Βιώνεις την τυραννία της πλειοψηφίας (χα!)
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σου Ρένα,
στέλνω κι εγώ το θέμα μου. Είμαι μέλος μιας παρέας από κορίτσια όπου όλες είναι δασκάλες-εγώ δεν έχω σχέση με το αντικείμενο. Αυτό που συμβαίνει λοιπόν κάθε μα κάθε φορά που βρισκόμαστε, αλλά και στα τσατ που έχουμε είναι ότι αναλύουν τα της δουλειάς τους.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα αναλύουν, αλλά είναι ότι μπαίνουν σε μεγάλη λεπτομέρεια, μιλώντας για πάρα πολλή ώρα- κυρίως για προβλήματα που συμβαίνουν στο σχολείο, επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια ζητήματα ή νέα που προκύπτουν, με αποτέλεσμα εγώ να μην έχω καθόλου χώρο να πω τα δικά μου θέματα και να νιώθω με κάποιο τρόπο παραγκωνισμένη και ότι δεν ενδιαφέρονται τόσο να μάθουν για μένα. Για να σας δώσω να καταλάβετε τις προάλλες βγήκαμε για έναν καφέ και δύο ώρες γινόταν η δική τους ανάλυση, τι έκανε το ένα παιδί, τι έκανε το άλλο παιδί, τι είπε ο διευθυντής, τι είπε η μαμά, τι χάλια που είναι το σχολείο κτλ. Εγώ μέσα σε όλο αυτό συμμετείχα σε αυτά που έλεγαν κάνοντας σχόλια, αλλά παίζει να μίλησα πέντε- δέκα λεπτά πριν φύγουμε και να είπα σε σύνοψη τα νέα μου. Τι μπορώ να κάνω για αυτό που σας περιγράφω? Υπάρχει κάποια λύση ώστε να ακούγομαι κι εγώ παραπάνω και να μην αισθάνομαι σαν παρατηρητής- σύμβουλος για τα θέματά τους? Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων
ΑΠΟ ΤΗΝ – wanna be heard
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ως ένα σημείο εφόσον είναι πολλές στο ίδιο αντικείμενο κι εφόσον το αντικείμενο το ίδιο έχει τέτοια διάδραση καθημερινά που προκαλεί κοινωνικό σχολιασμό, αυτό που περιγράφεις είναι αναμενόμενο.
Θα μπορούσες να πεις ευθέως το ζήτημα που σε απασχολεί. Είστε φίλες και κατανοούν κι οι ίδιες ότι μονοπωλούν τη συζήτηση. Εφόσον αυτό που ζητάς είναι δικαίωμα στα πλαίσια της φιλίας, μη το ζητάς ως χάρη ή παράπονο. “Φτάνει με τα δικά σας, τα είπατε, θέλω να σας πω κι εγώ κάποια πράγματα”. Πιστεύω θα το καταλάβουν.
Ωστόσο το να κόψουν την τυχόν ομαδική γκρίνια (που καταλαβαίνω ότι είναι η ουσία της συζήτησης από τα συμφραζόμενα) είναι πολύ πιο δύσκολο. Δε λέω, έχει ευθύνη και κάποιες δυσκολίες το δασκαλιλίκι, αλλά αν τόσο τις ενοχλεί θα μπορούσαν να αλλάξουν επάγγελμα. Αν δοκίμαζες να το πεις αυτό είμαι πολύ περίεργη πώς άραγε θα αντιδρούσαν σε μελλοντικές συζητήσεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είναι το ίδιο με το σκηνικό που είναι όλες μαμάδες και υπάρχει και μια φίλη που δεν έχει παιδιά και ακούει μόνο παράπονα και πως έφαγε το αβγό ο Γιωργάκης, πόσες ώρες κοιμήθηκε η Μαιρούλα και πόσο δύσκολο να είσαι γονιός. Τι θα έλεγες εκεί? Δε θα έλεγες ” φτάνει βρε κορίτσια ,εγκωσα με τα αβγά και τις πάνες ας πούμε κάτι άλλο?” Εδώ το λέω εγώ που είμαι μαμά. Ή αυτό ή θα έβρισκες μια παρέα που δε μιλάει για τα παιδιά της ή μια παρέα που δεν έχει παιδιά για να ξεχαρμανιασεις και να περάσεις ωραία. Αν δεν… Διαβάστε περισσότερα »
πραγματικά κι εγώ που οι περισσότεροι στην παρέα είμαστε γονείς σπαζομαι αν η συζήτηση είναι μόνο για τα παιδια
Παρεα δασκαλων που να μη συζητα σχεδον αποκλειστικα τα δασκαλιστικα δεν υπαρχει. Το χειροτερο συνεχιζετε κι αφου παρουν συνταξη. Σταματαει μονο απο την ανοια. Αλλαξε παρεα! Και δασκαλοπαιδι ειμαι και δασκαλογκομενος υπηρξα δις και κατα καιρους σε κυκλους ετερων δασκαλοπαιδων ημουν. Μιλαει η εμπειρια. Αλλαξε παρεα χτες! Η βγαινε με την καθε μια χωριστα
Εγώ θα τους έλεγα: «Κορίτσια, είμαι νοσηλεύτρια. Θέλετε να σας πω εγώ μια κακή μέρα στη δική μου δουλειά ώστε να καταστρέψω την υπόλοιπη δική σας;»
Φταίω εγώ να ξεκινήσω να μιλάω για τον ασθενή στο 4 που κάνει συνέχεια διάρροιες ή για τις κατακλίσεις στο 7, που χωράει όλο το χέρι μου μέσα; (I can’t make that up)
Κάπως εγωιστικό εκ μέρος των φίλων σου, αλλά μπορεί απλά να ξεχνιούνται λόγω των κοινών τους εμπειριων. Απλά θα αρχίσεις να μιλάς, “εγώ πάλι στη δουλειά μου έπαθα αυτό κι αυτό, γνώρισα τον τάδε, κτλ” . Γύρισε δηλαδή την κουβέντα και στα δικά σου, από νωρίς όχι προς το τέλος. Στη θέση σου θα το έλεγα κι άμεσα, όχι βέβαια με αγένεια ή γκρίνια ,αλλά θα το διευκρίνιζα ότι όλο για αυτά τα θέματα μιλάμε ,ας πούμε και κάτι άλλο, αισθάνομαι περιττή χαχαχα…. Αν δε δεις ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή ανταπόκριση, για μένα είναι λόγος να επαναπροσδιορίσεις και τη σχέση με… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι κοινός τόπος ότι οι συναντήσεις είναι ένας τρόπος αποφόρτισης και ψυχοθεραπείας. Είναι πολύ εγωιστικό αν δεν παίρνεις το ανάλογο feedback να συνεχίζεις να ξαλαφρώνεις.
Σε μια υγιή παρέα όλα τα θέματα ,όλες οι αναφορές μπορούν να γίνουν αφορμή για ωραία ανταλλαγή απόψεων κι έναν γόνιμο κι ευχάριστο διάλογο.
Θα πρέπει να μπαίνει ένα φίλτρο στα “νέα μας “.
δεν νομίζω να αμφισβητεί κανείς τη φύση της δουλειάς ομως δε γίνεται να κουβαλάς τη δουλειά παντού μαζί σου. πας για εναν καφέ να χαλαρώσεις
Το χουνε οι εκπαιδευτικοι αυτό το κουσούρι δυστυχώς γίνονται υπερφίαλοι με την δουλειά τους και βαρετοί.
μπα σε πολλα επαγγέλματα το βλέπω
Ειναι το πολυπληθεστερο επαγγελμα. Σχεδον παντα θα βρεις αλλον εναν να πεις τον πονο σου. Κι ειναι πως δεν εχουν μονο συναδελφους κ προισταμενους οπως εχουμε οι λοιποι που μιλαμε για τη δουλεια μας. Εχουν κ τα παιδια και το καθενα με διαφορετικη προσωπικοτητα. Κι ειναι και οι απειρες μετακινησεις. Παντα θα εχουν μια αστεια η δυσκολη ιστορια να πουν με αφορμη ενα παιδι εναν σπιτονοικοκυρη ενα μερος ενα σχολειο. Ειναι αστειρευτοι. Γι αυτο και συνηθως μπλεκουν αναμεταξυ τους και ως παρεες και γκομενικα.
Αυτό που περιγράφεις συμβαίνει σε πολλά δυνητικά σενάρια, πχ όταν η πλειοψηφία της παρέας είναι σε γάμο, σε φάση μητρότητας, σε διαζύγιο, σε φάση γκομενίζει αίματος, σε φάση εργασιομανίας, κλπ ενώ εσύ δεν είσαι. Το θέμα είναι να αισθανόμαστε άνετα να εκφράσουμε το πραγματικό μας εαυτό και την πραγματική μας αγωνία με τους κοντινούς μας ανθρώπους, χωρίς εμείς οι ίδιοι να μονοπωλούμε τη συζήτηση αλλά χωρίς και να αισθανόμαστε ενοχικά για το ότι ζητάμε την προσοχή τους. Τα λέω για να τ’ ακούω και ίδια, είχα σε μεγάλο βαθμό και έχω σε λιγότερο βαθμό μια δυσκολία να μιλήσω για πράγματα… Διαβάστε περισσότερα »
Δε μπορούν πάντα de facto να στηρίξουν οι φίλοι σε δύσκολες περιπτώσεις.
Είναι καλό που έχετε ενσυναίσθηση και αρκετές φορές δεν επιθυμείτε να επιβαρύνετε…
Θέλει τρόπο και μέτρο
Δύσκολη περίπτωση. Δεν νομίζω ότι γίνεται κάτι ούτε καν με συζήτηση ή προτροπή. Οι λόγοι είναι πολλοί. Κατά κύριο λόγο έχουν το ίδιο επάγγελμα, κατά δεύτερο σε έχουν παραγκωνισμένη για κάποιο λόγο. Αλήθεια γιατί σε καλούν στις εξόδους; Δεν το λέω με κακία, μην παρεξηγήσεις. Το έζησα πολλές φορές και πλέον δεν βγαίνω με πολύ μεγάλες παρέες, εκτός αν υπάρχει λόγος. Το είχα συζητήσει με μια από τις παρέες μου στο παρελθόν και δεν τους άρεσε. Μιλούσαν για την βιβλιοθήκη όπου δούλευαν. Ήταν αρκετά βαρετό. Εγώ δεν μιλούσα καν. Στο τέλος δεν με καλούσαν και χαθήκαμε. Αποχώρησα οικειοθελώς από την… Διαβάστε περισσότερα »
Συμβαινει συχνα σε παρέες που έχουν κοινό επάγγελμα ή κάποιο άλλο κοινό σημείο πχ παιδιά να μιλούν αποκλειστικά γι αυτο. Και ναι είναι ενοχλητικό. μου έχει συμβεί αρκετές φορές κι άλλα έπαψα να βγαίνω μαζί τους. Στην παρέα που έχω τώρα (και λέω παρέα γιατί δεν είναι στενές φιλίες, οι 2 καλες μου φιλες απο παλια ζουν πολυ μακριά) είμαστε εντελως ετερόκλητα άτομα οπότε δε μπορεί η κουβέντα να είναι μονοθεματικη.
Κινητό. Εχει σώσει καταστάσεις. Είστε ωσεί παρούσα, βλέπετε κόσμο και ίσως πάρουν το μήνυμα.