Επιλέγοντας. Ή μήπως όλο θα έπρεπε να είναι αυτονόητο και αλλού έπρεπε να εστιάσεις και δε το βλέπεις;
______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Είμαι 34 ετών κι έχω σχέση με έναν συνομήλικο μου εδώ και 4 χρόνια. Κυρίως εξ αποστάσεως λόγω δουλειάς. Μόλις κατάφερα να μεταφέρω την δουλειά μου στην πόλη που μένουμε και οι δύο, εκείνος βρήκε μια εξαιρετική μόνιμη εργασία σε πόλη σχετικά κοντά στη δική μας, στην οποία πέρασε τα παιδικά/ εφηβικά του χρόνια και στην οποία μένουν οι γονείς του. Μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Η αλήθεια είναι ότι μπορώ να μεταφέρω την δουλειά μου εκεί. Και τα πηγαίνουμε πολύ καλά μεταξύ μας. Κάνουμε όνειρα να προχωρήσουμε τη σχέση μας, να δημιουργήσουμε τη δική μας οικογένεια. Ωστόσο με προβληματίζει αυτή η νέα αρχή, σαν να τη φοβάμαι.
Επίσης αν τελικά μετακομίσω λυπάμαι που θα αφήσω πίσω μου τις φίλες μου και κυρίως τους γονείς μου. Οι γονείς μου , μου λένε ότι δεν θέλουν να φύγω από την πόλη μας, αλλά αν αυτός ο άντρας με κάνει ευτυχισμένη θα αποδεχτούν την μετακόμιση μου.
Νιώθω ότι βρίσκομαι σε δίλημμα… Πιστεύω πως αν δεν ακολουθήσω τη σχέση μου κι έρθει ο χωρισμός δύσκολα θα δημιουργήσω νέα σχέση, γιατί νιώθω ότι τον αγαπώ κι ότι ταιριάζουμε. Από την άλλη αγαπώ και τους γονείς μου , οι οποίοι όσο μεγαλώνουν υπάρχει κίνδυνος να τους χάσω και θέλω να είμαι δίπλα τους κάθε στιγμή. Η τρίωρη απόσταση μεταξύ των πόλεων φαντάζει στα μάτια μου απέραντη. Προσπαθώ να βάλω στη ζυγαριά ποια αγάπη μετράει περισσότερο αυτή που έχω προς τον σύντροφό μου ή προς τους γονείς μου.
Νιώθω πιεσμένη και σε απόγνωση. Αν η αγάπη δίνει χαρά, εγώ γιατί σκέφτομαι όλα αυτά και κλαίω;
Επίσης ακόμη και πριν προκύψει το ζήτημα της μετακόμισης οι γονείς μου είχαν κάποιες αντιρρήσεις για τη σχέση μου, χωρίς να μου δίνουν πειστικές εξηγήσεις. Κατόπιν πάντα μου έλεγαν ότι εφόσον αρέσει σε εμένα, δεν τους πέφτει λόγος. Όσο με τον σύντροφό μου ήμασταν εξ αποστάσεως ή στην πόλη μας δεν έδινα βάση στα λόγια των γονιών μου. Τώρα όμως που καλουμαι να κάνω μια νέα αρχή σκέφτομαι μήπως έχουν δίκιο, αρχίζω να αμφισβητώ την κρίση μου και τα συναισθήματα μου προς αυτόν. Βάζω στο μικροσκόπιο κάθε του κίνηση και λέξη. Κι αυτό δεν του αξίζει γιατί είναι πολύ καλός.
Μια συμβουλή, μια βοήθεια χρειάζομαι να βγω από το αδιέξοδο γιατί οι σκέψεις αυτές με πνίγουν . Να ακολουθήσω τον σύντροφό μου ή να μείνω με τους γονείς μου; Πως μπορούν αυτές οι δύο αγάπες που έχω να συνδυαστούν;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μετρώντας την αγάπη
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Πλάκα έχουν οι γονείς σου! Από τη μία δήθεν σε αφήνουν φιλελεύθερα να κάνεις τις επιλογές σου, από την άλλη κατακρίνουν τις επιλογές σου. Βρε μήπως, δοθείσης και της ηλικίας σου και της μακροχρόνιας σχέσης (4 χρόνια είναι, δεν είναι 4 μήνες) δεν πολυκόπτονται να κάνεις τη δική σου οικογένεια αλλά σε θέλουν από κοντά για να τους γηροκομήσεις;
Η αγάπη για τους γονείς δεν εκπίπτει, είναι εκεί σαν φυλαχτό επειδή μας χάρισαν τη ζωή κι επειδή προσπάθησαν (στις περισσότερες θέλω να ελπίζω περιπτώσεις) να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Δεν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στην αγάπη για την πατρική οικογένεια και την αγάπη για το σύντροφο και τη δική σου οικογένεια. Θα έπρεπε να προβάλλει ως λογική κι αυθόρμητη η απλή προτεραιοποίηση. Το ότι δεν συμβαίνει δεν είναι αναγκαστικά λάθος της σχέσης ή του συντρόφου. Είναι κυρίως λάθος ανατροφής καθώς η δέσμευση στην πατρική οικογένεια υπενθυμίζεται με υπόγειους τρόπους, κάπως χειριστικούς. Δεν είναι μόνο οι Έλληνες μαμάκηδες, είναι κι αρκετές Ελληνίδες ζωσμένες αιώνια στο άρμα της οικογένειας που τις γέννησε. Όμως έτσι νέα ξεκινήματα, ρίσκα και τριβή μέσα στη σχέση δεν μπορούν να υπάρξουν. Είναι εκτός της ζώνης άνεσης γιατί μεγαλώσαμε υπερπροστατευμένα.
Κάθεσαι κι αναρωτιέσαι αυτό αντί να αναρωτηθείς το άλλο που είναι πολύ σημαντικό. Γιατί έψαξε και βρήκε δουλειά ο σύντροφός σου στην πόλη που εκείνος μεγάλωσε κι έχει την πατρική του οικογένεια; Μήπως, αν το πράγμα μεταξύ σας επισημοποιηθεί όπως σχεδιάζετε, θα φορτωθείς την δική του οικογένεια; Μήπως σε περιμένει ήδη έτοιμο το δίπατο σπίτι πάνω-κάτω, δίπλα-δίπλα; Αυτό θα έπρεπε να σκεφτείς. Τίποτα άλλο.
Είσαι πολύ τυχερή που μπορείς να δουλέψεις από παντού. Ταυτόχρονα αυτό υποδεικνύει ότι κάνεις μια δουλειά με επισφάλεια στην μονιμότητα και την εξασφάλιση. Πρόσεξε μην τυχόν αυτή μπει σε δεύτερο πλάνο αφού επισημοποιήσετε, μιας και “έλα μωρέ, δεν είναι κάτι δεσμευτικό, δεν έχεις αφεντικό πάνω απ’το κεφάλι σου”. Πολλές την πάτησαν έτσι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εφόσον η δουλειά σου το επιτρέπει, εγώ λέω να αφήσεις και τις δύο σου αγάπες και να πας να μείνεις μόνη σου σε άλλη πόλη.
Ώπα, τι είπε τώρα! Συμφωνώ.
Θεά!
Είσαι 34
σωστά. Γράφουσα, grow up
Παιδια πως ακριβως βοηθάνε τέτοιου είδους σχόλια; Εσείς ειχατε ολα σας τα διλήμματα και αδιεξοδα λυμενα στα 34;
της τα λέμε έτσι χύμα μπας και ξεκουνηθεί και να δει τον εαυτό της και το σύντροφό της ως την οικογένεια που πάει να δημιουργήσει (είτε παντρευτούν, αποκτήσουν παιδιά, είτε όχι).
Γιατί πρέπει να ενηλικιωθεί συναισθηματικά, πράγμα που γράφουσα δεν το έχει κάνει ήδη.
(btw είμαι πολύ μικρότερη από τη γράφουσα)
Μια φίλη μου πέρασε ακριβώς τα ίδια. Οι γονείς της στην αρχή είχαν αντίθετη γνώμη αλλά όταν είδαν ότι θα μετακόμιζε στην πόλη του συντρόφου άρχισαν τις απειλές. Τελικά η φίλη δεν έκανε τη μετακόμιση και χώρισαν. (Αυτός δεν μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά σε άλλο μέρος, ενώ η ίδια μπορούσε σε οποιοδήποτε μέρος) Αυτός προχώρησε έκανε παιδιά και η φίλη ακόμα να ξεκολλήσει. Δεν ξέρω αν ήταν τόσο καλή η σχέση ή αν της έμεινε ο καημός που δεν έκανε αυτό που πραγματικά ήθελε. Καμιά φορά οι γονείς με την αγάπη τους εγκλωβίζουν τα παιδιά και δεν τα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν αλλαζεις κι ηπειρο, ουτε καν χωρα, τρεις ωρες μακρια δεν ειναι και σημαντική αποσταση. Θα τους βλεπεις και αν σε χρειαστουν θα είσαι γρηγορα διπλα τους. Επισης μπορεις να αγαπας τους γονεις και ταυτόχρονα να αγαπας και το συντροφο σου, δεν πρέπει να αισθάνεσαι οτι αυτα τα δυο συναισθήματα συγκρούονται. Ειναι τελειως ασχετα μεταξυ τους. Δεν ειναι μια επιλογη ή ο συντρφος ή οι γονεις. Επιπλεον ως ενηλικη, εχεις καθε δικαιωμα να παιρνεις εσυ αποφασεις για τη ζωη σου, κι οι γονεις μονο τη συμβουλη τους μπορούν να δωσουν (ιδανικα μονο αν το ζητησεις ή αν βλέπουν κατι τοσο… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη δεν είχα σκοπό να συνδεθώ δεύτερη φορά σήμερα, για σένα συνδέθηκα. Αυτό που είπε η Ρένα μου ήρθε στο μυαλό μόλις διάβασα την επιστολή σου. Ο τύπος γιατί κοντά στους γονείς του; Μήπως στο τέλος θα σε ελέγχουν αυτοί; Οκ δεν έχεις αφεντικό στο κεφάλι σου, αλλά όντως πολλές την πάτησαν έτσι, ξέρω περίπτωση που την έπαθε πρόσφατα και ακόμα δεν το καταλαβε. Δεν θέλω να σχολιάσω τη σχέση σου με τους γονείς σου. Η σχέση με τον τύπο όμως είναι λες πιο πολύ εξ αποστάσεως, άρα δεν τον ξέρεις και τόσο παρά τα τέσσερα χρόνια σχέσης. Λέω να… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω. Γιατι το αγόρι αλλαξε πολη; Το συζητησαν πρωτα να δουν τί θελουν απο κοινού; Πολλα τα ερωτήματα.
Αν μπαίνεις στην διαδικασία να ζυγίζεις την πατρική με την συντροφική αγάπη κάτι πάει πάρα πολύ λάθος. Συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια και δεν θα έπρεπε. Καλός εχόντων των πραγματων όλοι κάποια στιγμή θα χάσουμε τους γονείς μας όσο τρομακτική και αν μας φαίνεται αυτή η σκέψη. Είναι το αισιόδοξο σενάριο. Το θέμα είναι μέχρι τότε να έχουμε φτιάξει την ζωή μας. όπως εμείς θέλουμε, και να έχουμε ανεξαρτητοποιηθεί από αυτούς και πρακτικά αλλά κυρίως συναισθηματικά. Η φυσική εξέληξη της ζωής, είναι τα παιδία να ενηλικιώνονται, να φτιάχνουνε την ζωή τους ανεξάρτητα από τους γονείς τους και οι γονείς αργά ή… Διαβάστε περισσότερα »
Ποτέ δεν είναι αργά. Μπορεί κάποιος να αρχίσει να δουλεύει με τον εαυτό και σε μεγαλύτερη ηλικία.
Μην περιμένεις από τους γονείς να συναινέσουν σε απομάκρυνσή σου από αυτούς. Συνειδητά ή ασυνείδητα, σε θέλουν κοντά τους για να τους βοηθάς και να τους γηροκομήσεις. ΟΜΩΣ: Εδώ μιλάμε για την ζωή Σου, τις επιλογές Σου, τις επιθυμίες Σου. Κόψε τον ομφάλιο λώρο. Μην τρέφεις και μην τρέφεσαι με συναισθηματικούς εκβιασμούς. Βάλε τις προτεραιότητες σου κοιτώνας μπροστά και όχι πίσω. Στο κάτω-κάτω η απόσταση που θα σας χωρίζει είναι μικρή. (δεν φεύγεις από την Φλώρινα για να πας στο Καστελλόριζο). Καλή συνέχεια και καλή ζωή με τον σύντροφο σου!
Συμφωνώ με τη Ρένα. Οι γονείς σου δεν θέλουν με τίποτα να κόψουν τον ομφάλιο, μη μείνουν μόνοι.
Τι να πω, άλλοι γονείς κοίταζαν να διώξουν τα παιδιά τους νωρίς από το σπίτι (τη μάνα μου τη πίεζαν να παντρευτεί από τα 16, μην τους μείνει στο ράφι όπως έλεγαν). Άλλοι πάλι τα θέλουν μια ζωή κοντά τους, είτε για να τους γηροκομήσουν είτε γιατί φοβούνται την μοναξιά.
Και εγώ στα μητέρα δεν θέλω να με ξεχάσει το παιδί μου όταν μεγαλώσει, αλλά όχι και να του κόψω τα φτερά. Δεν περιστρέφονται όλα γύρω από έμενα.
Ηαγαπη των γονιων υπαρχει ακομα κ αν πας στο φεγγαρι. Αν δν το καταλαβαινουν ειναι δικο τους προβλημα. Προσεξε μην ξυπνησεις στα 50 μονη οταν κ οι γονεις εχουν πεθανει να σκεφτεσαι γιατι κατεληξες χωρις καποιον δικο σου ανθρωπο. Εγω θα πηγαινα στην αλλη πολη και θα προσεχα οντως τι αυτο σημαινει για την οικογενεια του φικου μου κ πως να υπαρχουν ξεκαθαρα ορια απο την αρχη. Επισης ναι συμφωνω με αλλο σχολιο, μοιαζει πως δεν εχεις μεινει μονη σου να βρεις τον εαυτο σου ακομα, φαινεται να πας απο το σπιτι των γονιων στο σπιτι του φιλου. Ισως το… Διαβάστε περισσότερα »
Bαζεις στο μικροσκόπιο τα πάντα για τον σύντροφό σου γιατί δεν θέλεις πραγματικά να τον ακολουθήσεις, κι έτσι ψάχνεις αφορμές για να δικαιολογήσεις το ότι δεν θέλεις να πας, για να μην νιώσεις τύψεις. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Δεν πρέπει να κάνεις κάτι όταν ζοριζεσαι τόσο, τέτοιες αποφάσεις δεν βγαίνουν σε καλό. Από την άλλη, κάτι δεν μου αρέσει και σε κείνον. Αφού εσύ μόλις κατάφερες να μεταφέρεις τη δουλειά σου στην πόλη που μένετε, εκείνος γιατί έσπευσε να βρει δουλειά στην πόλη των δικών του κι έσπευσε να σε καλέσει κιόλας εκεί; Μήπως θέλει να σε χειραγωγεί… Διαβάστε περισσότερα »