Η Ρένα απαντά: Πώς να ξεφύγω ως bi γυναίκα από αυτό το μοτίβο;

Η αναζήτηση σεξουαλικού προσανατολισμού στα 27, με ελαχιστότατες εμπειρίες, είναι ζήτημα που απαιτεί μια πιο διεισδυτική διερεύνηση.

_____________________

Η ιστορία της Ε. όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Γεια σου Ρένα,

Παρακολουθώ πάρα πολυ καιρό τη στήλη, και παίρνω το θάρρος να γράψω κάποιες σκέψεις/προβληματισμούς μου, γιατι ειλικρινά νιώθω οτι χρειάζομαι κάποια καθοδήγηση, και εκτιμώ ιδιαίτερα τόσο τον τρόπο με  τον οποίο απαντας, όσο και τις συμβουλές σου.

Για να συστηθώ, είμαι κορίτσι 27 χρονών και λιγο πριν την πρωτη καραντινα ανακάλυψα – ή πιο σωστά, καταφερα επιτελους να αποδεχτώ – οτι δεν είμαι στρεϊτ. Αν και δεν είμαι υπερ του να βάζουμε “ταμπέλες” σε κάτι τόσο fluid, θα αυτοπροσδιοριζόμουν ως bi με (αρκετα ξεκαθαρη) προτίμηση προς τις γυναίκες. Φυσικά με μια τέτοια συνειδητοποίηση “κουμπώνουν” σαν κομματια παζλ απειρα πραγματα του παρελθόντος, και μπορείς να δεις οτι οι ενδείξεις ήταν πάντα εκεί (όταν πχ στο σχολείο όλες οι φίλες μου ερωτευόντουσαν αγόρια, εγώ διαλεγα ποιον θα έπρεπε να θελω, και παράλληλα είχα πεταλούδες στο στομάχι για τις καθηγήτριες μου.)

*Να σημειώσω οτι περα απο 2 πολυ κοντινους μου φιλους, δεν εχω κανει come out. Και για το λόγο αυτο νιωθω μεγάλη ανακουφιση και χαρά που μπορώ και το γραφω εδώ. Έχω μεγαλώσει σε σχετικά θρησκευόμενη οικογένεια και μου έχουν περασει υποσυνείδητα πολλά ταμπού & “αμαρτίες”, τα οποία αν και τα τελευταία χρονια ζω μόνη μου, τα κουβαλάω ακόμα μαζί μου.

Για το context επίσης, δεν έχω κάνει ποτέ κάποια σχεση, και ό,τι κοντινότερο σε σεξ ειναι 3 φασεις που εχω κανει (αποκλειστικά με αγορια), οι οποίες οριακα ειχαν φτασει στα προκαταρκτικα (τύπου φασωμα). Οι φασεις δεν προχωρησαν ποτέ γιατι ΚΑΘΕ φορα εγώ φρίκαρα, τους ghostαρα, εξαφανιζόμουν και εκανα σαν να μην συνεβη τιποτα ποτε. Και θεωρώ οτι εαν δεν υπήρχε η κοινωνική “πίεση” & το σπρώξιμο απο τις φιλες μου, δεν θα τις ειχα κάνει ουτε αυτες τις 3 φασεις. Να προσθεσω βεβαια οτι η σωματική ελξη, την ώρα εκεινη (αν και στιγμιαια ισως), υπηρχε. Θα ελεγα οτι οι γυναίκες με διεγείρουν απίστευτα και εγκεφαλικά και σωματικά , ενώ οι άντρες μονο σωματικα και σιγουρα οχι στον ιδιο βαθμό.

Προς το τέλος του 2019 λοιπόν, αλλαξα δουλεια και βρέθηκα σε μια νέα εταιρεία, και εκεί ήταν που όλα εγιναν ξεκάθαρα, και συνεπώς πολύ πιο επώδυνα.
Τον πρώτο μου χρονο εκει, ένιωσα για μια συνάδελφο μου όπως δεν εχω νιώσει ποτέ και για κανεναν. Η κοπέλα στρειτ, παντρεμενη, με 2 παιδιά και με ηλικία 2πλασια απο τη δικιά μου. Φυσικα δεν την είπα ποτέ τίποτα για το τι ενιωθα, και είχαμε πολυ καλη σχεση & χημεία εντός και εκτος δουλειάς. Δεν ξέρω να ήταν η ιδέα μου, αλλα υπήρχαν στιγμές που ενιωθα αυτο που λεμε “tension” την ατμόσφαιρα. Η κοπέλα εφυγε πριν λιγο καιρο απο την εταιρεία και δεν έχουμε κάποια επαφή έκτοτε.

Το συγκεκριμενο pattern ωστόσο, το βρισκω συνεχεια μπροστά μου.

Μονοπλευροι, κρυφοι και υπερβολικά εντονοι κεραυνοβολοι ερωτες με ακριβως αυτο το προφιλ γυναίκας: μεγαλύτερη, στρειτ, απόμακρη, με ενα στυλ λίγο “ντιβέ” και με λίγο masculine αέρα/ενεργεια.

Και ειλικρινά πονάει πάρα πολύ, ίσως περισσοτερο και απο τους “κανονικούς” αμοιβαίους-ανέφικτους έρωτες, γιατί στο μυαλό μου πλάθεται η εικόνα της άψογης, για μένα, γυναίκας, την οποία δεν θα μπορω να την εχω και ειναι τύπου “άπιαστο όνειρο”.
Και κάθε φορά που μου συμβαίνει, μένω με ένα βάρος και μια θλίψη, για κάτι που ξέρω οτι δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ.

Μεχρι προτινως, έλεγα οτι θέλω και μου αρέσει να ειμαι μονη μου, αλλά πλέον θεωρώ οτι δεν μπορώ να διαχειριστώ τον πόνο που μου προκαλούν αυτά τα patterns. Κάθε φορα τα βιώνω πιο εντονα και με μεγαλύτερη βαρύτητα. Σε όλα τα κομμάτια της ζωής μου ειμαι η επιτομη του αδιαφορου ανθρωπου (μιλάμε για απίστευτη αναισθησία), όταν εχει να κανει με αυτό το θεμα διαλύομαι ψυχολογικά.

Είναι παρα πολλά που θα ήθελα να γραψω, αλλα ηδη νομιζω οτι εχω πολυλογήσει.
Η ερωτηση μου εν ολιγοις ειναι τι να κανω για να σταματήσω να πεφτω σε αυτά τα loops και να σταματήσω να (αυτο)πληγώνομαι.

Ευχαριστούμε για αυτό το safe space που εχεις δημιουργήσει, και ελπιζω να εβγαλαν νοημα εστω και τα μισα απο αυτα που εγραψα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ε.

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αγαπητή φίλη Ε. σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, προσωπικά αλλά κι εκ μέρους της ομάδας. Και βέβαια έβγαλαν νόημα όσα μας έγραψες.

Νομίζω ότι επειδή ακριβώς δεν έχεις κάνει σεξ, όπως μας λες, στην ηλικία των 27 ετών, έχεις παρατείνει τον σεξουαλικό σου προβληματισμό για την κατεύθυνση της σεξουαλικότητάς σου. Για να το συνειδητοποίησες ότι έχεις λεσβιακές τάσεις προ 2 ετών, στα 25, στην περίοδο της καραντίνας, κι ενώ δεν είχες στο μεταξύ σχέσεις με άντρες (κι όχι αγόρια, κι ούτε εσύ είσαι κορίτσι, είσαι ολοκληρωμένη γυναίκα), σημαίνει δύο πράγματα:

1.ότι δεν είχες πειραματιστεί τόσον καιρό -εμφανές από όσα μας γράφεις- ώστε να καταλήξεις σε κάποιο συμπέρασμα

2.ότι δεν είχες κίνητρο να πειραματιστείς -πράγμα που θα μπορούσε να εμπίπτει σε στο φάσμα της ασεξουαλικότητας.

Οι άνθρωποι με ρευστό προσανατολισμό είναι σύνηθες να αμφιταλαντεύονται, να ερμηνεύουν κατόπιν εορτής σημάδια του παρελθόντος, καθώς επίσης και να σηματοδοτούν περιόδους ανάλογα με τις εμπειρίες που αποκομίζουν. Όλα αυτά χρωματίζονται ανάλογα με τις αντιλήψεις και τα βιώματα της στιγμής. Μην αυτομαστιγώνεσαι που δεν το είχες καταλάβει πιο πριν, τώρα είχες την ωριμότητα να αντιληφθείς καλύτερα τις ανάγκες σου. Συνετέλεσε και η οικειότητα που ανέπτυξες με αυτή την γυναίκα.

Αν έπρεπε να βγάλω ένα δικό μου υποκειμενικότατο συμπέρασμα από όσα μας έγραψες είναι ότι έχεις μια ελαφρώς υποτακτική νοοτροπία, η οποία έλκεται από γυναίκες που αντιλαμβάνεσαι ως κυριαρχικές.

Σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι η ανάγκη σου είναι πολύ ανθρώπινη, η συντροφικότητα, το μοίρασμα του ερωτισμού, όλα αυτά είναι φυσιολογικά και αναμενόμενα. Η συζήτηση στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας θα ήταν πιο χρήσιμη από κάποια διαδυκτυακή συμβουλή. Χρειάζεται να διερευνήσεις τις συναισθηματικές σου ανάγκες για να μην νιώθεις άσχημα. Δεν υπάρχει λόγος να νιώθεις άσχημα άλλωστε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News