Οι δύσκολες καταστάσεις θέλουν ντελικάτο χειρισμό.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητη Ρένα, εχω ενα θεμα που με απασχολεί και θα ήθελα τη γνώμη σου και τη γνώμη των μελών.
Αφορμή στάθηκε η ερώτηση για τη ζήλια και το πως εκφραζόμαστε στον αλλο απέναντι στη χαρά και τη λύπη. Ενώ λοιπόν μπορώ να δείξω ευκολα τη χαρά μου σε κάποιον δικό μου άνθρωπο που του συνέβη κάτι καλό, δυσκολεύομαι πολύ να συμπαρασταθω σε δυσκολίες. Τι εννοώ, θα βοηθήσω μεν στην πράξη ή δίνοντας συμβουλές, θα ακούσω τον πόνο τ@, αλλα δεν ξέρω τι να πω, ποια λόγια θα τ@ παρηγορησουν. δεν μπορώ δηλαδή να παρηγορησω, να συμπαρασταθω ακομα και σε περιπτώσεις που έχω στεναχωρηθει πολύ.
Πως μπορώ να το εξελιξω αυτο? έχει τύχει πχ σε φίλο που ηταν άρρωστος με καρκίνο, μη μπορώντας να το διαχειριστώ και επειδή δε μπορω να λέω ευκολα ψέματα, να κοψω τη στενή παρέα, και μάλιστα στην περίπτωση του ειχα καταλάβει τι εχτι πριν διαγνωστεί και τον πίεσα πολυ να παει σε γιατρό γιατι νομιζε πως τα συμπτωματα οφείλονται ατην κόπωση του διαβασματος. Αυτό έγινε όταν ήμασταν στην εφηβεία, αφού λοιπόν τον έπρηζα να παει σε γιατρό, οταν πήρε τη διάγνωση φοβήθηκα, γιατί το είχα ζήσει με συγγενείς μου και δεν είχε καλή εξέλιξη. Αραίωσα λοιπόν και προσπαθούσα μεν να του δώσω θάρρος. Λίγα χρόνια μετά συναντηθηκαμε στο νοσοκομείο και προσπαθούσα να διακωμωδησω τη φάση μας.
Δυστυχώς για εκείνον δεν πήγε καλά έκανε μετάσταση στο κεφάλι και αν και έζησε άλλα 18 χρόνια, πλέον δε θυμόταν και δε γνώριζε, έκοψα λοιπόν εντελως επαφές και δεν ήθελα να πάω στους γονείς του, ουτε καν στο μνημόσυνο, γιατί απλα δεν ήξερα τι να τους πω. Το ιδιο συνέβη και με άλλους φίλους και συγγενείς μου που έφυγαν νέοι, δεν μπορούσα να πω στους γονείς ουτε αυτο το ξερό συλλυπητήρια. συμβαίνει σε αλλ@ αυτο? πως το διαχειριζεστε?
ΑΠΟ ΤΗΝ – Τινα
____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Θα έχει ενδιαφέρον τι θα μας πουν οι φίλες και φίλοι του αναγνωστικού κοινού. Αυτό που μπορώ εγώ να σου πω είναι ότι από το να λες βλακείες και κλισέ, καλύτερα να μη λες τίποτα ή να λες αυτό το πολύ συνοπτικό “συλλυπητήρια”. Δεν υπάρχει άλλωστε κάτι να πεις, όταν ένας άνθρωπος φεύγει το κενό δεν αντικαθίσταται ποτέ, επειδή ο άνθρωπος είναι μοναδικός (για τον ίδιο λόγο είναι πολύ ανούσιο το να πούμε “θα κάνεις άλλο” σε γυναίκες που έχασαν έμβρυο). Δεν υπάρχει παρηγοριά, δεν υπάρχουν μαγικά λόγια. Η παρουσία σου όμως έχει σημασία, ακόμη και βουβή, και σε διαβεβαιώ εκτιμάται.
Σε περιπτώσεις ασθένειας και δύσκολων πραγματικά καταστάσεων η συμπαράσταση είναι κυρίως στο να ακούς τι σου λένε, να σέβεσαι τις επιθυμίες τους (άλλοι θέλουν κόσμο στο νοσοκομείο, άλλοι να μην τους βλέπουν ευάλωτους) και να βοηθάς πρακτικά εφόσον μπορείς. Είναι ανακούφιση να τους προσφέρεις χρόνο: μια βάρδια στο νοσοκομείο για να βοηθήσεις τους συγγενείς να πάρουν ανάσα, μια βόλτα όταν θέλει κάποιος να ξεφύγει από την δυστοπία, ένα πιάτο φαγητό ή κάποια αναγκαία μικροψώνια όταν νιώθει πελαγωμένος. Καταλαβαίνω ότι κάθε ασθένεια στο γύρω περιβάλλον μας είναι υπενθύμιση της δικής μας θνητότητας και αυτό σε παραλύει, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να το αποδεχτούμε. Δεν είμαστε αιώνιοι. Σήμερα ο άλλος, αύριο εγώ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν πως να συμπαρασταθούν σε μία δύσκολη κατάσταση.
Εγώ όταν κάποιος δικός μου αντιμετωπίζει πρόβλημα συνήθως δεν λέω πολλά. Αρκούμαι να πω πως ”δεν ξέρω τι να πω, δεν έχω λόγια, λυπάμαι, οτιδήποτε χρειαστείς μη διαστάσεις, είμαι εδώ για σένα”.
Αν το άτομο που αντιμετωπίζει πρόβλημα χαθεί, θα πάρω τηλέφωνο να δω πως είναι, αν δεν απαντήσει θα στείλω μήνυμα…διακριτικά και χωρίς πολλά λόγια θα είμαι δίπλα , δεν ξέρω αν με αυτόν τον τρόπο βοηθάω..και εγώ το ψάχνω γιατί ο κάθε ένας είναι διαφορετικός.
Μπορείς απλά να αναγνωρίσεις τα συναισθήματα τους. «Αυτό πράγματι είναι μια δύσκολη κατάσταση». Δείχνει απλώς κατανόηση.
Πολλοί προσπαθούν να υποτιμήσουν την κατάσταση με βλακείες του τύπου «υπάρχουν και χειρότερα». Ότι χειρότερο και το άτομο αισθάνεται να το περιφρονούν.
Πιστεύω ότι πρεπει να καθιερωθεί/απενοχοποιηθει η ερώτηση “τι χρειάζεσαι από εμένα;” και “τι μπορω να κάνω;”, καθώς και η απαντηση της, να μην είναι δηλαδή ένα ενοχικο “τίποτα”. Κάθε άνθρωπος διαχειρίζεται το πενθος ή τις δυσκολίες με διαφορετικό τρόπο και έχει ανάγκη από διαφορετικά πράγματα: πχ σιωπή/χώρο/χρόνο, ή ένα αυτί να τα πει/έναν ώμο να κλάψει, ή πρακτικη συμπαράσταση/βοήθεια κ.ο.κ. Ας τους ρωτάμε τους ίδιους με ειλικρινες ενδιαφέρον και πρόθεση. Δεν υπάρχει universal manual με οδηγίες που να ταιριάζουν σε όλους, και ναι, όλοι μας νιώθουμε άβολα σε περιπτωσεις σαν αυτές που περιγραφεις γιατί κανεις μας δεν ξέρει πώς να… Διαβάστε περισσότερα »
Ρώτα ευθέως: τι μπορώ να κάνω για να σε βοηθήσω? και μετα καντο. Μπορεί οι απαντήσεις να σε εκπληξουν. Είχα φίλη που όταν έχασε το έμβρυο σε προγραμματισμένη εγκυμοσύνη, μου ζήτησε να βλέπουμε ταινίες τρομου. Εγώ δεν το έχω καθόλου με αυτά και το τι απαίσιες ταινίες είδα μαζί της λέγεται. ειδικά μία που ο πρωταγωνιστής είχε ένα πανδοχείο και είχε εμμονή με τη μάνα του η οποία τελικά ήταν σκελετός που φορούσε φόρεμα και καθόταν σε μία πολυθρόνα, τι ήταν αυτό Θεέ μου, αν ξερει κανείς το όνομα ας το γράψει στα σχόλια. Η φίλη μου είπε μετά από… Διαβάστε περισσότερα »
psycho απο χιτσκοκ λες?
Απαίσια ταινία το αριστούργημα Psycho?
Ναι είναι λίγο κάπως να χαρακτηρίζεται ως “απαίσιο” το αριστούργημα του βασιλια του σασπένς, αλλά τέτοιες ταινίες δεν είναι για όλους… Γούστα είναι αυτά, και δεν είναι όλοι κριτικοί κινηματογράφου.
ps. Από τις αγαπημένες μου ταινεις, και πολυ ανώτερου επιπέδου από τις μοντέρνες ταινίες τρόμου που ενώ τα δείχνουν όλα το μονο που προκαλούν είναι γελιο. Αλλά εγώ λατρεύω και τις ταινίες τρόμου.
Για τόσο δύσκολες περιπτώσεις δεν ξέρω αλλά επειδή το έχω συζητήσει με φίλους πολλές φορές, θα σου πω να είσαι αυτή που είσαι. Οι φίλοι σου ξέρουν τι άνθρωπος είσαι κ πως εκφράζεσαι. Στην δική μου παρέα, άλλη θα πάρεις για να γκρινιάξεις κ να γίνει έξαλλη on your behalf, άλλη για να κλάψεις κ να σου προσφέρει μια ζεστή αγκαλια. Εμένα πχ θα με πάρουν για να βάλω τα πράγματα σε τετραγωνάκια και να τα εκλογικεύσω. Αν βρεθούμε για να κλάψουν, ξέρουν ότι εκεί θα είμαι αλλά θα κάθομαι σαν τον χαλβά. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, ούτε μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μου έχει τύχει φίλος με καρκίνο αλλά η κολλητή μου έχασε την μαμά της οταν ήταν είμασταν στην εφηβεία και εκείνη την στιγμή απλά πήγα στο σπίτι της γιατί μου το ζήτησε και την συνόδεψα στην κηδεία γιατί μου το ζήτησε. Δεν θυμάμαι να της είπα κάτι παραπάνω από ένα “λυπάμαι πολύ, αν χρειαστείς κάτι είμαι εδώ”, το μόνο που μετανιώνω ειναι που δεν πήγα αρκετά γρήγορα στο σπίτι της. Νομίζω με το να προσφέρεις βοήθεια και να δείξεις οτι είσαι εκεί για τον φίλο που έπαθε κάτι είναι αρκετό. Ακόμα κι αν σου πουν οτι δεν χρειάζονται κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπαρχει τιποτε να πεις καμια λεξη δεν αντιστοιχει στον συντριπτικο πονο. Εχει σημασια να εισαι εκει. Τεραστια. Πριν πολλα χρονια η κοπελα που ειμασταν σε σχεση εξ αποστασεως εχασε τον πατερα της σε αυτοκινητιστικο με πηρε τηλ λιγο αφου το εμαθε στις 6 το πρωι. Εως τις 10 την ακουγα να κλαιει η να διηγειτε ιστοριες απ οταν ηταν κοριτσακι με τον μπαμπα της η να ρωταει γιατι. Δεν εχω νιωσει ποτε πιο αδυναμος στη ζωη μου απο τοτε που δεν μπορουσα να της δωσω μια πειστικη απαντηση σ αυτο το γιατι. Το μονο που ειπα οταν μου το… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καταλαβαίνω. Κι εγώ έχω θέμα με τα λογια ειδικά σε καταστάσεις που δεν μπορείς να πεις πολλά όπως θάνατος.
Σε θέμα αρρώστιας ακούω και οργανώνω κάτι που θα τους διασκεδάσει και θα τους κάνει να ξεχαστούν. Θέατρο, διακοπές, έξοδο
Επειδή φαινεται να σε απασχολεί το θέμα μπορείς να αντλησεις έμπνευση από σελίδες με διασημα quotes. Φυσικά εάν ξέρεις και το context που έχει γινει το quote ακομα καλύτερα. Το κανει ενας φιλος μου τωρα που έχουμε αρχίσει να πηγαινουμε σε κηδείες ο οποίος ειναι πολύ σινεφιλ, και όλοι αναρωτιουνται τι ήθελε να πει. Κανει ομως τον αλλον να πηγαινει το μυαλό του καπου αλλου και αυτό για εμένα βοηθάει, σε 1ο επίπεδο τουλαχιστον. Φυσικά καθε στιγμή εχει τις ιδιαιτερότητες της και πολλές φορές μια τυπική προσσέγγιση να σε βγαζει απ τη δύσκολη θεση. Σου εύχομαι να μην χρειστει να… Διαβάστε περισσότερα »
H ζωή συνεχίζεται και μετά το θάνατο.
https://www.youtube.com/watch?v=ADLrxji2XLA
Είναι δύσκολο να αποδεχθούμε τον ίδιο μας τον θάνατο. Μάλλον κανείς δεν το έχει καταφέρει. Ωστόσο, σκέψου πως μια μέρα η εντροπία του σύμπαντος θα φτάσει τον μέγιστο βαθμό και θα επέλθει ο θερμικός θάνατος και δεν θα υπάρχει πλέον ύλη.
Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, ούτε καν τα άστρα και το ίδιο το σύμπαν. Εμείς είμαστε ένα τίποτα μπροστά του και εκείνο δεν είναι τίποτα μπροστά στον θάνατο.
Ace, το σχόλιό μου ήταν μια αναίδεια προς τη θρησκευτική παραμύθα. Πόσο κούφιο ακούγεται σαν παρηγοριά στους απομένοντες. Τέτοιος μλκς είμαι.
Από την άλλη, δεν είμαι σίγουρος ότι έχω καταλάβει το δικό σου σχόλιο. Εννοείς ότι δεν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Αν ναι, οκ. Συμφωνώ.
Να με προτιμάτε στις κηδείες.
Άθεη είμαι και εγώ, αλλά το πένθος είναι μια ευαίσθητη κατάσταση που ο καθένας χειρίζεται διαφορετικά. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να χλευάσουμε τη θρησκεία.
Πάνω κάτω αυτό. Εδώ το σύμπαν θα πεθάνει, θα ζήσουμε εμείς;
R u ok?
Δεν είναι κατάλληλη στιγμή; Έχουμε κάποιον που πενθεί και δεν το κατάλαβα; Σε ερώτηση τρίτου για το πώς να φέρεται απάντησα. Και θεωρώ ότι απάντησα καλά, μάλιστα. Θεωρώ ότι δεν έχουν πάρει διαζύγιο η θρησκεία και ο θάνατος. Και ούτε και θα πάρουν ποτέ. Ελπίζω να σε κάλυψα.
Ναί και εγώ είπα ότι μια τέτοια συμβουλή δεν είναι καλή για την γράφουσα. Όταν κάποιος πενθεί δεν του μιλάς για την φιλοσοφία των θρησκειών για το θάνατο, ανεξάρτητου πεποιθήσεων. Τουλάχιστον, εγώ όχι μόνο δεν θα το εκτιμούσα αλλά θα αντιδρούσα και άσχημα.
Ace, έγραψα ένα σαρκαστικό σχόλιο θεωρώντας ότι γίνεται κατανοητό πως εννοώ να ΜΗΝ κάνει τέτοιο σχόλιο. Μου απαντάς παίρνοντάς το τοις μετρητοίς και μάλιστα, μου εξηγείς ότι όλα πεθαίνουν, νομίζοντας πως είμαι θρήσκος. Σου εξηγώ παρακάτω ξεκάθαρα ότι είναι σαρκαστικό το σχόλιο και μου απαντάς ότι δεν ασκούμε πολιτική μπροστά στο πένθος. Ενώ το μήνυμα είναι ΜΗΝ πεις κάτι τέτοιο. Σε ποια συμβουλή αναφέρεσαι τελικά; Αν δεν έκανα το σαρκασμό ξεκάθαρο, να με συγχωρείς. Νόμιζα ότι οι obituary από κάτω, το τόνιζαν. Εσύ συγκεκριμένα όμως, σε τι απαντάς τελικά; Δηλαδή, είτε έλεγα πες το, είτε μην το πεις, εσύ διαφωνείς.… Διαβάστε περισσότερα »
Μα ο φόβος του θάνατος είναι και ο λόγος ύπαρξης των θρησκειών από την αρχή της ανθρωπότητας. Όσο υπάρχει αυτός, τόσο θα υπάρχουν και οι θρησκείες. Παρεπιπτόντως, η πίστη στα θεία είναι ο πιο αποτελεσματικός coping mechanism στο πένθος. Όσοι πιστεύουν το περνούν πολύ ήπια και ζουν και καλύτερα τα τελευταία χρόνια της ζωής τους. Οπότε live and let live. Όσο δεν προσπαθούν να επιβάλουν τις πεποιθήσεις τους σε άλλους, ας πιστεύουν ότι θέλουν και ότι βοηθάει τους ίδιους.
???, είναι τόσο αόριστο αυτό που γράφεις που πραγματικά δεν ξέρω αν συμφωνώ ή διαφωνώ. Αποτελεσματικός coping mechanism για το πένθος η πίστη; Και πώς μετριέται αυτό; Υπάρχει πενθομετρο; Τελοσπάντων, καταλαβαίνω πως συνολικά το να φορτώνεις τα προβλήματά σου και τις ανησυχίες σου σε κάτι που αντιλαμβάνεσαι ως ισχυρότερο, εξυπηρετεί σε ένα βαθμό. Όμως η διαπίστωση της θνητότητας από πρώτο χέρι, είναι τέτοιο χαστούκι, που πραγματικά πρέπει κάποιος να είναι αφιονισμένος ώστε στην εσωτερική πάλη μεταξύ πίστης στη μεταθανάτια ζωή και της θλιβερής διαπίστωσης, να κερδίσει η πρώτη. Σε αυτή την περίπτωση, είναι ήδη αφιονισμένος, οπότε για τι συζητάμε; Κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Καθόλου αόριστα, ίσα ίσα πολύ συγκεκριμένα. Το έχω δει να συμβαίνει, ανθρώπους με βαρυές ανοίατες ασθένεις και άλλους που χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα να βρίσκουν παρηγοριά στην ιδέα ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Και χάρη σε αυτή την ιδέα να κρατιούνται στα πόδια τους. Και έχω νοιώσει η ίδια την απελπισία της ανυπαρξίας που συνοδεύει τον θάνατο αγαπημένου προσώπου, όταν έβλεπα του γύρω μου να ανταπεξέρχονται πολύ πιο εύκολα βασιζόμενοι στην πίστη τους. Είναι αβάσταχτος ο πόνος της ανυπαρξίας και του θαντάτου και η πίστη λειτουργεί ως ισχυρότατο παυσίπονο, άκρως αποτελεσματικό, σε αυτούς που τους πιάνει τουλάχιστον, γιατί… Διαβάστε περισσότερα »
“Και χάρη σε αυτή την ιδέα να κρατιούνται στα πόδια τους.”
Ok
Παντως σε κηδεια το χω νιωσει το “καλη ανταμωση” που παραδοσιακα λεγετε κι ας μην πιστευω σε κανενα μετα θανατον
Στεφανος st, αντίστοιχα εγώ στην κηδεία του πατέρα μου, στα είκοσί μου, όταν κάποιος μου είπε κάτι τέτοιο, παραλίγο να πάθω νευρικό κλονισμό. Τι συμπέρασμα να βγάλω τώρα;