Η Ρένα απαντά: Πώς θα φύγω από την ανάγκη των σχέσεων όταν αυτές έχω ανάγκη γιατί μου έχουν λείψει;

Η ανάγκη για ανθρώπινες σχέσεις. Κι η αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα,

θα ήθελα τη βοήθειά σου σε ένα νοητικό (;) αδιέξοδο που έχω βρεθεί. Θα στα πω ατόφια όπως τα έχω μέσα μου και ζητάω εκ προοιμίου συγγνώμη για το υπέρδιπλο σεντόνι που έχω τόσο ανάγκη να γράψω.

Να πω πρώτα ότι η κατάθλιψη με συνοδεύει στη ζωή μου από τα 18. Αγωνίζομαι πολύ γι’ αυτό (ψυχοθεραπείες/ φάρμακα όταν χρειάστηκε, εναλλακτικές θεραπείες κι ό,τι μπορείς να φανταστείς). Μάλλον περνάω και τώρα άλλο ένα επεισόδιο, καθώς έχασα και τη μαμά μου πρόσφατα. Θα το φροντίσω.

Έχω μεγαλώσει ακούγοντας ότι είμαι σκληρή, μπλαζέ, κλειστή, αυστηρή, επιθετική, δεν εμπιστεύομαι κλπ κλπ τόσο που είχε κλονιστεί η αυτοεικόνα μου. Γλυκιά κουβέντα δεν άκουγα οπότε κι εγώ ασυνείδητα τους τα επιβεβαίωνα.
Έχω φίλους ετών που ξέρω ότι με αγαπούν και τους αγαπώ απλά οι σχέσεις μου μαζί τους δε λειτουργούν, οπότε δεν τη νιώθω την αγάπη τους. Πασχίζω να καταλάβω γιατί και ομολογώ δυσκολεύομαι. Το χρεώνομαι ολόκληρο εγώ. Μου λένε ότι είμαι κλειστή, ανοίγομαι κοινωνικά και γίνομαι πιο φιλική και δε με συμπεριλαμβάνουν μετά αυτοί στα κοινωνικά ή μου τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια. Μου λένε ότι είμαι απόμακρη, τους πλησιάζω ή τους ανοίγω την πόρτα μου και μετά με ψιλογράφουν, ικανοποιώντας τις επιθυμίες τους με άλλους, θεωρώντας με δεδομένη.

Μία καλή φίλη με προτρέπει να μην κλείνομαι τώρα που έχασα τη μητέρα μου αλλά η ίδια δεν προτείνει να πιουμε ένα καφέ (εγώ ήμουν πάντα αυτή που το έκανε) ενώ μου λέει ότι βρίσκεται στην παραλία τώρα που μιλάμε! Μία άλλη δεν παραλείπει στο τηλέφωνο πάντα να πει με άλλα λόγια ότι μου κάνει χάρη που βρήκε χρόνο να με πάρει, γιατί κάποτε της έκανα παράπονο.
Κάποιες φορές που τους ζόρισα λίγο παραπονούμενη για κάποια θέματα, η μία μου ζήτησε συγγνώμη για μία άδικη στάση της κι η άλλη παραδέχτηκε ότι δε μου έχει συμπεριφερθεί καλά εν γένει.

Νομίζω ότι οι ανασφάλειές μου έχουν εξυπηρετήσει πολλούς. Και ευθύνομαι εγώ γι’ αυτό. Οπότε επιστρέφω στη θέση της μπλαζέ απόμακρης και σκληρής.

Το ζουμί: πάντα ήμουν μόνη μου, και λόγω της κατάθλιψης, με αποτέλεσμα να έχω στερηθεί βόλτες, παρέα, εκδρομές κλπ. Αυτό με έχει κάνει να έχω πολλές ανικανοποίητες επιθυμίες και απωθημένα που με βάζουν σε μία θέση ΑΝΑΓΚΗΣ, εξάρτησης και ΦΟΒΟΥ. Ξέρω ότι αυτό δε βοηθά ούτε στη διατήρηση ούτε στη δημιουργία σχέσεων. Οι άλλοι δεν έχουν την ίδια ανάγκη, οπότε λειτουργούν από θέση άνεσης. Τους έχω δει όμως πώς είναι μόλις κλονιστεί λίγο αυτή η θέση. Μπαίνουν σε αμφιβολίες, θυμούνται παλιούς γκόμενους, παλιές φίλες και συγγενείς. Μου πετάνε κι ένα “όλο εγώ σου στέλνω, δε θέλεις να μιλάμε;” κι εγώ σαν το χαλβά πέφτω.

Ακούω από αρκετούς ότι τους ανθρώπους τους έχουμε για να τους χρησιμοποιούμε, δεν εννοούν χρησιμοθηρικά το καταλαβαίνω, εννοούν ως όχημα στη ζωή μας και τις εμπειρίες. Ή πάρε από αυτόν τον γκόμενο ό,τι σου προσφέρει για να πας παρακάτω. Με ενοχλεί τόσο πολύ αυτό που ακούω. Κι εγώ σαν τη χαζή νιώθω ενοχές όταν κάνω παρέα με άτομα που δε με καλύπτουν πολύ, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Τα τιμώ όμως και δεν τα ξεχνώ.

Το αδιέξοδό μου είναι λοιπόν: πώς θα φύγω από την ανάγκη των σχέσεων όταν αυτές έχω ανάγκη γιατί μου έχουν λείψει;

Το ευχαριστώ που με διαβάσατε είναι λίγο!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Επιθυμία για επαφή

_____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Συλλυπητήρια για τη μαμά σου, είναι μια σκληρή στιγμή και δεν βοηθάει και τον υπόλοιπο προβληματισμό το τάιμινγκ. Θα χρειαστεί να “καθίσει” λίγο αυτή η θλίψη και το πένθος, να μην πιεστείς, αλλά να κάνεις αυτό που σε ευχαριστεί, αρκεί να είναι κάτι λίγο ενεργητικό: κάποιο χόμπυ, λίγο περπάτημα, λίγο άσκηση, ημερολόγιο, κάτι τέτοιο. Θα βοηθήσει το μυαλό να επεξεργαστεί αυτό που συνέβη.

Τις ανθρώπινες σχέσεις κι επαφές τις έχουμε όλοι ανάγκη. Και οι φίλοι σου, ακόμα κι όταν δείχνουν άνετοι. Δείχνουν άνετοι επειδή δεν είναι κατάμονοι. Όμως απέναντι στον εαυτό μας, απέναντι στους φόβους μας όλοι μόνοι είμαστε. Και το νιώθουν κι αυτοί, να είσαι σίγουρη.

Η κατάσταση που περιγράφεις είναι αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Σε ταυτοποίησαν ως απόμακρη και σκληρή και σου φέρονται και τους φέρεσαι ως απόμακρη και “σκληρή”. Είναι συχνό φαινόμενο. Νομίζω φταίει και η στάση “πού να μπλέκεις τώρα”, η οποία είναι κάπως σαν διατήρηση ενέργειας εκ μέρους τους. Σίγουρα αυτό είναι πιο ανθρώπινο και κατανοητό από το “σου κάνω χάρη που βρισκόμαστε” (ειπώθηκε όντως έτσι; τι καφρίλα! τι γαιδουριά!) Δυστυχώς στα παπούτσια σου δεν μπορούν να μπουν, ακόμα και ενσυναίσθηση να έχουν, καθώς είναι άλλη η βιοχημεία του εγκεφάλου σας. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να ζητάς ευθέως αυτό που θες και να δείχνεις ότι το “σου κάνω χάρη” δεν περνάει, δεν είναι αποδεκτό. Πρότεινε κάτι πιο αποσπασμένο από καφέ ή ποτό, ώστε να μην οραματίζονται συζητήσεις όπου δεν θα ξέρουν πώς να απαντήσουν. Έχω εισιτήρια για θέστρο, συναυλία, σινεμά -να προτάσεις που δεν θα έρθουν σε δύσκολη θέση εκ προοιμίου. Σιγά σιγά θα αποκατασταθεί το χάσμα. Πες το και καθαρά, “κάνω πράξη αυτό που μου είπες, να μην κλειστώ λόγω πένθους, θα ήθελα να πάμε μαζί”. Και μην αναμένεις να καταλάβουν τα πάντα. Άμα δεν περνάς το ίδιο δεν κατανοείς εις βάθος, μόνο φαντάζεσαι πώς είναι.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News