Οι τοξικές φιλίες της δουλειάς και πώς να τις ξεκόβεις.
_____________
H ιστορία της Απέναντι όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα που πλέον εντοπίζεται σε αρκετές παρέες/σχέσεις, και που είναι αφορμή στην ουσία για κάτι πιο σύνθετο, αλλά λειτούργησε μέσα μου σαν τη “σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι”, ενώ τα λοιπά αίτια είναι πλείστα όσα, ώστε να προσπαθώ να απομακρυνθώ από μια φίλη…
Η συγκεκριμένη φίλη και συνάδελφος, και μιλάμε για φιλία 6 χρόνων, έχει, όπως όλοι μας, χαρακτηριστικά τα οποία είναι αρκετά ενοχλητικά και τα οποία εντοπίζεις μόνο αν τη συναναστραφείς αρκετά. Αλλά διαπιστώνω πια πως είναι αρκετά “τοξικά” ώστε να κάνεις συνέχεια τα στραβά μάτια/ να μη δίνεις σημασία, και ουκ ολίγες φορές έχει πληγώσει με τη στάση της άλλους συναδέλφους και φίλους.
Είναι από τα άτομα που κάθονται και αναλώνονται στη λεπτομέρεια της λεπτομέρειας (κυρίως γιατί περιμένει να ακούσει το “μπράβο”) χάνοντας χρόνο για βλακείες με αυτή τη στάση (στη δουλειά). Επιμένει ότι ο δικός της τρόπος και η δική της οπτική είναι αλάνθαστα (παντού) κι αν τυχόν της αποδείξεις ότι έχει άδικο, σου γυρίζει τα λεγόμενά της με τέτοιο τρόπο ώστε να φανεί ότι “ναι, το ίδιο πράγμα λέμε” ( ε, όχι!). Αν κάνεις/πεις κάτι λάθος θα φροντίσει να το επισημάνει (πιστεύω όχι για να θίξει εσένα, αλλά για να ακούσει πάλι αυτή το “μπράβο” και το πατ-πατ στην πλάτη από ανώτερους). Τείνει να “διαφημίζει” τις καλές πράξεις/εξυπηρετήσεις που θα κάνει σε κουραστικό βαθμό, και γενικά ενώ όλοι λένε αρχικά τί κουλ άτομο είναι, με λίγη παραπάνω αλληλεπίδραση μαζί της, αναγνωρίζουν προβληματικά στοιχεία. Οι πιο “ευαίσθητοι” δε, παρεξηγούνται και παίρνουν τη στάση της ως προσωπική περιφρόνηση και αισθάνονται χαζοί και “λίγοι”.
Εμένα δε, όποτε μου άρεσε τύπος που τύχαινε να δείξει κι από την πλευρά του κάποια συμπάθεια, με “προσγείωνε” με τα μούτρα, πάντα λέγοντάς μου ότι επειδή σε εμένα αρέσει νομίζω ότι ενδιαφέρεται, κι ότι είναι απλά φιλικός και τον παρεξήγησα λόγω δικής μου έλξη. Σα να μου έλεγε δηλαδή στην ουσία ότι “σιγά μη γυρίσει να σε κοιτάξει”.
Η ίδια καμαρώνει ανερυθρίαστα για το πόσο ακομπλεξάριστη είναι (εμένα πάντως η στάση της μόνο κόμπλεξ μου βγάζει),και πόσο “αντράκι” και πώς από παιδί της λέγανε όλοι ότι θα ‘πρεπε να είχε γεννηθεί αγόρι, πώς οι άντρες της εκάστοτε παρέας τη γουστάρουνε τέρμα στην παρέα, καμαρώνοντας ότι ακόμα και με το γιο της είναι σαν φίλη. Και σχολιάζει ειρωνικά τις εκάστοτε συντρόφους του γιου της, στα πλαίσια “ήρθε και με χαιρέτησε αλλά που να θυμάμαι ποιά είναι, κάθε βδομάδα π*δάει κι άλλη” (slut shaming, αλλά ο γιος-γ*μι*ς) και λοιπά τέρμα καραμπινάτα σχόλια και αντιλήψεις εσωτερικευμένου μισογυνισμού.
Εννοείται πώς επειδή αυτή είναι σούπερ κοινωνική, πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτό: αν δε θες να την ακολουθήσεις κάπου, γιατί δε σε εκφράζει ο συγκεκριμένος τρόπος διασκέδασης, επιμένει σε κουραστικό βαθμό και σου τη λέει παράλληλα. Ενώ σε αντίστοιχη περίπτωση που εκείνη δε θέλει να ακολουθήσει, όλα καλά, τα δικά της γούστα και το δικό της πρόγραμμα είναι “ιερό” και δεν κάνει εκπτώσεις/συμβιβασμούς. Αλλά αν της αρνηθείς δραστηριότητα με τις ίδιες δικαιολογίες που έχει κατά καιρούς χρησιμοποιήσει κι αυτή στο παρελθόν (ή και σοβαρότερες), πάλι επιμένει να προσαρμοστείς και σου τη λέει κιόλας.
Και το κερασάκι -πλέον-, φανατική αντιεμβολιάστρια…που καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ιδιότητα πάει πακέτο με αυτό το γενικό χαρακτήρα, είναι holier-than-thou επί 100. Εννοείται εμείς πρέπει να τη σεβαστούμε και να κάνουμε υποχωρήσεις (να μην πάμε δηλαδή για φαγητό κάπου έξω, αλλά να συναντηθούμε σε κάποιο σπίτι, γιατί εκείνη δε μπορεί, κι αν πάμε κάπου έξω, που δεν έχει νόημα να την καλέσουμε, αφού ως ανεμβολίαστη δε μπορεί να ακολουθήσει, το κάνουμε κρυφά κι αν το πάρει πρέφα αρχίζει τα passive-agressive σχόλια)…Άσε που όπως οι περισσότεροι αντιεμβολιαστές, σου ξεκινά την προπαγάνδα στο εφτακάθαρο (εμένα μου “επιτέθηκε” πριν μήνες με μηνύματα τα μεσάνυχτα) , χωρίς να της αναφέρεις τίποτα, αρχίζει τη γκρίνια και κάθεται και σου διαβάζει ΕΝΑ άρθρο για ΕΝΑΝ εμβολιασμένο που είχε παρενέργειες από το εμβόλιο/πέθανε/ δεν ξέρω κι εγώ τι…
Με αφορμή λοιπόν το ότι δεν εμβολιάζεται, έχω ένα παραθυράκι που έχω ξεκόψει, αλλά δε μπορώ να την αποφεύγω για πάντα…Τα υπόλοιπα στοιχεία τα παρέβλεπα τα πρώτα χρόνια της φιλίας μας, γιατί συναισθηματικά ήμουν πιο ανασφαλής, οπότε τα κατάπινα, γιατί σε άλλα θέματα με είχε στηρίξει, κυρίως στο κομμάτι της δουλειάς μας, και γιατί τέλος πάντων δεν είμαι το ίδιο άτομο που ήμουν πριν 6 χρόνια. Πλέον έχω θέσει τα όριά μου, οπότε εγώ προσωπικά δεν της επιτρέπω να με μειώνει με οποιοδήποτε τρόπο μπροστά σε κόσμο, δεν παίρνω προσωπικά αυτά που λέει, ούτε θυσιάζω το πρόγραμμά μου για τη δική της βολή. Αλλά ξέρω ότι αν της πω ότι όλα αυτά πάνε στραβά με την πάρτη της, ούτε θα τα παραδεχτεί και θα γίνουμε και μύλος. Δε μπορώ όμως πλέον να την κάνω παρέα, με κουράζει, με ενοχλεί, και έχω τα δικά μου θέματα να ασχοληθώ, κι όχι να ακούω το πόσο τα δικά της προβλήματα μόνο είναι σοβαρά και ότι έχει θέματα αλλά δε θέλει να τα συζητήσει. Και γενικά όποτε τη βλέπω ακούω μια μόνιμη γκρίνια και ένα μόνιμο “εγώ” είτε για ευχάριστα είτε για δυσάρεστα…
Το θέμα του εμβολίου είναι απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, είναι αυτό που την έριξε πλέον τελείως στα μάτια μου, μιας και δε μπορώ να τη δικαιολογήσω, ούτε κανένα άτομο χωρίς ερεθίσματα είναι, ούτε χαζή. Αλλά η ουσία είναι ότι δεν τη νιώθω πλέον φίλη μου, της κρύβω (ή καλύτερα δεν της εκμυστηρεύομαι πλέον) πράγματα που παλιότερα θα υπεραναλύαμε μέχρι αηδίας, αλλά λόγω δουλειάς δε μπορώ να την “αποκρούω” εσαεί, χώρια που έχω εξαντλήσει πλέον όλες τις δικαιολογίες για να αποφεύγω να κάνουμε παρέα….Βοήθεια!
– από Η απέναντι
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Είναι εκείνη ανασφαλής κάργα, αλλά έδωσες κι εσύ πατήματα, φιλενάδα, ένα κάρο.
Η γυναίκα αυτή, όπως σωστά διαβλέπεις, έχει εσωτερικευμένο μισογυνισμό, είναι μια χαρακτηριστική pick me. Tον γιό της λυπάμαι, που μεγαλώνει έτσι (εν τω μεταξύ, τι αδιακρισία να μιλάει για τα προσωπικά του γιού της! τον ρώτησε;) Επιπλέον πάσχει από την μιρλίαση των προνομιούχων κακομαθημένων, μαζί με μπόλικες ανασφάλειες δημιουργημένες πιθανώς από τα πρώιμα εφηβικά της χρόνια. Και τέλος έχει φοβίες που καταλήγουν σε συμπεριφορές παράλογες. Ειλικρινά, ακούγεται ονειρεμένη περίπτωση!
Προφανώς η αρχική συσχέτιση έγινε μέσω της εργασίας (μου φαίνεται κάπως απίθανο να ήσασταν φίλες και να βρήκατε δουλειά στην ίδια επιχείρηση κατόπιν). Είναι καταστροφική η “καταναγκαστική” παρέα εργαζομένων που προωθείται στο “παρεϊστικο κλίμα” της ελληνικής εργασιακής κατάστασης. Στη δουλειά πηγαίνουμε για να εργαστούμε, να φέρουμε αποτελέσματα, να παράξουμε έργο, όχι για κοινωνικοποίηση. Με πολλούς θα συνεργαστούμε, με λίγους θα ταιριάξουμε. Να τα αποτελέσματα τώρα…
Όμως επειδή σκοπός δεν είναι να σε μαλώσω, αλλά να σε ενδυναμώσω, πιστεύω ότι ορθότατα εκμεταλλεύτηκες την συγκυρία της πανδημίας για να αραιώνετε.
Αυτή η αραίωση πρέπει να επιταθεί και να ΜΗΝ επικαλείσαι δικαιολογίες στην άρνησή σου για παρέα και κοινωνικοποίηση. Θα είσαι τυπική, με χαμόγελο, και θα αρνείσαι σταθερά. Αν επιμένει θα ρωτάς “ποιό σημείο του δεν θα μπορέσω δεν κατάλαβες;”
‘Ενας άντρας αν δεν ήθελε να βρεθεί με κάποιον σε παρέα, πιστεύεις θα επιστράτευε τόσα επιχειρήματα και τόσες δικαιολογίες, ή θα αρνιόταν ορθά κοφτά;
Η υπερανάλυση επιπλέον, με την διακαή επιθυμία να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο, πού αποσκοπεί επακριβώς; Και τι αποτέλεσμα παράγει; Στη ζωή σημασία έχει να κάνεις την δουλειά σου, να κάνεις αυτό που θες, να μην καταπιέζεσαι εκεί που δεν χρειάζεται. Όχι να βγεις από πάνω ότι είχες δίκιο κατόπιν εορτής, αφού έχεις ήδη καταπιεστεί!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν ήταν καθαρά κοινωνική επαφή, θα έλεγα να πεις στα ίσια όταν επιμένει, ότι γίνεται κουραστικό αυτό που κάνει. Ότι δε θες να πας στο τάδε μέρος γιατί δε σου αρέσει, ότι έχεις δικό σου πρόγραμμα το οποίο προηγείται για σένα του δικού της κλπ. Επειδή όμως είναι επαγγελματικά μπλεγμένα, λες ότι έχεις κάτι άλλο στο πρόγραμμα σου, όταν ρωτάει τι είναι αυτό το κάτι, απαντάς “ε, κάτι”, αν επιμείνει τρολαρε, με τίποτα α, τα μυστικά του κράτους δε μπορώ να τα μοιραστώ. Μια φορά το δίμηνο πας και σε ένα ποτό μετά τη δουλειά για 1 ώρα με συναδέλφους… Διαβάστε περισσότερα »
Φιλη απεναντι, δεν ξερω αν θα σε βοηθησει αυτο που θα σου πω αλλα κι εγω ειχα να αντιμετωπισω τετοια κοπελα στην ευρυτερη παρεα μου. Πολυ ανταγωνιστικη με τις γυναικες και ψετο-κουλ/πεφτουλας στους αντρες. Ειδικα στους αντρες που πλησιαζαν οποιαδηποτε αλλη κοπελα απο την παρεα δειχνοντας ερωτικο ενδιαφερον. μιλαμε απλωνοταν σαν το χταποδι και αρχιζε να τους μιλαει, να δινει το τηλεφωνο της, να τους αγκαλιαζει αουτ οφ νοουερ. Δεν αντεχει να εχει αλλη γυναικα την προσοχη των αντρων, οποιουδηποτε αντρα, μιλαμε σε γελοιο βαθμο! και οταν της καναμε κολ αουτ εννοειται το επαιζε τρελιτσα και “χαχαχα τι ειναι αυτα… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα είμαι περίεργη ποιά κουβέντα ήταν αυτή που της είπες και σε ξέκοψαν όλοι! (καλά έκανες, εννοείται) 😉
Όσον αναφορά το σημείο όπου “Ενας άντρας αν δεν ήθελε να βρεθεί με κάποιον σε παρέα, πιστεύεις θα επιστράτευε τόσα επιχειρήματα και τόσες δικαιολογίες, ή θα αρνιόταν ορθά κοφτά;”.
Δεν έχει να κάνει με το φύλο αλλά με την προσωπικότητα. Το κατά πόσο έχει μάθει κανείς να λέει τη γνώμη του χωρίς ενδοιασμούς και φοβίες.
Eνθαρρύνεται όμως στους άντρες ή θεωρείται ένδειξη δυναμισμού, ενώ για τις γυναίκες λένε είναι ξινή, είναι σνομπ, είναι έτσι γιουβέτσι… Έχει ένα έμφυλο πρόσημο πρακτικώς.
Χμ, παρόμοια όπως εκεί με τις κρέμες και το κύρος, εδώ θα διαφωνήσω.
Το να είναι κάποια δυναμική που μιλάει σταρατα και είναι ο εαυτός της, είναι καθαρό +. Βάζω μέσα και το να κόβει φόρα σε κόσμο όταν περιστάσεις το ζητάνε.
Αυτό που είναι εμφυλο είναι πράγματα τύπου τσαμπουκας/ξέρεις ποιος είμαι εγώ/θα δεις, που το κάνουν πιο πολύ οι άντρες (σε ορισμένες κουλτούρες). Εκεί ναι, αν κάνει το ίδιο μια γυναίκα συνήθως θα κακολογηθει, ενώ για τον άντρα ορισμένοι θα πούνε κιόλας πωωω πως τα είπε έτσι κλπ. Από την άλλη, κάπως για τσίρκο κάνουν αυτές οι καταστάσεις.
Η απορία που έχω σε τέτοιες περιπτώσεις (όπως και στη χθεσινή για το πως μπορεί να απορρίψει το φλερτ) και δεν μπαίνει συχνά στην ερώτηση είναι ποια είναι η σχέση με το άλλο μέρος και πως θέλουν να είναι μετά: αν η απάντηση απλά υπάρχει και στο μέλλον απλά δεν θα έχω παρά τυπικές επαφές, τότε η κατάσταση είναι απλή και ο/η ManhattanTransfer το εξήγησε όμορφα απλά περιορίζεις τις επαφές στο ελάχιστο διατηρώντας την ευγένεια (την παγωμένη ευγένεια θα έλεγα). Η κατάσταση είναι πιο πολύπλοκη επίσης είναι το άλλο μέρος της κατάστασης είναι αρκετά δημοφιλές ώστε να καθορίζει / οργανώνει… Διαβάστε περισσότερα »
“ρισκάρει να αποκλείεται από συγκεντρώσεις που ενίοτε είναι κρίσιμες για τη δυναμική της ομάδας σε εταιρικό περιβάλλον”
Θα οργανώσει και εκείνη τα δικά της, δε χρειάζεται να είναι έξοδοι με όλους μαζί σε σπίτι κάποιου, μπορεί να πάει έξω με 1-2 συναδελφους τη φορά για βραδυνό.
Σε αυτά που οργανώνει η ίδια πάντως επίσης να μη σχολιάζει τη συνάδελφο της.
Ποπο μου θυμίζει απίστευτα έναν φίλο μου, μόνο που αυτός δεν ήταν τόσο κουλ. Πάντα πιάνονταν από τις λεπτομέρειες και ότι και να έλεγα και να έκανα, μου την έλεγε. Ειμασταν πολλά χρόνια φίλοι (καμία δεκαριά) και μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να ξεκοψω τελείως μαζί του. Του έβαζα κατά καιρούς όρια, αν και τα καταλαβαινε, μετά από λίγο καιρό έκανε πάλι τα ιδια. Στεναχωριέμαι κατά καιρούς που έχω ξεκόψει, αλλά όταν φέρνω στο μυαλό μου όλο αυτο το τοξικο πράγμα, λέω από μέσα μου καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Ηρέμησα μόνο όταν ξεκοψα τελείως μαζί του. Τώρα η… Διαβάστε περισσότερα »