Η Ρένα απαντά: Πώς στο καλό να γίνω ξανά χαρούμενη;

Το να γίνεις πιο χαρούμενη θα έρθει αφού διαχειριστείς το πένθος σου και από την απώλεια των δικών σου, αλλά και από τον χωρισμό.

_____________
Η ιστορία της Μόνης για πάντα όπως την ξεχώρισα σήμερα

Η ερώτηση που θέτω είναι δύσκολη, αλλά διαβάζω χρόνια το σάιτ και έπηρεαζομαι με την θετική έννοια από τις απαντήσεις Ρένας, αλλά και σχολιαστών. Θα ήθελα να ρωτήσω πως θα γίνει να είμαι ξανά χαρούμενη και να βρω την δύναμη να συνεχίσω. Χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέρειες είμαι 28 και τα τελευταία χρόνια έχασα την οικογένεια μου (γονείς και αδερφό) και έμεινα εντελώς μόνη μου.

Πάω σε ψυχολόγο, έχω καλές φίλες, όμως αλλο συγγενικό πρόσωπο δεν υπάρχει. Είχα μια σχέση που με στήριζε πολύ, όμως χωρισαμε για άλλους λόγους και από τότε στο ερωτικο τομέα τα πράγματα είναι τραγικά (τραγελαφικά θα έλεγα). Βιώνω μεγάλη μοναξιά και θλίψη. Παλεύω καθημερινά να πετύχω τους στόχους μου (διάβασματα, δουλειές, γυμναστήριο ) αλλά η μοναξιά και η θλίψη κανει αβάσταχτη την καθημερινότητα. Η ψυχοθεραπεία βοηθά ως ένα πολύ μικρό σημείο. Θα ήθελα προτάσεις για το πως θα νιώσω καλύτερα, να βρω ένα κίνητρο

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μόνη για πάντα

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αγαπητή φίλη σε ευχαριστώ και συλλυπητήρια για τις απώλειές σου. Δεν είναι λίγο αυτό που πέρασες και περνάς. Ο θάνατος είναι μια οριστική και μόνιμη κατάσταση κι οι δικοί σου προφανώς έφυγαν σε δύσκολες συνθήκες. Είναι όμως μέσα στη ζωή. Η ζωή διέπεται από τυχαιότητα, με μόνη σιγουριά τον θάνατο αργά ή γρήγορα. Πρέπει να τον αποδεχτούμε, να κάνουμε ειρήνη μαζί του, για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Κυρίως για να μπορέσουμε να ζήσουμε με μια αίσθηση ικανοποίησης και χαράς.

Ο χωρισμός σου βιώνεται κι αυτός ως πένθος. Μια σχέση ικανοποιητική, υποστηρικτική είναι ένα αποκούμπι στην υπαρξιακή μοναξιά που όλοι νιώθουμε λόγω της συνείδησης της θνητότητάς μας. Είναι ανθρώπινο. Επομένως πρέπει κι εδώ να αποδεχτείς ότι έχεις “πένθος” να αντιμετωπίσεις, μια απώλεια.

Αντίθετα από όσα λέγονται, προσωπικά δεν θεωρώ ότι οι επισκέψεις σε ψυχολόγο είναι πανάκεια. Αν μη τι άλλο επειδή με όλους τους επαγγελματίες δεν ταιριάζουν όλοι με όλους, ούτε υπάρχουν λύσεις για όλα τα προβλήματα. Βοηθούν ως ένα σημείο, σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν πράγματα στον έλεγχό σου, στον εαυτό σου, που αναγνωρίζοντάς τα μπορείς να επιφέρεις αλλαγές, όχι όμως στα πάντα. Το πένθος είναι ένα απ’αυτά, το ίδιο κι η υπαρξιακή αγωνία. Μας έχουν διδάξει ότι πρέπει να είμαστε go getters, να πιάνουμε τον ταύρο από τα κέρατα, να μαχόμαστε, όπως παλεύεις κι εσύ με την καθημερινότητα για να μην σε καταπιεί η θλίψη. Όμως κάποιες φορές οφείλουμε αν θέλουμε να βρούμε τον εαυτό μας να τον χάσουμε.

Ο μόνος δρόμος είναι να αποδεχτείς αρχικά ότι η μαύρη αυτή περίοδος είναι μια αναγκαία φάση. Μια φάση που σου παίρνει κάποιο χρόνο, αναμενόμενα, ανθρώπινα, όπου θα πονέσεις, θα κλάψεις, θα νιώσεις ότι είσαι απέραντα μόνη. Όχι όμως μόνη για πάντα. Επειδή τίποτα δεν είναι για πάντα σ’αυτό το αχανές, απρόβλεπτο, χαoτικό σύμπαν. Αγκάλιασε την αίσθηση ότι δεν ελέγχουμε πολλά πράγματα, ίσως όχι τα περισσότερα (οι φυσικοί επιστήμονες διατυπώνουν με αξιώσεις την θεωρία ότι δεν υφίσταται ελεύθερη βούληση, αλλά δεν το λένε και πολύ παραέξω για να μην επέλθει κοινωνική κατάρρευση). Και κατόπιν κάνε αυτό που θα σου πω παρακάτω.

Μια μέρα πήγαινε σε ένα ογκολογικό νοσοκομείο επισκέπτρια. Ή σε ένα νοσοκομείο παίδων σε μια πτέρυγα βαριών περιστατικών. Αφουγκράσου τον πόνο, την απώλεια, την δυστυχία, την υπομονή, την καρτερία. Αγκάλιασε με τα μάτια σου τους άλλους ανθρώπους που πονάνε σωματικά και ψυχικά. Θα νιώσεις λιγότερο μόνη, σου το εγγυώμαι. Πήγαινε αμέσως κατόπιν σε κάποιο καταφύγιο για ανθρώπους που είναι άστεγοι, κακοποιημένοι, μόνοι κι εγκαταλελειμμένοι από τους δικούς τους ή σε κάποιο δημόσιο γηροκομείο. Πρόσφερε ένα ζεστό ρούχο, ένα πιάτο φαί, ένα δωράκι για τις γιορτές. Θα δεις μέσα στα μάτια τους αυτό που η ίδια νιώθεις. Την απέραντη μοναξιά τους να έχει την ελπίδα με ένα λιθαράκι να ελαφρύνει λιγουλάκι, για λίγο μόνο. Κι ύστερα πάλι από την αρχή. Ίσως αύριο ξανά..

Ζούμε στιγμές. Κάνε τις στιγμές να μετράνε. Πρόσφερε και θα δεις ότι η χαρά θα έρθει λίγο λίγο προς το μέρος σου. Αν όχι η χαρά, τουλάχιστον η εσωτερική ειρήνη. Κι όλα τ’άλλα, γερή να είσαι, θα τα βρεις. Μεγάλη αγκαλιά από μένα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News