Μια περίπλοκη συνθήκη. Εργασία κι αργία μπλέκονται στο ωράριο μήπως;
____________
Η ιστορία της GF όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα, καλησπέρα.
Θα ήθελα να διαβάσω τη γνωμη σου σχετικά με μια συνθήκη που εδώ και καιρό βιώνει ο συντροφός μου και κατ’ επέκταση κι εγώ μαζί του.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζεται ως δικηγόρος σε γραφείο. Παρότι το “πρόβλημα” υπήρχε εξαρχής, η κατάσταση προοδευτικά χειροτερευει ως προς τα ωράρια, αλλά και το εργασιακό κλίμα. Εργάζεται καθημερινά για περισσοτερες απο 14 ωρες, 6/7 και αρκετές φορές ακόμη και 7/7. Όπως αντιλαμβάνεσαι, δεν έχει καθόλου προσωπικό χρόνο, δεν κοιμάται και δεν τρέφεται σωστά, η διάθεσή του -ως λογικό επακόλουθο- είναι πολύ κακή και εμείς πια έχουμε πραγματικά ελάχιστο (ουσιαστικό) χρόνο μαζί.
Παρότι λοιπόν κι ο ίδιος δεν περνάει καλά, παραμένει σ’ αυτή τη συνθήκη (οι λόγοι είναι διάφοροι, από φιλοτιμία, ευθύνη απέναντι στη δουλεία, και ως ενα βαθμό και αγάπης προς αυτή). Προσωπικά, θεωρώ πως καμία δουλεία και γενικά τιποτα στη ζωή μας δεν επιτρέπεται να μας χειραγωγεί και να μας εξανλεί σωματικά και συναισθηματικά.
Μέχρι τώρα σε οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα ένιωθα πως μπορώ να βοηθήσω ουσιαστικά, είναι η πρώτη φορά που νιώθω τελείως ανύμπορη να τον βοηθησω, γιατί ο ίδιος τις πιο πολλες φορές δεν έχει αντοχές να συζητήσουμε το θέμα στην ουσία του. Είναι σαν να βρίσκεται σε παραίτηση. Ποια θα ήταν η πρότασή σου για να μπορέσω να τον βοηθήσω;
ΑΠΟ ΤΗΝ – G.F.
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Ο σύντροφός σου ασχολείται με μια απαιτητική εργασία που όταν την επέλεγε ήξερε ότι θα του τρώει πολλά ενέργεια. Επίσης οι νέοι δικηγόροι στα δικηγορικά γραφεία μαθαίνω πώς φορτώνονται όλη τη χαμαλοδουλειά, ώστε στο τέλος το αφεντικό να βάλει την υπογραφή του στις υποθέσεις που χειρίζεται το γραφείο με την εγγύηση του πρεστίζ του.
Αυτά πρέπει να τα γνώριζε και έπρεπε να τα γνώριζες κι εσύ. Δεν έχουν όλοι την ίδια εργασιακή νοοτροπία. Άλλοι δίνουν τα πάντα στην επαγγελματική ανέλιξη και στην εκπλήρωση στόχων. Αλλοι θέλουν την σιγουριά του δημοσίου και το τακτοποιημένο ωράριο που δεν παρεκκλίνει λόγω όγκου εργασίας. Κι άλλοι ακόμη ονειρεύονται να ζουν με επιδόματα. Το ζήτημα της εργασίας είναι πολύπλοκο και το όραμα επιτυχίας σε αυτήν απολύτως εξατομικευμένο, δεν υπάρχει ενιαίος κανόνας. Kαι γι’αυτό δεν μπορείς ουσιαστικά να τον βοηθήσεις αν δεν συμφωνεί ο ίδιος και δεν θέλει να αλλάξει.
Ωστόσο η διήγησή σου μου δημιουργεί μερικά ερωτηματικά.
Πόσων ετών είστε και πόσα χρόνια είστε μαζί; Όταν ξεκίνησες μαζί του, εργαζόταν στο ίδιο γραφείο ή αλλού; Έχει την δυνατότητα να αλλάξει γραφείο (κάνοντας την ίδια δουλειά, αλλά σε πιο ανθρώπινα ωράρια) και δεν το κάνει; Ζείτε μαζί στο ίδιο σπίτι ή βρίσκεστε αλλού στο ενδιάμεσο;
Κάποιες φορές, και χωρίς να θέλω να σε πανικοβάλλω αλλά να σε προφυλάξω, η εργασία, η απαιτητική εργασία, είναι μια θαυμάσια δικαιολογία για να μας αποφεύγει ο άλλος, ή ακόμη και για τσιλιμπούρδισμα. Ιδιαίτερα όταν επιστρατεύονται Κυριακές με φυσική παρουσία εκτός σπιτιού, αντί για δικόγραφα που μεταφέρονται στην τσάντα. Η κακή διάθεση επίσης προς εσένα, η παραίτηση, η άρνηση συζήτησης επί του θέματος… Για ψάξε το λίγο και στείλε μας update.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
