Η Ρένα απαντά: Πώς να ξεκολλήσω από αυτό τον αρρωστημένο γάμο;

Γάμος 28 χρόνων και σχέση αλλά 5. Δύο παιδιά 23 και 17 ετών. Από τα πρώτα χρόνια έβλεπα σημάδια, ζούσα καταστάσεις που δε μου άρεσαν, με αναστάτωναν, χτύπαγε καμπανάκι!
Μεγάλωσα σε προβληματικό περιβάλλον με νευρικό και απαξιωτικό προς τη μητέρα πατέρα, έντονους καβγάδες μέχρι που ως κορίτσι είχα ζητήσει από τη μητέρα να χωρίσει. “Καλύτερα μόνες μας”.. Όμως η οικονομική και όχι μόνο εξάρτηση δεν επέτρεπε στη μητέρα να πάρει τέτοια απόφαση…

Έτσι, υποσυνείδητα έμαθα να ανέχομαι καταστάσεις, να συγχωρώ και να θεωρώ ότι με τον καιρό και την καλύτερη γνωριμία, τα πράγματα θα άλλαζαν… Πόσο λάθος…και μετά από μακροχρόνια σχέση! Η απειρία των 21…25 ετών και η έλλειψη πληροφόρησης, η γνώμη των άλλων (πώς να διαλύσω τον αρραβώνα, θα πικράνω τους γονείς κλπ) με έφερε σε έναν επίσης προβληματικό γάμο.

Τα λάθη συνεχίστηκαν, αφού φυσικά δεν είχα τη δύναμη να χωρίσω, αποφάσιζα να συνεχίζω…και αφού δεν ” έρχονταν” τα παιδιά (άλλο ένα σημάδι, ίσως) λόγω αδύναμου σπέρματος, προχώρησα σε εγκυμοσύνες με παρεμβατικές μεθόδους!
Δεν το μετανιώνω, έφερα στη ζωή δύο υπέροχα παιδιά, που όμως έζησαν και αυτά μέσα σε ένα προβληματικό σπίτι, όπως και εγώ! Γι’ αυτό μετανιώνω! Αν γύριζα το χρόνο πίσω, πιθανόν να μην είχα αυτά τα παιδιά…ποιος ξέρει…

Να προσθέσω ότι σε αυτά τα 28 χρόνια δεν υπήρξε σωματική βία, παρά μόνο ψυχολογική. Επίσης υπήρξαν και πολλές όμορφες στιγμές κατά διαστήματα που όμως πάντα δεν κρατούσαν πολύ, πάντα έρχονταν καταστάσεις που εκνεύριζαν το σύζυγο και χάλαγαν το όμορφο και “φυσιολογικό” ρυθμό ζωής…
Πολλές φορές, ζητούσα από το σύζυγο να απευθυνθούμε σε σύμβολο ζεύγους, ήταν πάντα αρνητικός με την άποψη ότι κανείς ξένος δεν είναι σε θέση να του πει πως θα ζήσει ή τι να κάνει! Θεωρούσε ότι είναι μια χαρά με τον εαυτό του και πάντα έφταιγε η δική μου συμπεριφορά….Εγώ όμως πριν επτά χρόνια περίπου, του ανακοίνωσαν ότι θα ζητήσω βοήθεια, να βρω τις ισορροπίες μου και να “μάθω” ίσως να φέρομαι σωστά! Δεν το περίμενε, τον τάραξε επίσης και τόνιζε ότι παρασύρομαι, με κατευθύνουν, με συμβουλεύουν κλπ και προφανώς δεν μπορούσε να με έχει… του χεριού του όπως πριν…. Άλλωστε άρχισα να δυναμώνω!

Καθότι όμως και εγώ, όπως και εκείνος, άνθρωποι με πίστη στην οικογένεια, δεν αποφάσιζα να δώσω οριστικό τέλος. Ίσως και από φόβο για την αντίδρασή του. Σημαντικό είναι να αναφέρω ότι την εποχή των συνεδριών που παρακολουθούσα, εκείνος έφυγε από το σπίτι, αφού πρώτα για μήνες με τρομοκρατούσε με την ανακοίνωση ότι θα φύγει… πήγε στη μητέρα του για τρεις μήνες, για να γίνει πιστευτός και να υλοποιήσει την απειλή του… Όμως, συνέχισε να εμπλέκεται στην καθημερινότητα του σπιτιού με διάφορους τρόπους. Μόνο κοιμόταν και έτρωγε στο πατρικό του. Ώσπου πάλι μόνος του αποφάσισε να επιστρέψει, πιστεύοντας ίσως ότι έδωσε ένα μάθημα!

Επόμενο λάθος μου, τον δέχτηκα, με ελπίδα για το μέλλον! Πέρασαν επτά χρόνια με υποσχέσεις για καινούργια αρχή! Τα γνωστά σκαμπανεβάσματα, μέχρι που πέρυσι δέχτηκε να πάμε σε σύμβουλο ζεύγους…δεν είχε τι άλλο να κάνει; Ένιωσε ότι παίζει το τελευταίο του χαρτί για να με συμορφώσει με τους δικούς μου όρους;
Αποτέλεσμα, μια νέα παράταση! Ένα ακόμα καλοκαίρι…

Με την πρώτη “κακή” κατά την άποψή του, δική μου ενέργεια ή συμπεριφορά, η ίδια πάλι κατάσταση… εντάσεις, διαφωνίες ακόμα και για άσχετα θέματα, με την χαρακτηριστική τοποθέτηση, ότι διαφωνώ μαζί του απλά για να διαφωνήσω…ή ότι συμφωνώ με όλους εκτός από εκείνον, λες κι εγώ δεν είμαι σε θέση να έχω δική μου άποψη!

Σήμερα, εγώ δε θέλω να δώσω ακόμα μια παράταση σε αυτή τη ζωή! Αισθάνομαι ότι στα 54 αξίζω μια ήρεμη ζωή, χωρίς άλλες εντάσεις, μακριά από έναν άνθρωπο που δε σέβεται και δεν μπορεί να σεβαστεί τις ανάγκες μου, την προσωπικότητά μου και τις θέσεις μου! Πλέον έχει τεθεί ξεκάθαρα, ήρθε η ώρα να χωρίσουν οι δρόμοι μας, σαν ενήλικες άνθρωποι, να βρούμε λύσεις για το μέλλον μια που μας ενώνει μια περιουσία και δύο παιδιά!

Ενώ με προκαλούσε να πάρω θέση… μετά από αυτή, άρχισε απειλές νέου τύπου: θα τον δούμε με άλλο πρόσωπο, δεν θα τον βρίσκουμε ούτε στα τηλέφωνα, ούτε τα παιδιά, ούτε η μητέρα του, θα εξαφανιστεί, θα διαγράψει το ΑΦΜ του!!! κλπ κλπ….το τελευταίο χαρτί του για εκφοβισμό???

Επόμενη δήλωση, εκ διαμέτρου αντίθετη, δεν πρόκειται να τον ξεφορτωθώ…θέλω, δε θέλω, θα τον έχω στο σπίτι κλπ.

Επόμενη θέση… ευδιάθετος και με χαμόγελα, με ενδείξεις μετάνοιας, κατανόησης για τα θέματα του και νέα υπόσχεση για προσπάθεια αλλαγής!
Ζήτησε μάλιστα να τον συμβουλέψω που να απευθυνθεί, ίσως στις κύριες που είχαμε κάνει τη συμβουλευτική ζεύγους; Χάρηκα προς στιγμήν! Πρώτα όμως να τον βοηθήσω εγώ!!!Πώς? Δείχνοντάς του αγάπη! Πώς? Πρώτα απ’ όλα, επιβεβαίωση μέσω ερωτικής επαφής! Με τι διάθεση πια… μου λέτε; Δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ!!! Κι όταν του λέω ότι με το s@x δε λύνονται τα σοβαρά θέματα τόσων ετών, απαντά ότι δεν είναι s@x, είναι ένδειξη αγάπης!!!

Συγγνώμη για το μακροσκελές κείμενο αλλά κάπως έπρεπε να χωρέσουν 32 χρόνια….και πολύ λίγα έγραψα!!!

Σκέφτηκα αν έπρεπε να γράψω για “Τη δική μου ιστορία” ή στο “Ρώτα τη Ρένα”… Ήθελα όμως την τοποθέτηση της Ρένας.
Πώς να ξεκολλήσω από την αρρωστημένη αυτή κατάσταση;
Δεν κρύβω, ότι μέσα μου θα ήθελα να πιστέψω ότι θα μπορούσε όντως να βοηθηθεί και να καταλάβει πως είναι να ζεις κανονικά!
Και τότε,ναι… Θα μπορούσα να συνεχίσω μαζί του! Δυστυχώς όμως οι καταστάσεις που βίωσα και η ψυχολογία μου, δε μου αφήνουν αλλά περιθώρια!!!
Σας ευχαριστώ!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Βιβίτσα

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Βιβίτσα δεν φταις σε κάτι εσύ, εξ όσων βλέπω. Αυτά που μπορούσες να κάνεις τα έκανες, προσπάθησες όσο δεν πάει άλλο για να διορθώσεις τον γάμο σου, όμως δεν γίνεται να διορθωθεί κάτι μονομερώς. Ο άντρας σου χρησιμοποιεί οτιδήποτε μπορεί για να συνεχίσει την βολή του και να βγει τούμπα από πάνω. Η χειριστικότητά του αντιστοιχεί σε οτιδήποτε έχουμε δημοσιεύσει για ναρκισσιστικές προσωπικότητες που θεωρούν ότι όλος ο κόσμος, και κυρίως οι κοντινοί τους, γυρίζουν γύρω τους.

Δεν είχες το σωστό παράδειγμα ήδη από την οικογένεια, οπότε κατανοώ γιατί δεν έφυγες όλα αυτά τα χρόνια. Είναι κι η κοινωνική πίεση, η ενοχή για την “αποτυχία” που πέφτει περισσότερο πάνω στις γυναίκες λόγω του πατριαρχικού αφηγήματος που καταδικάζει τόσες να υπομένουν συμπεριφορές “για να μην χαλάσει το σπίτι τους”…μπλιαχ. Συμπονώ με την απόγνωση και την ελπίδα σου, πρέπει να ήταν δύσκολο τόσες δεκαετίες.

Από δω και στο εξής. Ποιανού είναι το σπίτι; Το πατρικό του ως οίκημα και δυνατότητα εξακολουθεί να υφίσταται; Αυτό είναι βασική ερώτηση. Θα χωρίσετε από κοίτης και κλίνης (θεωρώ απαράδεκτο να χρησιμοποιεί το επιχείρημα της σαρκικής αγάπης -που υφίσταται- για να σε εξαναγκάσει ψυχολογικά σε σεξ!). Θα ζείτε χωριστά, ακόμα κι αν δεν έχετε χωρίσει τυπικά για λόγους περιουσιακούς ή παιδιών, και θα βρεις την ηρεμία σου. Αν δεν θέλει, θα τον απειλήσεις με ασφαλιστικά μέτρα (στον εισαγγελέα). Μου ακούγεται θρασύδειλος -άκου θα διαγράψει τον ΑΦΜ του!- και νομίζω αυτό θα τον ταρακουνήσει.

Εφόσον φυσικά δεν σκέφτεσαι να χωρίσεις και τυπικά, που θα ήταν άριστο εξ όσων διαβάζω, αλλά είναι δική σου αποκλειστικά απόφαση -κανένας δεν θα την πάρει για σένα, πόσο μάλλον μια διαδικτυακή στήλη. Σε τέτοια περίπτωση ένας δικηγόρος στα εξηγήσει καλύτερα.