Η Ρένα απαντά: Πώς περνάει το πένθος 10 χρόνια μετά;

Ώρες ώρες εύχομαι να υπάρχουν οδηγίες χρήσης, τι κάνεις όταν χάσεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου, δηλαδή τη μάνα σου, γιατί η μάνα μας είναι η ρίζα μας και πολλές φορές ορίζει (καλώς ή κακώς) ποιοι είμαστε

_________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα αγαπητή Ρένα και αγαπητές σχολιάστριες,

Είμαι 28 χρονών και πριν 10 χρόνια η μαμά μου πέθανε.

Δεν μπορώ να περιγράψω την πορεία μου μέσα σε αυτό, είναι αδύνατον και θα φανεί φλύαρο και μελό.

Στο σήμερα πάντως, δεν κλαίω σε άκυρες στιγμές όπως τα πρώτα χρόνια, ούτε έχω τόση οργή και πόνο. Ακόμη συγκινούμαι, κι αν κάτσω να δω φωτογραφίες και βίντεο πάντα δακρύζω. Το πιο τρελό από όλα μου φαίνεται το γεγονός ότι όταν την αναφέρω σκέφτομαι ανάμνηση κι όχι την ίδια, δεν ξέρω πως να το περιγράψω ακριβώς, όπως για παράδειγμα όταν αναφερθείς στη φίλη σου την Μ. θα σκεφτείς την Μ, το πρόσωπό της, αλλά όταν αναφέρω την μαμά μου δεν μου έρχεται συνειρμικά η ίδια στο μυαλό, είναι σα να έχει πάρει μέσα στο μυαλό μου την μορφή έννοιας περισσότερο, κι αυτό μου φαίνεται τρελό. Έχω βίντεο για να θυμάμαι την φωνή και την μορφή της, αλλά νιώθω ότι έχω αποξενωθεί αρκετά… Δεν τη σκέφτομαι πλέον κάθε μέρα. Δε νιώθω τύψεις γι’ αυτό γιατί ξέρω ότι η αγάπη μου δεν μετριέται έτσι, απλά η ζωή προχωράει…
Είναι μέσα μου και το ξέρω, τη βλέπω και στο πρόσωπό μου, στην ομοιότητά μας, στις σκέψεις, στο χιούμορ που έχω, αλλά πονάω βαθιά ακόμη, νιώθω πολύ ανήμπορη που δεν έχω έναν άνθρωπο να με αγαπάει τόσο τόσο πολύ.

Ώρες ώρες εύχομαι να υπάρχουν οδηγίες χρήσης, τι κάνεις όταν χάσεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου, δηλαδή τη μάνα σου, γιατί η μάνα μας είναι η ρίζα μας και πολλές φορές ορίζει (καλώς ή κακώς) ποιοι είμαστε. Ακόμη δεν είμαι σίγουρη ποια είμαι, είχα μάθει να με βλέπω μέσα από τα μάτια της, και αυτό με διευκόλυνε σ έναν βαθμό για να μου αποδίδω καλά ή κακά χαρακτηριστικά.

Έχω πατέρα και δύο αδερφούς μεγαλύτερους, αν αναρωτηθείτε, κι ένα αγόρι που με αγαπάει πολύ και όταν είδε βίντεο με τη μαμά μου για πρώτη φορά έκλαψε κι εκείνος, αλλά ώρες ώρες πραγματικά νιώθω ότι αυτό το πένθος δεν θα περάσει ποτέ, θα μείνει μια ανοιχτή πληγή που θα αποτελεί αδυναμία μου για πάντα, μία αχίλλειος πτέρνα. Επίσης ήθελα να αναφέρω τη λύπηση που έχω εισπράξει από ανθρώπους όταν μαθαίνουν ότι η μαμά μου δεν ζει, και πόσα το ορφανό της τάδε έχω ακούσει… γιατί να είναι στίγμα αλήθεια; κάναμε κάτι κακό ή η δυστυχία, ο θάνατος και η αρρώστια είναι ντροπή και γκαντεμιά;

Τελικά το πένθος πως περνάει, πως ζεις με αυτό, πέρασαν τόσα χρόνια κι ακόμη δεν έχω απάντηση…Πείτε μου κι εσείς πως βιώνετε το όποιο πένθος στη ζωή σας. Και γεια μας, γιατί δεν ήθελα να μαυρίσω κανέναν, αλλά κι αυτό είναι κομμάτι της ζωής.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Isminaki

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Έχεις βιώσει μια απώλεια σε νεανική ηλικία, πολύ πρωτύτερα από το προσδόκιμο που υπολογίζεται για τον θάνατο των γονιών. Αυτό έχει «γράψει» μέσα σου, είναι λογικό και αναμενόμενο και οτιδήποτε άλλο θα ήταν παράξενο. Όπως σωστά λες ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή, η απώλεια είναι μέσα στη ζωή και δεν χρειάζεται λύπηση αλλά συνειδητοποίηση.

Είχα εκπλαγεί (επειδή δεν το γνώριζα), όταν παρακολουθώντας ένα ντοκυμαντέρ για την Σπιναλόγκα έμαθα ότι τελευταίος εγκατέλειψε τον οικισμό του λεπροκομείου ο ορθόδοξος ιερέας. Επειδή η εκκλησία προσδιορίζει ότι τιμές οφείλονται στον νεκρό μέχρι και 7 χρόνια μετά τον θάνατό του, όπως έλεγε, και κάποιος έπρεπε να τελεί τις δεήσεις πάνω από τους τάφους τους. (Το έψαξα και δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός για πιο μετά για επιμνημόσυνες δεήσεις, επιλέγει η οικογένεια). Δηλαδή, εκεί που θέλω να καταλήξω, ακόμα κι ένας καθιερωμένος θεσμός, όπως είναι η εκκλησία, αναγνωρίζει ότι το πένθος δεν περνάει έτσι γρήγορα. Βαραίνει μέσα μας, μας ορίζει.

Το πένθος περνάει αργά, επειδή το αγαπημένο πρόσωπο αφήνει πίσω του μια απώλεια. Η απώλεια δεν αναπληρώνεται ποτέ, επειδή κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, δεν είναι κούκλα να πάρουμε άλλη. Κι έτσι πρέπει να είναι, δεν υπάρχει επιταχυντής συναισθημάτων, μην δεχτείς να βγεις η προβληματική επειδή σου λείπει ο άνθρωπός σου. Ιδιαίτερα η μάνα, ένα άτομο εμβληματικό στην ζωή καθενός και καθεμιάς, έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο -καλό ή κακό.

Όπως ισχύει ότι η αποδοχή της απώλειας είναι η τελειωτική φάση του πένθους. Όταν ξέρουμε ότι, ό,τι ήταν να μείνει, έχει μείνει, κι ας έφυγε το άτομο από κοντά μας. Ενηλικιωνόμαστε πραγματικά όταν χάνουμε τη μαμά μας, λένε, κι είναι αλήθεια. Ταυτόχρονα η απώλεια δεν είναι απόλυτη. Το γράφεις η ίδια: «Είναι μέσα μου και το ξέρω, τη βλέπω και στο πρόσωπό μου, στην ομοιότητά μας, στις σκέψεις, στο χιούμορ που έχω.» Η μαμά σου θα είναι πάντα μέσα σου κι όσα είχε να σου δώσει σου τα έδωσε και ήταν πολλά. Θα κάνεις ειρήνη με την απώλεια όταν θα αποκτήσεις η ίδια παιδί πιθανότατα, είναι ο ευκολότερος τρόπος, και μακάρι να δεις στοιχεία της μαμάς σου και μέσα στο παιδί σου. Έτσι θα νιώσεις για τα καλά ότι εξακολουθεί να ζει μέσα σας. Κι έτσι είναι. Έτσι είναι.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News