Η Ρένα απαντά: Πώς βρίσκεις κουράγιο και όρεξη για ζωή όταν εμφανίζεται πρόβλημα υγείας που σου στερεί τα όνειρα για το μέλλον;

Το κουράγιο κι η όρεξη για ζωή ευτυχώς είναι καταστάσεις του νου κι όχι του σώματος τόσο.

__________

Η ιστορία της Δύσκολα τα Πράγματα όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Πώς βρίσκεις κουράγιο και όρεξη για ζωή όταν εμφανίζεται πρόβλημα υγείας που φέρνει τα πάνω κάτω, που σου αλλάζει εξ ολοκλήρου τον τρόπο που ζούσες μέχρι τώρα, τις σχέσεις σου με τους άλλους, που ξέρεις οτι θα σε ακολουθεί μια ζωή στερώντας σου ενδεχομένως πολλά από τα όνειρα που έκανες για το μέλλον.

Σαν μάγειρας που χάνει τη γεύση του, τραγουδίστρια που χάνει τη φωνή της, φωτογράφος που τυφλώνεται, μπασκετμπολίστας που πρέπει να μείνει εκτός λόγω σοβαρού χειρουργείου. Και ναι, ίσως κάποτε να ξαναπαίξει, αλλά σίγουρα ποτέ τόσο καλά όσο πριν.

Πώς μαθαίνεις να ζεις χωρίς κάτι που πριν ήταν σχεδόν όλη σου η ζωή και που η ταυτότητα σου ως άνθρωπος είναι απόλυτα συνδεδεμένη με αυτό;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Δύσκολα τα πράγματα

_______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ειλικρινά λυπάμαι για αυτό που περνάς. Σίγουρα δεν είναι εύκολο, μιας κι αναφέρεις ότι το απωλεσθέν είναι συνυφασμένο με την ταυτότητά σου ως άνθρωπος.

Η ανακοίνωση ενός ιατρικούς προβλήματος ή μιας ερχόμενης αναπηρίας ή δυσκολίας σε κάτι που θεωρούσαμε δεδομένο αποτελεί μια ματαίωση. Ταυτόχρονα είναι μια βολή σε μια βεβαιότητα, αυτή της σωματικής και πνευματικής ακεραιότητας. Είναι πράγματα που παίρνουμε ως δεδομένα, αλλά που τελικά δεν είναι καθόλου δεδομένα και που παραβλέπουμε στο κυνήγι της καθημερινότητας. Περνάει ένα αυτοκίνητο, μας χτυπάει, βρισκόμαστε από τη μια μέρα στην άλλη σε αναπηρικό αμαξίδιο. Κάνουμε μια ιατρική εξέταση και μαθαίνουμε ότι έχουμε μια κληρονομική πάθηση που τώρα εκδηλώθηκε. Είναι πολλά και συμβαίνουν σε ανθρώπους γύρω μας. Σε μας. Θα πάρει κάποιο χρονικό διάστημα να έρθεις σε ειρήνευση με αυτό που συνέβη, θα χρειαστεί να πενθήσεις λίγο την κατάσταση, κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Να μην ενοχοποιήσεις τον εαυτό σου που νιώθεις έτσι, είναι εντάξει, αν χρειαστείς ψυχολογική βοήθεια να την αναζητήσεις χωρίς ντροπές. Θα σου κάνει πολύ καλό.

Από την άλλη πλευρά, επειδή είμαι άνθρωπος φύσει αισιόδοξος (όχι χαζοχαρούμενη, βασίζω την αισιοδοξία σε λογικά επιχειρήματα) θα σου πω κάποια πράγματα, κι αν θες τ’ ακούς, αν δεν θες τα πετάς. Δεν στα λέω στο γόνατο, στα λέω επειδή έχω ζοριστεί κι εγώ και καταλαβαίνω.

Η επιστήμη σήμερα κάνει άλματα. Η επιστήμη μαζί με την τεχνολογία είναι ό,τι καλύτερο έχει δημιουργήσει το ανθρώπινο πνεύμα για να κάνει την διαβίωσή μας καλύτερη και να προσφέρει βελτίωση των συνθηκών ζωής όχι μόνο των αρτιμελών κι υγιών, αλλά και των ανθρώπων με προβλήματα υγείας και φυσιολογικής λειτουργίας. Κάθε μέρα διαβάζουμε για πειραματικές δοκιμές, αλλά και κυκλοφορίες, φαρμάκων, τεχνικών, τεχνολογιών που αναβαθμίζουν την ζωή ανθρώπων που πάσχουν. Από αυτοάνοσα, από εκφυλιστικά νοσήματα, από κινητικές παθογένειες, από διάφορες καταστάσεις που εγκυμονούν κινδύνους. Το προσδόκιμο ζωής έχει ανέβει εκθετικά, αλλά κι η ποιότητα ζωής έχει βελτιωθεί σε σχέση με το πώς ζούσαν οι άνθρωποι μόλις έναν αιώνα πριν.Τεχνητά μέλη, αντλίες ινσουλίνης, χάπια για ψυχικές νόσους, ένα σωρό πράγματα που παλιά δεν υπήρχαν. Αυτά είναι τα σύγχρονα θαύματα.

Πιστεύω λοιπόν ότι μια γενναία δόση κουράγιου απορρέει ακριβώς από την πίστη στην επιστήμη και την τεχνολογία. Φυσικά παράλληλα πρέπει να υφίσταται και μια πίστη στη θεσμική λειτουργεία της Υγείας, πράγμα πιο δύσκολο, αλλά τέλος πάντων οι αγώνες που θα δώσουμε εκεί θα είναι, σε όλα αυτά τα ζητήματα που μας απασχολούν. Επίσης η αναπηρία αναδεικνύεται μέσω της ευαισθητοποίησης ως ένας παράγοντας που έρχεται υπό άλλο πρίσμα στο φως του δημοσίου διαλόγου. Σιγά σιγά αλλάζει κι αυτή η ιδιότυπη “ντροπή” που ένιωθαν όλα τα άτομα που είχαν κάποιο χαρακτηριστικό που δεν “κολλούσε” με τη μάζα των λεγόμενων φυσιολογικών: είτε ήταν διαβήτης, είτε αυτισμός, είτε νόσος του Chron, είτε ρευματοειδής αρθρίτιδα, είτε οτιδήποτε άλλο…

Μια άλλη δόση κουράγιου όμως έρχεται από έναν άλλο παράγοντα κι αυτός είναι εσωτερικός. Η χαρά για τη ζωή απορρέει από την αντίληψη ότι η ζωή είναι δώρο. Δεν το βλέπουν όλοι έτσι, πολύς κόσμος, ακόμα κι όταν δεν έχει προβλήματα υγείας τέτοια όπως αυτά που αναφέρεις, βλέπει τη ζωή ως δοκιμασία. Είναι μια εντελώς προσωποιημένη επιλογή και δεν τίθεται κρίση επ’αυτού. Καθένας αποφασίζει τα υπαρξιακά του να τα διαχειριστεί με βάση τα βιώματα, την προσωπικότητα, την πνευματικότητα, εν τέλει την ιδιαιτερότητά του.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι όταν ευγνωμονείς το σύμπαν που για άλλη μια μέρα μπορείς να νιώσεις τις ακτίνες του ήλιου πάνω σου και δεν είσαι κάτω από το χώμα (ή στάχτη), βρίσκεις το κουράγιο να συνεχίσεις. Επειδή το αύριο είναι μια άλλη μέρα. Το είπε η Σκάρλετ Ο’ Χάρα και πιο ενθαρρυντική κουβέντα, μα τον Τουτάτη, δεν έχω ξαναδιαβάσει στη ζωή μου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News