Η Ρένα απαντά: Πώς να προστατέψω το παιδί μου;

Η προστασία του παιδιού νούμερο 1 προτεραιότητα.

_______________

Η ιστορία της Εκνευρισμένης Μαμάς! όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρενα καλησπέρα!
Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα μιας κ είμαι πολύ ταραγμένη και στεναχωρημενη από χθες.
Έχω ένα μωράκι 1,5 έτους. Είναι ένα αξιολάτρευτο μωρό, πολύ τρυφερό και χαμογελαστό. Δεν μιλάει ακόμα κανονικά, πάρα κάποιες λεξούλες. Μένουμε στην Αθήνα. Εκεί στις πλατείες παίζει με άλλα παιδάκια, συνήθως μεγαλύτερα. Όλα τα παιδάκια, επειδή είναι ο μικρός, τον πιάνουν από το χεράκι και τον προστατεύουν. Τι ωραία εικόνα, Ρένα μου!

Το τριήμερο αυτό ήρθαμε στο χωριό του άντρα μου. Πήγαμε λοιπόν στη πλατεία του χωριού, ανάθεμα την, για να φάμε στη μοναδική ταβέρνα που έχει. Πολλά παιδιά, μιας και καλοκαίρι στο χωριό.

Ο δικός μου είδε ένα κοριτσάκι στην ηλικία του σχεδόν και πήγε να τη πιάσει από το χεράκι, μιας και αυτό γνωρίζει ως τώρα ότι ειναι ο τρόπος να επικοινωνήσει με τα άλλα παιδάκια.
Εκεί ξαφνικά σκάνε άλλα 3-4 παιδάκια, μεγαλύτερα, μπορεί 4-5 χρόνων, τον περικυκλώνουν και ο ένας του λέει “μη πειράζεις την αδερφή μου”, ενώ ο άλλος τον σπρώχνει.

Ρένα, ένιωσα μια τεράστια απειλή. Δεν είμαι η τρελή μαμά. Δεν είμαι υπερπροστατευτική, προσπαθώ τουλάχιστον να είμαι λογική. Αλλά Ρένα μου, μου κόπηκαν τα πόδια. Έκανα μια εικόνα στο μυαλό μου σε λίγα χρόνια πως θα έρθει μια “συμμορία” και θα απειλεί το παιδί μου, χωρίς κανέναν λόγο.

Το πιο τρελό, αυτό που με εξόργισε, είναι πως όσοι ήταν δίπλα γελούσαν με τον τραμπουκισμό αυτό και το θεώρησαν τόσο γλυκούλι που ο μικρός τραμπούκος πήγε να προστατεύσει την αδερφή του. Κυρίως ο πατέρας του, Ρένα. Αυτός ο αξεστος πατέρας που ήταν δίπλα και καμάρωνε. Δεν αντέδρασα σωστά! Θύμωσα πολύ και πήρα το μωρό αγκαλιά και έφυγα φωνάζοντας κάτι γαλλικά.

Βαθιά μέσα μου γνωρίζω πως αυτό δεν ήταν αυτό που θα έπρεπε να κάνω. Παιδιά είναι μου έλεγαν όλοι, αλλά όχι Ρένα. Δεν δικαιολογώ αυτές τις συμπεριφορές ούτε σε παιδιά. Σε κανέναν δεν τις δικαιολογώ.

Μετά σκέφτηκα ότι ίσως έπρεπε να εξηγήσω σε αυτά τα παιδιά ότι δεν είναι έτσι όπως το έχουν στο μυαλό τους, άλλα θύμωσα και με εκείνα πολύ. Κυρίως όμως Θύμωσα με τους γονείς.

Και τώρα σε ρωτάω, τι πρέπει το παιδί μου να ξέρει για αυτές τις περιπτώσεις και πως πρέπει να του πω εξηγήσω ότι είναι σωστό να αντιδράσει? Πως θα τον μάθω να προστατεύει τον εαυτό του χωρίς να κινδυνεύει? Και επίσης Ρένα μου, πως πρέπει εγώ να αντιδρώ σε ανάλογες περιπτώσεις για να του δώσω το παράδειγμα ότι αυτη δεν είναι η κοινωνία που θέλουμε, ότι αυτοί δεν είναι οι άντρες που θέλουμε σε αυτή τη κοινωνία?
Ευχαριστώ πολύ!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Εκνευρισμένη μαμά!

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση. 

Αγαπητή μαμά, έκανες πολύ καλά! (εκτός από τα γαλλικά, που ήταν περιττά και μπορεί να σε έθεταν σε θέση κινδύνου). Σε νιώθω.

Η προτεραιότητα είναι ΠΑΝΤΑ να προστατευτεί το παιδί. Δεν έχει σημασία αν μας πουν υπερβολικές, υστερικές ή οτιδήποτε άλλο. Θα μπορούσε, πράγματι, ακόμα και χωρίς πρόθεση, ένα σορώξιμο να αποβεί μοιραίο: πέφτει το παιδί πίσω με το κεφάλι σε μια πέτρα και ξαφνικά πάει το παιδί. Δεν το ήθελαν, μωρέ παιδιά είναι, αλλά το αποτέλεσμα είναι κάποιοι χάνουν το παιδί τους! Ή παίρνει κάποιο ένα παιχνίδι ή ένα κλαδάκι και το χώνει στο μάτι του άλλου παιδιού. Πάει το μάτι…. αλλά, μωρέ έπαιζαν! #not

Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορείς να διαπαιδαγωγήσεις (δεν πρέπει) ούτε τα άλλα παιδιά (που αυτά βλέπουν, αυτά αναπαράγουν), ούτε φυσικά τους γονείς. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να εκφράσεις την δυσαρέσκειά σου, με σαφήνεια και με τον ορίζοντα της πρόβλεψης τι μπορεί να συμβεί αν ο μη γένοιτο, και να πάρεις το παιδί και να απομακρυνθείς. Η κοινωνία θα αλλάξει συλλογικά και το προσπαθούμε συνεχώς, ακόμα κι από δω μέσα.

Για όσες κι όσους δεν έχουν νήπια και δεν γνωρίζουν, στα παιδάκια αυτής της ηλικίας δεν κάνουμε κατήχηση μη βίας με μακροσκελείς εξηγήσεις περί σεξισμού και μπούλινγκ. Θέτουμε όρια. Απαγορεύουμε και προλαμβάνουμε, με τις κατάλληλες διορθωτικές κινήσεις (απομάκρυνση, αντιπερισπασμό, φωνή, απαγόρευση, αναζήτηση γονιού) οποιαδήποτε έκφραση βίας. Είμαστε πάντα και παντού δίπλα στο παιδί και δεν το αφήνουμε από τα μάτια μας.

Στο δικό μας το παιδί υποδεικνύουμε να αναζητά εμάς (ή τ@ δάσκαλο αργότερα) ως πρώτη γραμμή άμυνας, απομακρυνόμενο αρχικά από δύσκολες καταστάσεις. Και να φωνάζει για να ακουστεί. Κάποτε τα παιδιά τα ίδια προστρέχουν να βοηθήσουν άλλα παιδιά. ΑΛΛΑ, κι εδώ έχω βιωματική εμπειρία που το λέω, δεν θα αφήσουμε το παιδί μας να γίνει μπλε στο ξύλο και να κινδυνέψει η ακεραιότητά του, επειδή “δεν χτυπάμε ποτέ”. Καλή η παιδαγωγική και συμφωνώ επί της αρχής, σε πολιτισμένα περιβάλλοντα, αλλά του μαθαίνουμε ότι αν οι μεγάλοι δεν προστρέξουν σε βοήθειά του, έχει το απόλυτο κι αναφαίρετο δικαίωμα της ΑΜΥΝΑΣ. Αλλιώς κι εμείς ως γυναίκες να καθόμασταν στον βιαστή μας να μας κακοποιήσει στο όνομα της μη βίας! Προφανώς κάθε κατάσταση θέλει το ζύγι της, όμως τους τραμπούκους τους ξεκόβουμε νωρίς και σαφώς. Αλλιώς αποθρασύνονται. Οι νεαροί που βίασαν και δολοφόνησαν την Ελένη Τοπαλούδη ως τραμπούκοι ξεκίνησαν, είχαν δώσει πάμπολλα δείγματα, αλλά έλα μωρέ παιδιά ήταν… Τα αποτελέσματα τα είδαμε.

Το δικό σου το μωράκι, στους 18 μήνες, δεν μπορεί ιδιαίτερα να αμυνθεί, αλλά το λέω και για πιο μετά.

Έχω όμως μια τεράστια απορία: ο πατέρας του δικού σου του παιδιού πού ήταν τότε; Και πώς αντέδρασε στο περιστατικό, δεδομένου ότι πήγατε στο δικό του χωριό για τριήμερο;

Αυτό πρέπει κυρίως να σε απασχολήσει τώρα, επειδή από τα άλλα τα περιστατικά δυστυχώς θα δεις κι άλλα στο μέλλον. Ζούμε σε ένα κόσμο ασθενή, με υποσχετικές ανάρρωσης.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News