπη από τη συνήθεια; Τον φόβο της απώλειας από την πραγματική επιθυμία; Την ασφάλεια από την επιλογή;

Και πώς ξέρεις αν πρέπει να παλέψεις για μια σχέση που έχει ιστορία ή αν πρέπει να αποδεχτείς ότι κάτι μέσα σου έχει αλλάξει;

Νιώθω ανέντιμη. Όχι μόνο για την απιστία και την παράλληλη σχέση, αλλά κυρίως γιατί δεν είμαι ξεκάθαρη απέναντι σε κανέναν από τους δύο.

Μπορεί κάποιοι να έβλεπαν τα παραπάνω πιο ξεκάθαρα και να έπαιρναν τις αποφάσεις και το ρίσκο τους πιο άμεσα.

Σε ευχαριστώ πολύ για το safe space!

ΑΠΟ ΤΟΝ – Κασσιόπη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Ένα ερώτημα παλιό χωρίς σαφή απάντηση. Ευχαριστούμε που μας εμπιστεύτηκες και το έφερες εδώ όπου δεν θα κουνάμε δάχτυλα αλλά θα πάμε στην ουσία.

Το ερώτημα δεν είναι τόσο πώς ξεχωρίζεις την αγάπη από την συνήθεια. Υπάρχει απάντηση σ’αυτό και θα στην γράψω παρακάτω. Το ερώτημα είναι πώς ξεχωρίζεις ότι κάτι μέσα σου ξύπνησε εξαιτίας του άλλου ανθρώπου του ίδιου ή επειδή ήταν –ακριβώς!– ένας άλλος άνθρωπος; Το λες εκεί που γράφεις «[μήπως] αυτός ο μεγάλος έρωτας που εμφανίστηκε σε μια περίοδο που ένιωθα κενή δεν είναι η απάντηση, αλλά ένας καθρέφτης που μου έδειξε τι μου έλειπε;» Και πώς εμφανίστηκε αυτός ο τόσο μεγάλος έρωτας; Έχει σημασία. Γνωριστήκατε σε κάποια επαγγελματικό περιστατικό; Online; Σε κάποιο ταξίδι; Μετράνε αυτά. Αν ψιλοεπιδιωκόταν η γνωριμία, πχ. με online τρόπο, τότε κάτι σε παρακίνησε πρωτίστως στην ιδέα και την διαδικασία κι όχι στον άνθρωπο καθεαυτόν.

Επειδή αν το τσίγλισμα είναι ακριβώς το πώς νιώθεις μαζί του κι όχι ο άλλος άντρας, τότε είναι μαθηματικά σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα συμβεί το ίδιο μοτίβο και με τον νέο άνθρωπο: «ότι κάτι (θα) χαθεί ανάμεσά μας. Το φλερτ, η επιθυμία, η αίσθηση ότι είμαστε ερωτικό ζευγάρι και όχι απλώς σύντροφοι ζωής.» Ωστόσο, εσύ η ίδια γράφεις «η στάση [του] με πιέζει και δεν είναι ούτε ώριμη ούτε δίκαιη, το αντιλαμβάνομαι ως ‘φοβάμαι πως τελικά δε θα με επιλέξεις’. Και όλο αυτο καταλήγει σε αναρίθμητες φάσεις έντασης, πίεσης, διαφωνιών, επανασυνδέσεων και συμφιλιώσεων. Και πλέον αισθάνομαι ότι και αυτή η σχέση έχει αρχίσει να βαραίνει.» Μπήκατε ήδη, μέσα σε λίγους μήνες, στην διαδικασία να μην είναι όλα ρόδινα, αλλά να έχετε βάρος.

Μάντεψε τι γίνεται. Με το που γίνεται η όποια σχέση μόνιμη, ασφαλής και σχετικά σίγουρη παίρνει τον χαρακτήρα παντόφλας: οικεία κι άνετη, αλλά βαρετή, δεν σε προκαλεί όπως μια γόβα στιλέτο που σε ταλαιπωρεί. Είναι μια διαδικασία που έχει τη ρίζα της στην παιδική ηλικία όπου η αναζήτηση ασφάλειας ήταν το πρωτεύον. Αν αυτό το καταλάβουμε και φαίνεσαι να το καταλαβαίνεις ως έναν βαθμό, τότε δεν θα αναρωτιόμαστε κάθε φορά. Γράφεις «έχουμε φανταστεί ένα μέλλον μαζί: την καθημερινότητα, το σπίτι, τις διακοπές, το ίδιο κρεβάτι, ακόμη και ένα παιδί.» Ε, σου εγγυώμαι ότι μόλις τα αποκτήσετε αυτά, το φλερτ, η επιθυμία, η αίσθηση ότι είστε ερωτικό ζευγάρι θα χαθεί. Είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό και τι μπορεί να γίνει γι’αυτό;

Συμβαίνει επειδή το θέλω είναι αντιθετικά διακείμενο από το έχω. Πώς λειτουργεί η ερωτική επιθυμία; Με την απόσταση και το δέος (μυστήριο). Η (φυσική ή συμβολική) απόσταση δημιουργεί την αίσθηση της απουσίας. Σύμφωνα με την ψυχολογία των σχέσεων, η επιθυμία τροφοδοτείται από την επιδίωξη να κατακτήσεις κάτι που δεν έχεις πλήρως. Το κενό που αφήνει η απόσταση δεν προκαλεί επομένως μοναξιά, όπως συμβαίνει σε μια εδραιωμένη σχέση καθημερινότητας, αλλά μετατρέπεται σε προσμονή και φαντασίωση. Το δέος πηγάζει όταν αντικρίζεις τον σύντροφό σου ως μια ξεχωριστή, αυτόνομη οντότητα που σε συναρπάζει κι έχει ακόμα πράγματα να ανακαλύψεις, όταν σε εκπλήσσει. Όταν διατηρείς τον θαυμασμό για την προσωπικότητα, τα επιτεύγματα ή την κοσμοθεωρία του, τον βλέπεις έξω από τα στενά όρια της καθημερινότητας, όταν δεν τον έχεις απομυθοποιήσει. Στις μακροχρόνιες σχέσεις, ιδιαίτερα αυτές της συγκατοίκησης κι επιπλέον του γάμου και της οικογένειας με παιδιά, όπου μπαίνουν στην μέση υποχρεώσεις εκτός όλων των άλλων, η απομυθοποίηση είναι κάτι δεδομένο. Επομένως για να αναζωογονηθεί μια τέτοια σχέση απαιτείται να βρεθεί ξανά μια συμβολική απόσταση κι ένα συμβολικό δέος/μυστήριο. Για να ξαναερωτευτείς τον άνθρωπο με τον οποίο είσαι μαζί επί χρόνια πρέπει το έχω να ξαναγίνει θέλω. Ένας λόγος που η απιστία γίνεται πάρα, μα πάρα πολύ συχνά ενώ δεν υπάρχει ουσιαστικό παράπονο από το ταίρι είναι επειδή με έναν έμμεσο, σχεδόν μη συνειδητοποιημένο τρόπο προσπαθεί το άτομο να πάψει να έχει το ταίρι. Με την απιστία κινδυνεύει να το χάσει, επομένως βάζει αυτή την απόσταση ανάμεσά τους -όχι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά εξηγεί γιατί όταν μετανιώνει κάποι@ για απιστίες και παράλληλες σχέσεις επανέρχεται με ανανεωμένο ενδιαφέρον. Έχει πάρει την διάσπαση του έχω και την επιβεβαίωση, την αδρεναλίνη ότι υπαρξιακά δεν τελείωσαν όλα, ότι μπορεί ακόμη να αναστατωθεί συναισθηματικά.

Ρωτάς «Πώς ξεχωρίζεις την αγάπη από τη συνήθεια; Τον φόβο της απώλειας από την πραγματική επιθυμία; Την ασφάλεια από την επιλογή;» Το ταίρι μας το επιλέγουμε καθημερινά. Αυτό δεν γίνεται κατανοητό, αλλά είναι ίσως η μεγαλύτερη αλήθεια για τις σχέσεις. Το διεκδικούμε καθημερινά. Μέσα στις άπειρες υποχρεώσεις κι αγγαρείες, πρέπει να αφιερώνουμε πέντε λεπτά ώστε να σκεφτούμε τους λόγους για τους οποίους μένουμε. Μένουμε επειδή θέλουμε. Αλλιώς μπορούμε να φύγουμε, εκτός αν μας έχουν αλυσοδεμένες στο υπόγειο, οπότε θα κάναμε μια εντελώς άλλη συζήτηση. Μένουμε επειδή επιλέγουμε για κάποιο λόγο. Ο άντρας σου θέλει να μείνει και στο δείχνει, προσπαθεί όπως λες να προσεγγίσει ξανά το θέλω του και να σε κάνει να θέλεις κι εσύ. Μη το παραβλέπουμε. Η πραγματική επιθυμία είναι αυτή η οποία βιώνεται στην πραγματικότητα, αλλιώς είναι φαντασίωση. Φαντασιώσεις μπορούμε να έχουμε όσες θέλουμε, βοηθάνε μάλιστα, επειδή προσφέρουν διαφυγή από την ρουτίνα, αλλά η επιλογή είναι πάντα αυτό που κάνουμε, με πράξεις, απτές, όχι με λόγια. Θα καταλάβεις αν είναι αγάπη ή συνήθεια σκεπτόμενη τι θα έκανες αν φανταζόσουν ο άνθρωπος αυτός να έβγαινε από το κάδρο με έναν τρόπο που δεν το προκάλεσες εσύ. Θα σου έλειπε; Θα ένιωθες ότι έχασες ένα κομμάτι σου; Θα αναπολούσες πώς ένιωθες μαζί του; Αν ναι, τότε είναι αγάπη.

Και θα πω και κάτι τελευταίο.

Γενικά λέμε ότι οι παντρεμένοι άντρες, ιδιαίτερα με παιδιά, δεν χωρίζουν εύκολα. Από όλες τις περιπτώσεις που ξέρω μόνο μια γνωρίζω να χώρισε με δική του πρωτοβουλία. Κι είναι γενική διαπίστωση των ειδικών. (70% όλων των διαζυγίων ξεκινούν από γυναίκες, το ποσοστό ανεβαίνει στο 90% για το μερίδιο μορφωμένων γυναικών). Η πίεση που ο παντρεμένος σου ασκεί για να χωρίσεις πρώτη ώστε να έχει «εγγύηση» ότι διάλεξες εκείνον μου ακούγεται περισσότερο σαν επιβεβαίωση του Εγώ του, παρά ως πράξη ερωτευμένου άντρα που μάλιστα θεωρεί ήδη τελειωμένο το γάμο του. Αφού είναι τελειωμένος, αντίθετα με το δικό σου σύμφωνα με όσα μας γράφεις, γιατί δεν χωρίζει τότε; Γράφεις είναι σε διάσταση, αλλά μένουν μαζί με το παιδί. Τι σόι διάσταση είναι αυτή; Δεν κάνουν σεξ; Σόρρυ αλλά δεν τον πιστεύω. Πρόσεξε: έχεις ένα παράθυρο ευκαιρίας να δουλέψεις το γάμο σου, δεν θα είναι όμως αιώνιο, ο άντρας σου δεν είναι δεδομένος -μπορεί κι εκείνος να απομυθοποιήσει και να πάψει να θέλει. Πρέπει να πάρεις απόφαση σύντομα. Όχι για να είσαι τίμια όπως λες. Για να συνεχίσεις να έχεις επιλογή.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News