Η Ρένα απαντά: Πώς να το διαχειριστώ αν το ξανακάνει στον επαγγελματικό μου χώρο;

Το φλερτ στη δουλειά έχει και τους κινδύνους του. Νομίζω όμως δεν κινδυνεύεις κι ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν υπάρχει κάτι άλλο να διαχειριστείς.

___________

Η ιστορία της Δήμητρας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Λοιπόν αγαπημένη παρέα έχω να μοιραστώ μία ιστορία κωμικοτραγική η οποία μου συμβαίνει τους τελευταίους μήνες. Πριν λίγους μήνες έπιασα δουλειά σε μια εταιρεία. Στον ίδιο ευρύτερο τμήμα αλλά σε διαφορετικό πόστο, είναι ένας συνάδελφος ο οποίος στην αρχή με υποδέχθηκε με αρκετή ζέση στην ομάδα και έδειχνε να με συμπαθεί πολύ. Μετά από λίγο, και όσο γνωριζόμασταν περισσότερο, κατάλαβα πως αυτή η συμπάθεια τελικά ήταν φλερτ. Εγώ δεν ήμουν σίγουρη αν μου αρέσει ή όχι, μπορώ να πω όμως ότι κολακευόμουν από όλο αυτό που γινόταν και χαιρόμουν που φαινόταν να είμαι συμπαθής σε κάποια άτομα από την ομάδα, καθώς η υπεύθυνη μου – με την οποία συνεργάζομαι στενά – αν και σχεδόν συνομίλικη μου, είναι αρκετά απόμακρη και τυπική και γενικά μέσα στην ομάδα έβλεπα μια ψύχρα και μία απόμακρη στάση από τους περισσότερους.

Τελοσπάντων, κάποια στιγμή ανατίθεται σε εμένα, σε εκείνον και σε μια συνάδελφο ακόμα από κοινού ένα project. Εγώ τότε ήμουν περίπου 3 μήνες στην εταιρεία. Τότε εκείνος με αφορμή αυτό, άρχισε να επικοινωνεί μαζί μου εκτός του medium που χρησιμοποιούμε στην εταιρεία και άρχισε να μου στέλνει μηνύματα σε προσωπικά μου social media για να μου πει τάχα σκέψεις του για το project, αλλά στην ουσία ήθελε να πιάσει ψιλή κουβεντούλα. Εκεί κι εγώ κατάλαβα ότι το ύφος του πλέον ήταν εντελώς flirty, ωστόσο η δική μου ανταπόκριση ήταν άκρως τυπική και φιλική.

Φτάνουμε προς το τέλος του project και θέλαμε να κάνουμε μια πρόβα την παρουσίαση του project, και ο υπεύθυνος δεν μας έδινε χρόνο να το κάνουμε εντός ωραρίου, οπότε αποφασίζουμε να κλείσουμε οι 3 μας ένα meeting έκτός δουλειάς. Πετάει λοιπόν εκείνος την ιδέα να μην το κάνουμε διαδικτυακά όπως σκεφτόμασταν αρχικά, αλλά να μας καλέσει μια μέρα που είχαμε ρεπό σπίτι του, γιατί από κοντά θα υπάρχει πιο καλή συνεννόηση. Εγώ δεν το βρήκα και τόσο καλή ιδέα, αλλά η άλλη συνάδελφος ενθουσιάστηκε οπότε είπα να μην το βλέπω αρνητικά – άλλωστε θα ήταν και η συνάδελφος μαζί στη συνάντηση. Μαζευόμαστε λοιπόν στο σπίτι του, οργανώνουμε την παρουσίαση, όλα ωραία και καλά, καθόμαστε λίγο όταν τελειώσαμε να πιούμε ένα κρασί και να πούμε δύο κουβέντες. Αυτός μπροστά στην συνάδελφο ήταν χαλαρός, δεν έδειξε κάτι περίεργο, ευτυχώς. Φεύγουμε λοιπόν με τη συνάδελφο μαζί, και μόλις φτάνω σπίτι μου, μου στέλνει μήνυμα: ”ήσουν πολύ όμορφη σήμερα”. Πρώτο καμπανάκι, είχα καταλάβει ότι του αρέσω αλλά δεν είχε εκδηλωθεί μέχρι στιγμής τόσο έντονα.

Εγώ η αλήθεια είναι σοκάρομαι, του το γυρνάω λίγο στο χιούμορ και μέχρι εκεί. Εκείνος προσπαθεί τις επόμενες 2 εβδομάδες να κρατήσει έντονη επικοινωνία μαζί μου (εκτός δουλειάς), και με τα λίγα και τα πολλά μου ζητάει να πάμε για ένα καφέ (και καλά φιλικά). Πηγαίνουμε για καφέ, η κουβέντα παραμένει σε φιλικό τόνο αλλά επικρατεί πολύ ευχάριστο κλίμα. Τελικά βγαίνουμε και 2η φορά όπου εκείνος εκδηλώνεται πιο έντονα και πέφτει φιλί (το οποίο ήταν πολύ καλό).

Τις ημέρες που ακολουθούν από το 2ο ραντεβού πιάνουμε κάποιες συζητήσεις οι οποίες μου αποκαλύπτουν απόψεις του για διάφορα θέματα οι οποίες δεν μου άρεσαν και μου έβγαλαν σεξισμό. Οπότε αποφασίζω να ξεκόψω μαζί του, αρχικά αραιώνω και μετά μια μέρα τον πήρα τηλέφωνο και του εξήγησα πως πέρασα ευχάριστα στις 2 εξόδους, ωστόσο γνωρίζοντας τον καλύτερα είδα ότι έχουμε διαφορές σε βασικές αποψείς, για αυτό δεν θέλω να συνεχιστεί όλο αυτό ούτε να επηρεάσει την καλή συνεργασία μας στην δουλειά. Εκείνος επέμενε πως τον παρεξήγησα και να του δώσω κι άλλες ευκαιρίες κλπ, αλλά μετά από αυτό δεν ξαναέστειλε κάτι.

Μέχρι που ένα βράδυ με παίρνει με απόκρυψη ένας αριθμός και έπαιζε το ρεφρέν από το τραγούδι ”Ό,τι κι αν κάνω”, του Αναστάσιου Ράμμου. Δεν θα πω ψέμματα, πήγε το μυαλό μου ότι μπορεί να ήταν εκείνος. Ένα μεσημέρι λοιπόν στη δουλειά που όλοι οι υπεύθυνοι έλειπαν σε meeting και γενικά ήμασταν λίγα άτομα στον όροφο, αρχίζει να βάζει τέρμα στο κινητό του το συγκεκριμένο τραγούδι και γυρνάει και με κοιτάζει με νόημα, στην αρχή τον είδα με την άκρη του ματιού μου, μετά γυρναω και τον κοιτάω και όντως με κοιτάζει. Εγώ κάνω πως δεν δίνω σημασία, συνεχίζω την δουλειά μου κανονικά.

Την μεθεπόμενη μέρα πάει και κολλάει ένα post it στο γραφείο μου, που γράφει στίχους από το τραγούδι: ”Μα ότι κι αν κάνω πέφτει πάντα, πέφτει πάντα στο κενό, πες μου πως γίνεται να φεύγω και μπροστά σου να είμαι πάλι!”. Αυτό!! Το βλέπω, παθαίνω ένα αρχικό σοκ, το παίζω ψύχραιμη και μετά πάω στην τουαλέτα και με πιάνει νευρικό. Ο τύπος το ζει πραγματικά! Βγήκαμε 2 ραντεβού και κάνει λες και τον ζήτησα σε γάμο και τον παράτησα! Εδώ να σημειώσω πως μπροστά στους συναδέλφους δεν έδειχνε τίποτα, ή δεν θα μου μιλούσε καθόλου ή θα το έπαιζε τέρμα συνεργάσιμος και τυπικός. Ώσπου γ@@@ την ατυχία μου, βγαίνω για διάλειμμα στην κουζίνα, και ενώ πάντα κανονίζω να βγαίνω με άλλα άτομα, εκείνη την στιγμή είχαν γυρίσει όλοι και ήμουν μόνη μου, και με πετυχαίνει εκείνος! Εγώ έκανα πως κάτι κοιτούσα στο κινητό ώσπου γυρνάει και μου κάνει ”-Σου αρέσει ο Ράμμος;”, καλός είναι του λέω εγω, γιατί; Α, τίποτα μου κάνει. Αυτό, δεν ανταλλάξαμε άλλη κουβέντα. Σχολάμε, και το βράδυ μου έστειλε ένα κατεβατό, όπου μου έλεγε μέσες άκρες – και καλά με χιούμορ – πως άλλες γυναίκες θα παρακάλαγαν να είχαν ένα άντρα να τις κυνηγάει και να τους αφιερώνει τραγούδια, κι εγώ τον έχω και δεν του δίνω σημασία κλπ, και για μια κουβέντα που είπε δεν του ξαναμίλησα.

Εκεί του εξήγησα με ξεκάθαρο και κοφτό ύφος πως το γεγονός πως βγήκαμε δύο φορές δεν σημαίνει τίποτα, το να μου αφιερώνει τραγούδια και να μου κολλάει ραβασάκια στον επαγγελματικό μου χώρο με φέρνει σε δύσκολη θέση, ειδικά εφόσον του ξεκαθάρισα την θέση μου. Εκείνος μου απάντησε πως δεν θα ξαναγίνει και – έχουν περάσει 2 εβδομάδες, δεν με έχει ενοχλήσει ξανά.

Η ερώτηση μου είναι, αν ξεκινήσει πάλι τα ίδια να αναφέρω το γεγονός στην υπεύθυνη μου, ή μπορεί να γίνουν χειρότερα τα πράγματα;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Δήμητρα

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Δήμητρα, μου φαίνεται σε τρώει λίγο ο (θελκτικός το δίχως άλλο) πωπός σου για μπίρι μπίρι, μιας και λες ότι το έχει σταματήσει εδώ και δυο βδομάδες, κι έχουν σίγουρα περάσει αρκετές από τότε που μας έστειλες! Τι το συζητάς, αφού του εξηγήθηκες πολύ σωστά, και μοιάζει να το κατανόησε και να συμμορφώθηκε; Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει πρόβλημα, το έθεσες άψογα. Τι άλλο πια να κάνεις; Δεν δεσμευόμαστε σε αρραβώνες επειδή φιλήσαμε κάποιον.

Ας κρατήσουμε πάντως ενός λεπτού σιγή για όλους τους άντρες που δεν ξέφυγαν ποτέ από την εφηβεία τους, με τον John Cusack να κρατάει το στερεοκασετόφωνο (ghetto blaster more likely) για επιτόπια “καταραμένη” καντάδα.

Αυτά τα δήθεν “φιλικά” και τα “για δουλειά να μιλήσουμε” με κρασιά σε ξένα σπίτια, κάνουν νιάου νιάου στα κεραμίδια πάντως. Βαθιά μέσα σου το καταλάβαινες κι εσύ. Ίσως ήλπιζες να διαφέρει από τους άλλους, ίσως η προσέγγιση να ήταν ως ένα βαθμό ελκυστική, μέχρι που στράβωσε. Δεν πειράζει, φιλάμε πολλούς βατράχους μέχρι να βρούμε τον νορμάλ άνθρωπο που θα ταιριάξουμε. C ‘est la vie.

ΥΓ. Ποιός είναι βρε παιδιά ο Ράμμος; (Αναγκάστηκα να το γκουγκλίσω). Ένα Ράμογλου μόνο έχω ακουστά από ελληνική ταινία. Είμαι τόσο πχια πίσω από τον ήλιο; 🥴

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News