Η Ρένα απαντά: Πώς να μην είμαι επικριτική και να αγαπήσω τον εαυτό μου;

Η τάση να είσαι επικριτική -ας πούμε- είναι μαθημένο αντανακλαστικό λόγω του bullying. Η αγάπη του εαυτού είναι λίγο πιο περίπλοκη.

____________
Η ιστορία της Σοφίας Π. όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα, καλησπέρα. Διαβάζω εδώ και περίπου 1,5 χρόνο τα άρθρα σας (όλων των συντακτών).

Θα περάσω στο κυρίως θέμα γρήγορα (την γράφω αυτήν την ηλεκτρονική επιστολή στις 5:00 το πρωί και δεν είναι και η καλύτερη ώρα για γράψιμο). Είμαι η Σοφία και είμαι σχεδόν 15 ετών. Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου έχω πέσει θύμα bullying από συμμαθητές μου (τα περισσότερα χρόνια του δημοτικού και δύο από τα τρία χρόνια του γυμνασίου). Αυτό φυσικά είχε πολύ αρνητικές συνέπειες πάνω μου, όπως το να εμφανίσω κοινωνικό άγχος (δεν έχω επισκεφθεί κάποιον ψυχολόγο αλλά μπορώ να το καταλάβω πως έχω κοινωνικό άγχος. Μετά από κάθε κοινωνική συναναστροφή μου με κάποιο άτομο που δεν είναι, παραδείγματος χάριν, οι γονείς μου, νιώθω κουρέλι). Έχω πάρα πολλές ανασφάλειες και για την εμφάνιση και για τον χαρακτήρα μου, και δυσκολεύομαι πολύ να αγαπήσω τον εαυτό μου. (Ίσως να είναι χρήσιμο να προσθέσω εδώ πως με βάση τα κοινωνικά πρότυπα ομορφιάς θεωρούμαι όμορφη, και πολλές φορές και από γονείς και από γνωστούς της μητέρας/του πατέρα μου δέχομαι θετικά σχόλια για την εμφάνιση μου).

Συνεδρίες με ψυχολόγο δεν είναι δυνατόν να συμβούν, εκτός και αν στο σχολείο που θα πάω φέτος (λύκειο) υπάρχει κάποια σύμβουλος.

Ο λόγος για τον οποίο σου γράφω τώρα: τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει πως πολύ εύκολα μπορεί να κρίνω αρνητικά την εμφάνιση κάποιου (μέσα στο μυαλό μου εννοώ, ποτέ στο εκάστοτε άτομο). Στην θεωρία πιστεύω πως δεν υπάρχουν αντικειμενικά όμορφοι άνθρωποι, και το πιστεύω εδώ και χρόνια, και πως ο κάθε άνθρωπος είναι όμορφος με τον δικό του τρόπο. (Αν βγάζει νόημα έτσι όπως το εξηγώ. Συγνώμη, όπως προείπα είναι πολύ αργά και ο εγκέφαλος μου δεν λειτουργεί πολύ καλά αυτές τις ώρες). Όμως, και πάλι, καταλήγω μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου να χαρακτηρίσω κάποιον «Άσχημο» ή «Όμορφο» κι έπειτα καταλήγω να νιώθω τόσες πολλές ενοχές, σαν να είμαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου…

Ξέρω πως αυτή η τάση προς την κριτική πηγάζει από τις ανασφάλειες μου και από την “Ραγισμένη” αντίληψη για τον εαυτό μου, αλλά δεν θέλω να το χρησιμοποιώ και ως δικαιολογία ώστε να συνεχίσω να κάνω τέτοιες άσχημες σκέψεις για άλλα άτομα!

Μήπως μπορείς εσύ ή και οι υπόλοιποι χρήστες να μου δώσεις/δώσουν κάποιες συμβουλές (ή και κάποιες προτάσεις για βιβλία αν είναι δυνατόν) ώστε να σταματήσω να είμαι τόσο επικριτική και να αρχίσω να αγαπάω τον εαυτό μου περισσότερο;

Υ.Γ.: συγνώμη για το σεντόνι, αλλά ήθελα να παρέχω όσες περισσότερες πληροφορίες γίνεται.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σοφία Π.

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη.

Δεν είσαι επικριτική, ούτε σκέφτεσαι με κακό τρόπο όταν ασυναίθητα αποτιμάς την ομορφιά ή ασχήμια ενός ανθρώπου επί τη βάσει της εξωτερικής του εμφάνισης. Ίσως το νομίζεις από το δικό σου βίωμα, ότι έχεις υποστεί bullying.

Είναι κάτι εντελώς αυθόρμητο εσωτερικά και βασίζεται στην συμμετρία και την άνεση του ματιού που επικάθεται ευχάριστα πάνω σε αυτό που δείχνει συνήθως υγεία (γι’αυτό και φωνάζουμε για τις παραμορφώσεις των φίλτρων και του υπερβολικού φώτοσοπ στα κοινωνικά δίκτυα, επειδή παρεκκλίνουν του πώς αντιλαμβάνεται κάποιος το υγιές σε συσχετισμό με το όμορφο). Η ομορφιά είναι ετυμολογικά ευμορφία. Καλή μορφή, αρμονία, ισορροπία, τίποτα υπερβολικό.

Μεγαλώνοντας θα διαπιστώσεις ότι δεν είναι τόσο πολλοί οι άσχημοι άνθρωποι, κι αν καταφέρεις να τους αγαπάς τους ανθρώπους, θα τους βλέπεις απλώς μέτριους, καθημερινούς, όχι άσχημους. Η ομορφιά είναι δώρο και τι να κάνουμε, πάντοτε τραβά το μάτι, είναι όμως και κάτι που εννοιοδοτείται με περιττά μπαγκάζια όπως τα σεξιστικά (όμορφη άρα μπίμπο, έξυπνη άρα άσχημη, και δεν συμμαζεύεται). Αυτά δεν χρειάζονται.

Το να αγαπήσεις τον εαυτό σου μετά από το bullying θα έρθει όταν συνειδητοποιήσεις ότι τα άτομα που κοροϊδεύουν άλλα άτομα έχουν δικά τους θέματα άλυτα, που τους απασχολούν, κι επομένως ο στόχος είναι δευτερευούσης σημασίας. Το παν είναι να αποφύγουν τον εαυτό τους. Επιλέγουν αυτό που δείχνει πιο αδύναμο, όχι αυτό που έχει πρόβλημα. Η δεκτικότητα του θύματος στην κατατρομοκράτηση είναι το βασικό, δηλαδή να εκμεταλλευτούν την αντιλαμβανόμενη θέση ανισότητας ισχύος. Για λύπηση των θυτών είναι, όχι για αυτοθυματοποίηση κατόπιν.

Τον εαυτό μας μαθαίνουμε να τον αγαπάμε λίγο λίγο, από το σπίτι μας αρχικά βέβαια (το μεγαλύτερο εφόδιο των γονιών στα παιδιά) αλλά και βάσει όλων όσων πετυχαίνουμε με τις δικές μας δυνάμεις αργότερα. Μα με τους βαθμούς εκεί που μας απασχολεί, μα με μια όμορφη ζωγραφιά, ένα ταιριαστό κούρεμα που επιλέξαμε, με το βιβλίο που βάλαμε στόχο να διαβάσουμε ή την εκδρομή που πήγαμε, τους στόχους μας στην δουλειά κι ούτω καθεξής. Αξίζουμε γι’αυτά που κάνουμε, όχι το πώς δείχνουμε. Και για να γίνει αυτό πρέπει να έχουμε αυτογνωσία, να ξέρουμε τα δυνατά μας σημεία, να τα καλλιεργούμε και να τα τονίζουμε, ενώ επίσης να γνωρίσουμε τα λιγότερο δυνατά μας σημεία (βλέπεις πώς το θέτω) και να τα βελτιώσουμε κατά το μέτρο του λογικού.

Πώς ασκούμε λοιπόν την αγάπη του εαυτού;

• Ακούμε τον χαρακτήρα μας και διαμορφώνουμε την προσωπικότητά μας με βάση τις καλές μας πλευρές
• Έχουμε συμπόνοια για τις αδυναμίες μας, δεν αυτομαστιγωνόμαστε, δεν έχει κάποιο ανταποδωτικό όφελος
• Βάζουμε σε προτεραιότητα την φυσική και πνευματική μας ευεξία
• Δεν συγκρινόμαστε με τους άλλους, κοιτάμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας κάθε μέρα που περνάει, όχι άλλες μονάδες με διαφορετικό σετ παραγόντων και συνθηκών που τις διαμόρφωσαν
• Θέτουμε όρια
• Περιτριγυριζόμαστε από επιλογή με άτομα που μας ενθαρρύνουν και βοηθούν να γίνουμε οι καλύτερες εκδοχές του εαυτού μας.

Και φυσικά μέσα στην πορεία της ζωής υπάρχει κι ο παράγοντας τύχη κι οι αναποδιές. Δεν μπορεί όσο γαμάουα κι αν είμαστε να πετυχαίνουμε πάντα και παντού. Κι αυτό είναι ΟΚ.

Προτεινόμενο διάβασμα: Τόλμησε να είσαι ο εαυτός σου, Ιστίρο Κισίμι και Φουμιτάκε Κόγκα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News